De Chileense wijnindustrie probeert jongere consumenten aan zich te binden. Daarmee hoopt de sector een oplossing te vinden voor het dalende mondiale wijnverbruik. Producenten in een van de belangrijkste wijnregio’s van het land aangeven dat de markt sneller verandert dan hun bedrijfsmodellen kunnen bijhouden.

In de Maulevallei, ten zuiden van Santiago, richten wijnmakers zich steeds vaker op toerisme, duurzaamheid en sociale media om consumenten te bereiken die minder wijn drinken dan eerdere generaties. De verschuiving komt volgens experts op een moment dat Chileense producenten worden geconfronteerd met een bredere terugval in de vraag in belangrijke markten zoals China, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

“We maken waarschijnlijk de zwaarste crisis in de wijnwereld in honderd jaar mee,” meent de Chileense sommelier Felipe Rivera. Volgens hem gaat het niet alleen om dalende verkoopcijfers, maar ook om het ontbreken van jonge consumenten die de categorie binnenkomen. “De jongere generatie drinkt over het algemeen geen wijn en dat is een grote uitdaging”, stipt Rivera aan.

De druk op de Chileense wijnsector weerspiegelt een bredere wereldwijde trend. Julio Alonso, vertegenwoordiger van de sectororganisatie Wines of Chile, stelt dat het verbruik in meerdere belangrijke markten aanhoudend daalt. Uit een enquête van het bureau Gallup vorig jaar In de Verenigde Staten bleek dat 50 procent van de jongvolwassenen aangaf alcohol te drinken. In 2023 werd nog een score van 59 procent opgetekend. Onder de volledige Amerikaanse bevolking werd een gemiddeld niveau van 54 procent opgetekend. Veel jongere consumenten beschouwen matig alcoholgebruik inmiddels als een ongezond gedrag.

Als reactie op deze evoluties passen sommige Chileense producenten hun benadering aan. In plaats van uitsluitend te vertrouwen op traditionele proeflokalen, bieden wijnhuizen in de Maulevallei bezoekers de mogelijkheid om wijnstokken te snoeien, druiven te plukken en deel te nemen aan de oogst. Het doel is om een directe band met het land te creëren en landbouwpraktijken te tonen die gericht zijn op ecologie en duurzaamheid. José Luis Gómez Bastías, wijnbouwer in de regio, zegt dat jongere bezoekers positief reageren op die aanpak. “Jongeren hebben veel interesse in wijnhuizen die op deze manier werken,” zegt hij. “Dat is de toekomst.”

Andere producenten richten zich op boodschappen rond matiging en kwaliteit. De Chileense sommelier Ricardo Grellet stelt dat de sector zich specifiek moet richten op consumenten die waarde hechten aan welzijn en gecertificeerde producten. Volgens hem zullen wijnen zonder karakter of vakmanschap het moeilijk krijgen om te overleven. De campagne van Grellet moedigt mensen aan om het tempo te verlagen en wijn te zien als onderdeel van het sociale leven in plaats van overmatige consumptie.

Sommige jonge Chilenen geven aan dat ze openstaan voor die boodschap. Contentmaker Silvia Lobos (24), die de campagne volgt op sociale media, zegt dat wijn meer verbonden is met de nationale identiteit dan ze eerder besefte. “Dit is een wereld waar we als generatie eigenlijk niet veel van weten,” zegt ze. “Ik begin te beseffen dat het deel uitmaakt van onze Chileense identiteit.”

De oorlog in Iran kan ernstige gevolgen hebben voor de voedselvoorziening in enkele van de armste en meest kwetsbare regio’s van Afrika. Dat zou kunnen resulteren in voedseltekorten en stijgende prijzen. Dat zegt Svein Tore Holsether, chief executive van het Noorse bedrijf Yara International, de grootste producent van kunstmest ter wereld. Volgens Holsether moeten wereldleiders voorkomen dat oplopende kunstmestprijzen en tekorten leiden tot een feitelijke wereldwijde biedingsstrijd, waarbij armere landen – met name in Afrika – worden verdrongen van de markt.

Volgens Holsether bestaat het risico dat kunstmest onbetaalbaar wordt voor de meest kwetsbare landen. Hij benadrukt dat Afrika in potentie een belangrijke voedselproducent zou kunnen zijn, zowel voor eigen gebruik als voor export, maar dat veel landen op het continent momenteel nog sterk afhankelijk zijn van voedselimport.

“Europa zal bij een wereldwijde voedselveiling geen hongersnood kennen, maar men moet zich realiseren van wie dat voedsel dan wordt weggenomen,” benadrukte Holsether. Holsether wilde niet voorspellen dat er daadwerkelijk voedseltekorten zullen ontstaan, maar zei dat hij beleidsmakers wil waarschuwen voor de mogelijke escalatie van de situatie als niet tijdig wordt ingegrepen.

Ook het financieel onderzoeksbureau S&P Global meldt dat de gevolgen van de oorlog inmiddels voelbaar zijn in internationale toeleveringsketens. Volgens Chris Rogers, hoofd supplychain-onderzoek bij S&P Global Market Intelligence, ondervinden voedselketens zowel direct als indirect hinder door beperkingen op de leveringen van brandstof en kunstmest. Daarbij zijn landen zoals Ethiopië en Kenia volgens hem bijzonder afhankelijk van stikstofhoudende kunstmest uit het Midden-Oosten.

Ongeveer 35 procent van de wereldwijde ureumproductie – een essentiële grondstof voor kunstmest – is afkomstig uit Golfstaten. Volgens Holsether is de aanvoer daarvan inmiddels verstoord en hebben de ureumprijzen sinds het uitbreken van het conflict eind februari een stijging met 60 procent tot 70 procent gekend. Die prijsstijging heeft volgens hem zeer ingrijpende gevolgen voor landen en boeren die dergelijke kosten niet kunnen dragen.

Meest kwetsbaren

Daarnaast ontstaat druk op voorraden en productiecapaciteit. Volgens Holsether raken de opslagmogelijkheden voor kunstmest en grondstoffen beperkt, terwijl de productieprocessen onder druk staan. Ook de beschikbaarheid van ammoniak, een belangrijke grondstof voor stikstofkunstmest, is door de oorlog afgenomen. Omdat ammoniak een giftige stof is en opslag ervan in conflictgebieden grote risico’s met zich meebrengt, hebben sommige producenten, waaronder Qatar, de productie tijdelijk stilgelegd.

Daardoor gaat volgens Holsether dagelijks productie verloren en kan het weken of maanden duren voordat de productie volledig wordt hervat. De timing is volgens hem problematisch, omdat de zaaiperiode in de Afrikaanse Sub-Sahara binnenkort begint. Boeren hebben kunstmest nodig voor de komende teeltcyclus en bouwen in deze periode doorgaans ook voorraden op voor het volgende landbouwseizoen.

Holsether wijst erop dat de Europese Unie inmiddels maatregelen heeft genomen om boeren te ondersteunen, onder meer door soepelere subsidieregels en steun tot 50.000 euro per boer voor extra kosten als gevolg van de hogere prijzen voor brandstof en kunstmest. “Vergelijkbare steunmechanismen ontbreken echter in veel Afrikaanse landen”, zegt Holsether. “Daarnaast kampen veel regio’s daar al met uitgeputte landbouwgrond en beperkte voedselreserves.”

Volgens hem kunnen Europese boeren hun kunstmestgebruik nog enigszins terugschroeven zonder grote gevolgen voor de opbrengst, omdat landbouwsystemen daar efficiënter zijn ingericht. “In andere delen van de wereld is daar veel minder ruimte voor,” betoogde Holsether. “In Afrika wordt nu al minder bemest dan agronomisch wenselijk is. Dat is de regio waar ik mij op dit moment de meeste zorgen over maak. Opnieuw dreigen de meest kwetsbaren de hoogste prijs te betalen.”

De jaarlijkse consumptie van wild vlees in Centraal-Afrika is tussen 2000 en 2022 gestegen van naar schatting 0,73 miljoen ton tot 1,10 miljoen ton. Die toename zet populaties wilde dieren onder druk en roept zorgen op over de voedselzekerheid op lange termijn in plattelandsgebieden. Dat blijkt uit een studie onder leiding van wetenschappers aan het Max Planck Institute of Animal Behavior en de University of Konstanz, gebaseerd op gegevens van meer dan 12.000 huishoudens verspreid over 252 locaties in Centraal-Afrika. 

Daarbij werd voor het eerst een kwantitatieve analyse geboden van de ruimtelijke en temporele ontwikkeling van de consumptie van wild vlees in de regio. Volgens de onderzoekers wordt de groeiende vraag grotendeels aangedreven door stedelijke bevolkingen.

Voor veel plattelandsbewoners vormt vlees van wilde dieren een essentieel onderdeel van het dieet en levert het ongeveer 20 procent van de aanbevolen dagelijkse eiwitinname. Tegelijkertijd waarschuwen de onderzoekers dat de huidige schaal van consumptie waarschijnlijk niet duurzaam is als de handel in wild vlees verder blijft toenemen. Om deze voedingsbron beschikbaar te houden voor rurale gemeenschappen, adviseren de onderzoekers de vraag naar wild vlees in stedelijke gebieden terug te dringen en binnenlandse voedselsystemen te versterken. Daarbij wordt gewezen op alternatieve dierlijke eiwitbronnen zoals pluimvee.

Onderzoeksleider Mattia Bessone, ecoloog aan het Max Planck Institute of Animal Behavior, stelt dat duurzame consumptie van wild vlees essentieel is voor landen in de regio om internationale doelstellingen op het gebied van duurzaamheid en biodiversiteit te halen.

De studie benadrukt de noodzaak van gecoördineerde investeringen in nationale voedselsystemen, waaronder een uitbreiding van alternatieve eiwitsectoren zoals pluimveehouderij en visserij. Daarnaast wijzen de auteurs op het belang van alternatieve inkomensbronnen voor mensen die momenteel afhankelijk zijn van de handel in wild vlees. Volgens de onderzoekers bestaan er echter nog aanzienlijke hiaten in de beschikbare data. Zij pleiten daarom voor aanvullend veldonderzoek om de monitoring te verbeteren en voorspellende modellen verder te verfijnen.

Germain Mavah, coördinator bij de Wildlife Conservation Society, noemt het onderzoek een belangrijke eerste stap in het begrijpen van de factoren achter de consumptie van wildvlees in Centraal-Afrika. Verdere studies kunnen volgens hem verduidelijken hoe burgerwetenschap en rurale gemeenschappen kunnen bijdragen aan duurzaam wildbeheer.

De vangst van de wilde zalmen in Schotland is het voorbije jaar teruggezakt tot het laagste niveau sinds in 1952 met de metingen is begonnen. Tegenover twee jaar geleden werd een daling met 41 procent opgetekend. Experts hebben het over een uiterst zorgwekkende achteruitgang van de vispopulatie.

De crisis rond de wilde zalm, een beschermde soort, wordt toegeschreven aan een afname van het aantal Atlantische zalmen dat terugkeert uit zee, waar de temperaturen stijgen, evenals aan warmere en lagere rivierstanden in Schotland. Daarnaast belemmeren obstakels zoals stuwen en dammen de toegang tot paaigebieden.

Volgens officiële statistieken bedroeg de totale hengelvangst vorig jaar ongeveer 28.000 zalmen. Die vangst bedroeg nog amper 68 procent van het gemiddelde over de voorgaande vijf jaar. Tevens is er sprake van een scherpe daling ten opzichte van de piek van ruim 111.000 exemplaren die in 2010 kon worden opgetekend.

Milieuorganisaties stellen dat ook de industrie van de zalmkweek bijdraagt aan de afname. Ontsnapte vissen uit open netten zouden zich voortplanten met wilde zalm, wat genetische verzwakking veroorzaakt. Daarnaast zouden de dichtbevolkte kweekomstandigheden luizen en andere ziekten bevorderen die schadelijk zijn voor wilde vis.

“Het is een pijnlijke trend,” zei Nick Measham, directeur van natuurbeschermingsorganisatie WildFish. Volgens hem is de impact van zalmkwekerijen op wilde populaties een van de onbetwiste negatieve factoren. Measham riep de overheid op tot strengere regulering van de sector en stelde dat consumenten zich bewust moeten worden van de gevolgen van viskweek voor wilde zalm.

In 2023 herclassificeerde de International Union for Conservation of Nature (IUCN) de wilde Atlantische zalm in Groot-Brittannië van gevoelig naar bedreigd, vanwege de versnelde achteruitgang van lokale populaties.

Zalmkweek

Sectororganisatie Salmon Scotland spreekt tegen dat zalmkweek de belangrijkste oorzaak is van de daling. De organisatie stelt dat tegenstanders van zalmkwekerijen zich baseren op ongefundeerde beschuldigingen en een agenda nastreven die banen in gevaar zou brengen.

Volgens de organisatie Fisheries Management Scotland, die rivierbeheerders vertegenwoordigt en zich inzet voor het behoud van wilde zalm, heeft het uitzonderlijk droge jaar 2025 de reeds neerwaartse trend verder versterkt. De organisatie meldt dat de zalmpopulatie in de afgelopen 25 jaar met 70 procent is afgenomen. Minder dan een vijfde van de zalmrivieren in Schotland zou nog over populaties beschikken die zichzelf op natuurlijke wijze in stand kunnen houden. Fisheries Management Scotland pleit daarom voor de invoering van een hengelvergunning als onderdeel van een nationale beschermingsstrategie.

De nieuwe cijfers zullen naar verwachting het debat aanwakkeren over de afweging tussen de economische voordelen van gekweekte zalm en de impact van de activiteit op de natuur. Fisheries Management Scotland pleit voor strengere regulering van de sector, waaronder een betere monitoring van zeeluizen bij wilde vis en maatregelen om ontsnappingen uit kwekerijen te voorkomen. In 2025 bleek volgens de statistieken 1,6 procent van de met een hengel gevangen zalmen afkomstig uit kwekerijen.

In het verkiezingsprogramma van de Scottish Greens wordt opgeroepen tot een moratorium op nieuwe zalmkwekerijen en op uitbreiding van bestaande bedrijven totdat strengere regels voor dierenwelzijn zijn ingevoerd. “Onze zeearmen worden vervuild door slecht beheerde viskwekerijen, terwijl onze rivieren en binnenlandse meren verstopt raken door rioolwater en landbouwchemicaliën,” benadrukte Ariane Burgess, parlementslid voor de Scottish Greens.

Een rapport van de Schotse regering stelde eerder dit jaar dat hoge sterftecijfers in mariene zalmkwekerijen geen wijdverbreid probleem vormen. Volgens het rapport is een aanvullende regulering niet nodig, omdat de sector al snelle stappen zet om de sterfte terug te dringen, onder meer via aangepaste netten en speciaal ontwikkelde vaccins.

Zalm is volgens Salmon Scotland het grootste exportproduct van de voedselindustrie in het Verenigd Koninkrijk en draagt de activiteit jaarlijks bijna 1 miljard pond bij aan de nationale economie. De sector ondersteunt ongeveer 11.000 banen, vooral in landelijke en kustgemeenschappen.

Landen waar koffie wordt verbouwd, worden door stijgende temperaturen steeds minder geschikt voor koffieteelt. Dat blijkt uit een analyse waaruit naar voren komt dat de vijf grootste koffieproducerende landen – die samen 75 procent van de wereldwijde productie vertegenwoordigen – jaarlijks gemiddeld 57 extra dagen met schadelijke hitte ervaren.

In Ethiopië, beschouwd als de bakermat van koffie, zijn meer dan vier miljoen huishoudens afhankelijk van koffie als belangrijkste inkomensbron. Het product is goed voor bijna een derde van de exportinkomsten van het land, maar hoe lang dat zo blijft, is onzeker. Volgens Dejene Dadi, algemeen directeur van de Oromia Coffee Farmers Cooperatives Union (OCFCU), merken Ethiopische koffieboeren de gevolgen van extreme hitte nu al. De organisatie vertegenwoordigt kleine koffieproducenten.

Uit de analyse blijkt dat klimaatverandering ervoor zorgt dat temperaturen in belangrijke koffiegebieden steeds vaker boven het niveau uitkomen dat geschikt is voor koffieteelt. Onderzoeksorganisatie Climate Central stelt dat klimaatverandering leidt tot een aanzienlijke toename van extreem warme dagen in deze regio’s.

Koffiebonen worden vooral geproduceerd in de zogenoemde koffiegordel, gelegen tussen de Kreeftskeerkring en de Steenbokskeerkring. Voor een succesvolle teelt zijn stabiele temperaturen en voldoende neerslag noodzakelijk. Vooral de hoogwaardige arabica-variëteit is gevoelig voor hitte en groeit moeilijk bij temperaturen boven 30 graden Celsius.

Wereldwijd worden dagelijks naar schatting twee miljard koppen koffie gedronken. Tegelijkertijd staat de sector onder druk. Volgens de Wereldbank zijn de prijzen van de bonen, zowel arabica als robusta – tussen 2023 en 2025 bijna verdubbeld. In februari 2025 bereikten de koffieprijzen een historisch hoog niveau.

Voor de analyse telde Climate Central het aantal dagen waarop de temperatuur in koffieproducerende regio’s tussen 2021 en 2025 boven de 30 graden Celsius uitkwam. Deze cijfers werden vergeleken met een hypothetische situatie zonder uitstoot van broeikasgassen.

El Salvador bleek het zwaarst getroffen, met naar schatting 99 extra dagen met schadelijke hitte. Brazilië, ’de grootste koffieproducent van de planeet en verantwoordelijk voor 37 procent van de wereldproductie, kende 70 extra hete dagen. Ethiopië, goed voor 6,4 procent van de productie, registreerde 34 hittedagen.

Volgens Dadi is Ethiopische arabica bijzonder gevoelig voor direct zonlicht. Zonder voldoende schaduw produceren de koffieplanten minder bonen en worden zij vatbaarder voor ziekten. De Oromia-coöperatie heeft onder meer energiezuinige kooktoestellen verspreid onder leden om ontbossing tegen te gaan in bosgebieden die een natuurlijke bescherming voor de koffieteelt bieden.

Volgens belangenorganisaties ontbreekt het echter aan voldoende klimaatfinanciering om  een aanpassing te bewerkstelligen. Kleine boeren produceren naar schatting tussen 60 procent en 80 procent van de wereldwijde koffie, maar ontvingen in 2021 slechts 0,36 procent van de benodigde middelen om zich aan de klimaatverandering aan te passen.

Zonder extra ondersteuning zijn volgens Dadi de mogelijkheden beperkt. Overheden moeten volgens hem sterker optreden tegen de klimaatverandering om de toekomstige koffievoorziening veilig te stellen.

Een sterke toename van goedkope import uit Tunesië heeft in Italië op de markt voor olijfolie geleid tot een instorting van de prijzen. Hierdoor lopen de spanningen tussen boeren en de machtige bottelindustrie in het land op. Dat heeft de Italiaanse boerenorganisatie Coldiretti gezegd. Omdat bottelaars en handelaren vooral naar de goedkoopste inkoop kijken, komen Italiaanse producenten immers onder druk te staan. De Italiaanse producenten hebben hogere productiekosten en kunnen moeilijk meekomen met die lage prijzen.

Coldiretti meldt dat de import uit Tunesië in de eerste tien maanden van 2025 op jaarbasis met circa 40 procent is gestegen. Daardoor worden veel Italiaanse producenten gedwongen met verlies te verkopen, omdat zij niet kunnen concurreren. “Het zal heel moeilijk worden om de prijzen te herstellen”, zegt David Granieri, vicevoorzitter van Coldiretti. “De toestroom van goedkopere buitenlandse olie begon precies toen Italiaanse boeren met de oogst startten. Dit was volgens georganiseerd omdat de olijfolie-industrie de prijs in Italië wil drukken”.

Associazione Italiana dell’Industria Olearia (Assitol), de sectororganisatie van de Italiaanse voedingsolie-industrie, benadrukt dat import onvermijdelijk is vanwege het structurele productietekort van Italië. “De recente prijsdalingen zijn geen gevolg van marktmanipulatie, maar weerspiegelen vooral het herstel van de mediterrane productie na twee seizoenen die door droogte werden getroffen seizoenen”, beklemtoont Anna Cane, hoofd van de olijfoliesectie bij Assitol.

De waarschuwingen van Coldiretti komen op het moment dat Tunesië probeert het quotum voor de belastingvrije export van olijfolie naar de Europese Unie te verdubbelen tot 100.000 ton per jaar. Dat voorstel vereist echter instemming van de lidstaten van de Europese Unie, waarvan veel landen toenemende protesten ervaren van binnenlandse boeren over voedselimporten.

Italiaanse olijfolieboeren hebben de afgelopen jaren te maken gehad met plantenziekten, grillig weer, een tekort aan arbeidskrachten en verouderde boomgaarden die door strikte regels voor landschapsbescherming moeilijk te vernieuwen zijn.

Italië is al lange tijd afhankelijk van import om te voldoen aan een jaarlijkse vraag van ongeveer 600.000 ton. Die kwam vroeger vooral uit Spanje, maar steeds vaker uit Tunesië, waar olie Italië tegen circa 3,50 euro per kilogram – een prijs die volgens de producenten veel Italianen dwingt onder de kostprijs te verkopen – binnenkomt.

Volgens Coldiretti kwam in 2025 meer dan 500.000 ton olijfolie Italië binnen. Dat volume ligt ruim boven de binnenlandse productie van ongeveer 300.000 ton. Twee seizoenen met slechte weersomstandigheden, onder invloed van de klimaatverandering – beperkten de productie in heel Europa en dreven de prijzen tot meerjarige hoogtepunten, waarbij in 2024 een piek werd bereikt. Die prijsstijging moedigde Tunesische boeren aan meer olijfbomen te planten en de productie uit te breiden.

Een recent rapport van de Europese Rekenkamer stelde dat in de Europese Unie 75 procent van de import van olijfolie uit Tunesië komt en wees op grote tekortkomingen in het toezicht. “Controles op pesticide-residuen en andere verontreinigingen in geïmporteerde olijfolie zijn in verschillende lidstaten, waaronder Italië en Spanje, niet bestaand of zeer beperkt”, wordt er opgemerkt.

Import is echter niet de enige zorg voor Italiaanse olijfboeren. Nu de prijzen van echte olijfolie sterk zijn gestegen, worden veel Italianen volgens Coldiretti misleid tot de aankoop van goedkopere namaak-oliën. Vaak gaat het om zaadoliën die met chlorofyl zijn gekleurd. In andere gevallen wordt echte olijfolie als extra vierge verkocht, terwijl de producten niet aan de vereiste normen voldoen.

Granieri bekritiseerde de douaneregels van de Europese Unie, die toestaan dat goederen die in Italië worden verwerkt als Italiaanse producten worden verkocht, ook wanneer de grondstoffen zijn geïmporteerd. Bottelaar Monini riep eveneens op tot nauwkeurigere herkomstetikettering.

Michele Buccelletti, een Toscaanse olijfboer die olie bottelt en verkoopt onder zijn familienaam, zegt niet tegen Tunesische import te zijn. Hij noemt die invoer belangrijk om de economie van het Noord-Afrikaanse land te ondersteunen en om de immigratie naar Italië te verminderen. Volgens Buccelletti is Tunesische olijfolie vaak van hoge kwaliteit, met relatief lage pesticideresiduen, maar hij waarschuwt dat een gebrekkige traceerbaarheid ruimte biedt voor misbruik. “Sommige gewetenloze handelaren geven Tunesische productie uit voor Italiaanse olie”, zegt uit. “Die wordt zo gebruikt om de prijs van Italiaanse olijfolie, die anders een premie zou krijgen, te drukken.”

De Franse export van wijn en sterke drank is in 2025 voor het derde opeenvolgende jaar gedaald, doordat Amerikaanse importheffingen en Chinese maatregelen de verkoop drukken. Dat heeft de Fédération des Exportateurs de Vins & Spiritueux de France (FEVS), de sectororganisatie van de Franse uitvoerders van wijn en sterke drank gemeld. Het vooruitzicht blijft volgens de sector uitdagend.

De uitvoer daalde vorig jaar met 8 procent in waarde tot 14,3 miljard euro en met 3 procent in volume tot 168 miljoen kisten, nadat handelsbelemmeringen in de Verenigde Staten en China de vraag raakten. Sinds 2022 is de exportwaarde met 17 procent teruggelopen. Daarmee zakte wijn en sterke drank van de tweede naar de derde plaats op de ranglijst van de Franse export, achter de luchtvaartindustrie en cosmeticasector. De achteruitgang moet worden toegeschreven aan de toenemende handelsspanningen toenamen.

Vooruitkijkend verwacht Gabriel Picard, voorzitter van de sectororganisatie, dat de sector kan profiteren van nieuwe handelsakkoorden van de Europese Unie met India en het Mercosur-blok, waar de vraag groeit. “Toch kan 2026 moeilijk blijven zonder betere markttoegang”, stipte Picard uit.

Vorig jaar temperden hogere invoerheffingen op zendingen naar de Verenigde Staten, samen met dreigingen van nog hogere importbelastingen tot 200 procent, de vraag. Dat was vooral in de tweede jaarhelft het geval. De omzet in de Verenigde Staten daalde met 21 procent tot 3,0 miljard euro en het volume zakte tot onder het niveau van 30 miljoen kisten. “Er is sprake van een echte terugval in de Verenigde Staten en de volumecorrectie is mogelijk niet voldoende geweest”, zei Picard. “Misschien zien we in 2026 opnieuw een volumecorrectie.”

De verkoop aan China daalde in 2025 met 20 procent tot 767 miljoen euro, doordat antidumpingheffingen de uitvoer van cognac, armagnac en andere op wijn gebaseerde sterke dranken sterk beperkten. De export van cognac, het vlaggenschip van de Franse sector, kelderde met 15 procent in volume en 24 procent in waarde en behoort daarmee tot de grootste slachtoffers van de oplopende handelsspanningen.

“Geopolitieke spanningen tussen Frankrijk en China hebben het einde van cognac in China gemarkeerd”, benadrukte Picard. “Iets stoppen gaat snel, maar opnieuw opbouwen kost veel tijd.

Binnen Europa bleef de export van wijn en sterke drank grotendeels stabiel op 4,1 miljard euro. Markten zoals het Verenigd Koninkrijk toonden volgens de sectororganisatie veerkracht, want daar steeg het volume, ondanks de fiscale druk, met 3 procent.

De verkoop aan Zuid-Afrika nam met 22 procent toe tot 182 miljoen euro. Ook Vietnam, de Filipijnen en Australië lieten een sterke groei zien. Dit biedt mogelijkheden tot een diversificatie van de afzet om de inkrimping van de traditionele markten te compenseren.

De wijnregio Bordeaux introduceert een nieuw officieel wijntype: bordeaux claret. De erkenning is een reactie op klimaatverandering, veranderende drinkgewoonten en dalende consumptie van zware rode wijnen. Door hogere temperaturen rijpen druiven sneller, wat leidt tot steeds hogere alcoholpercentages. Met claret willen producenten juist lichtere, frissere en minder tanninerijke wijnen maken. Met claret grijpt Bordeaux terug op een historische stijl, aangepast aan moderne smaak en klimaat.

Saoedi-Arabië is van plan twee nieuwe alcoholwinkels te openen. Eén van de vestigingen is gericht op niet-moslims en buitenlandse medewerkers van staatsoliemaatschappij Aramco. De opening van de winkels is mogelijk geworden door een verdere versoepeling van het beleid van de Saoedische overheid.

De vestigingen komen in de oostelijke provincie Dhahran en in de havenstad Jeddah, waar een winkel speciaal voor diplomaten wordt ingericht. De uitbreiding wordt gezien als een volgende stap in de hervormingen van de facto heerser kroonprins Mohammed bin Salman om het land meer open te stellen. Vorige jaar opende het koninkrijk in de hoofdstad Riyadh al een alcoholwinkel voor niet-moslimdiplomaten. Dat was de eerste winkels sinds 73 jaar geleden in Saoedi-Arabië een verbod op de verkoop van alcohol werd ingesteld.

De nieuwe winkel in Dhahran zal volgens de bronnen worden gevestigd in een complex van Aramco. Deze vestiging is bedoeld voor niet-moslims die bij de Saoedische staatsoliemaatschappij werken. Volgens sommige bronnen zouden er ook plannen zijn voor een derde alcoholwinkel in Jeddah, speciaal voor niet-moslimdiplomaten. In Jeddah zijn immers veel ambassades en ereconsulaten gevestigd. Beide winkels zouden naar verwachting in 2026 worden geopend, hoewel er nog geen officiële tijdslijnen zijn vrijgegeven.

Er is geen officiële wijziging in de Saoedische regelgeving aangekondigd na de opening van de Riyadh-winkel, die zich in een onopvallend gebouw in het diplomatieke district bevindt en door sommige diplomaten de booze bunker wordt genoemd. Onlangs werd het klantenbestand van de Riyadh-winkel uitgebreid naar niet-moslimhouders van het programma Saudi Premium Residency. Deze verblijfsvergunningen worden toegekend aan ondernemers, grote investeerders en mensen met bijzondere talenten.

Voor de opening van de winkel in Riyadh was alcohol in Saoedi-Arabië vooral verkrijgbaar met de diplomatieke post of de zwarte markt. Alcohol wordt in het land ook illegaal gestookt. Voor het merendeel van de Saoedische bevolking blijft alcohol taboe. In andere landen in de Golfregio is alcohol, met uitzondering van Koeweit, verkrijgbaar onder bepaalde beperkingen.

Onder het bewind van Mohamed bin Salman krijgen zowel Saoedi’s als buitenlanders toegang tot activiteiten – zoals desert raves of bioscoopbezoek – die voorheen ondenkbaar waren. Andere hervormingen omvatten het toestaan van vrouwen om te rijden, het versoepelen van regels over de scheiding van mannen en vrouwen in openbare ruimtes en het aanzienlijk beperken van de macht van de religieuze politie. Het koninkrijk versoepelt de beperkingen om toeristen en internationale bedrijven aan te trekken, als onderdeel van een ambitieus plan om de economie te diversifiëren en minder afhankelijk te worden van olie.

Een terugval in de verkoop, Amerikaanse invoerheffingen en de slechtste oogst in zeventig jaar brengt vele Franse wijnproducenten op de rand van de sluiting. Dat hebben woordvoerders van de Franse wijnbouwers gezegd. De sector, één van de drie pijlers van de Franse economie, wordt volgens de producenten geconfronteerd met een ongekende reeks tegenslagen, die de toekomst van industrie zwaar hypothekeren.

Jean-Marie Fabre, voorzitter van de Vignerons Indépendants de France, benadrukt dat spoedmaatregelen nodig zijn om tot een vijfde van de wijnproducenten in het land te redden. “De wijnbouwers leveren hun laatste inspanningen in deze strijd om te overleven”, waarschuwt Fabre. “De situatie is dramatisch en de regering moet ingrijpen. We kunnen ons niet voorstellen dat een sector die zo belangrijk is voor Frankrijk wordt achtergelaten. Maar als de overheid niet handelt, zegt ze impliciet dat de productie van wijn en sterke dranken niet langer van belang is. Dat zou moeilijk te bevatten zijn. Het zou zijn alsof de Duitse regering verklaarde dat de automobielindustrie haar niet meer interesseert.”

De wijnbouwers riepen de Franse overheid op met een reddingspakket te komen om verliezen door slecht weer, stijgende kosten en dalende verkopen te compenseren. Eerder deze maand voorspelde het Franse ministerie van landbouw dat de productie dit jaar 3,6 miljard liter zal bedragen. Dat is hetzelfde niveau als vorig jaar, dat door de sector eveneens als een rampzalige periode werd bestempeld.

Fabre stelt dat wijnmakers de voorbije vijf jaar werden getroffen door een reeks externe schokken die hun bedrijven tot op het randje van instorting hebben verzwakt. Tot die factoren behoren de Amerikaanse invoerheffingen van 15 procent op wijn en sterke dranken, de covid-pandemie, oogsten die door hittegolven en hagel werden verwoest, kostenstijgingen door de oorlog in Oekraïne en een sterke terugval in de binnenlandse en internationale verkoop.

De export van grand cru-wijnen van Bordeaux naar China daalde vorig jaar tot het laagste niveau in tien jaar. Volgens een rapport van de Grand Conseil de vin de Bordeaux is de uitvoer naar China sinds 2017 gehalveerd. Het Aziatische land voerde in juli bovendien een belasting van 32,2 procent in op een groot gedeelte van de import van wijnhoudende gedistilleerde dranken uit de Europese Unie. Alleen de grote Franse bedrijven LVMH Group, Pernod Ricard en Rémy Cointreau werden van het tarief vrijgesteld.

Maatregelen

Damien Onorre, voorzitter van de Union Syndicale des Vignerons de l?Aude, vertelde dat de wijnbouwers uit de regio al drie jaar met droogte en hittegolven van meer dan 40 graden kampen. Onorre zegt tijdens die periode 50 procent van zijn productie te zijn kwijtgeraakt. “De Aude heeft zijn wijnproductie in drie jaar bijna zien halveren tot 2 miljoen hectoliter”, stipt hij aan.

De wijnbouwers willen van Annie Genevard, Frans minister van landbouw, een aantal concrete maatregelen. Onder meer wil de producenten een compensatie voor het verwijderen van wijnstokken. Onder een vorig jaar ingevoerd plan zijn 27.000 hectare wijnstokken gerooid, met een vergoeding van 4.000 euro per hectare. Volgens Fabre kan nog eens 35.000 hectare verdwijnen. In Bordeaux zijn onder een vergelijkbaar programma 12.000 hectare ontworteld.

Het geld zou ook worden gebruikt om onverkochte wijn te distilleren tot biobrandstof. Wijnbouwers willen daarnaast gebruikmaken van de Europese crisisreserve, waarvan Portugal vorig jaar profiteerde voor een distillatieprogramma. Volgens de Franse wijnmakers is tot dusver op hun verzoek niet gereageerd.

Uit een enquête van FranceAgriMer, het Franse instituut voor de productie van voedsel en drank, blijkt dat 20 procent van de Franse wijnbouwers overweegt te stoppen, wat kan leiden tot het verlies van mogelijk 100.000 banen. De Franse productie van wijnen en sterke dranken heeft een geschatte jaaromzet van 92 miljard euro en behoort samen met de luchtvaart en luxe-industrie tot de drie grootste industriële sectoren van het land. Ze biedt direct of indirect werk aan meer dan 440.000 mensen. De Franse Association Nationale pour l’Emploi et la Formation en Agriculture (Anefa) omschrijft de sector als een pijler van de economie en een bron van werkgelegenheid.

Meer over dit onderwerp:

• Fransen vinden wijn onderdeel van nationale cultuur
• Minister kondigt maatregelen aan voor bescherming wijnsector