Het English Whisky Guild (EWG) leidde de aanvraag, na meer dan zes jaar samenwerking met producenten en Defra. De aanvraag werd in februari 2022 ingediend, in februari 2025 gepubliceerd voor eventuele bezwaren en vervolgens na overleg aangepast voordat de definitieve goedkeuring werd verleend. Morag Garden, algemeen directeur van de English Whisky Guild, noemt de beschermde status een belangrijke mijlpaal voor English Whisky en een erkenning van de kwaliteit en innovatie binnen een groeiende sector.

De nieuwe regeling bevat een reeks productie-eisen voor distilleerderijen die de beschermde naam willen gebruiken. English Whisky moet worden gemaakt van graan dat in het Verenigd Koninkrijk is geteeld en van Engels water. De whisky moet in Engeland worden gedistilleerd uit beslag dat in Engeland is geproduceerd, met een alcoholpercentage van minder dan 94,8 procent. Vervolgens moet de whisky minimaal drie jaar in Engeland rijpen.

De rijping moet plaatsvinden in houten vaten met een maximale inhoud van 700 liter. De uiteindelijke whisky moet worden gebotteld met een alcoholpercentage van minimaal 40 procent. Gewone karamel (E150a), is het enige toegestane additief en mag uitsluitend voor kleuring worden gebruikt. Volgens het English Whisky Guild is de eis dat al het graan in het Verenigd Koninkrijk moet zijn geteeld uniek binnen de Britse geografische aanduiding voor whisky.

De regels behouden daarnaast een deel van de flexibiliteit die kenmerkend is voor de relatief jonge Engelse whiskysector. Producenten mogen houten vaten gebruiken die niet van eikenhout zijn gemaakt, mits dit op het etiket wordt vermeld. Ook laat de specificatie ruimte voor moderne ontwerpen van distilleerketels.

Distilleerderijen mogen bovendien samenwerken met lokale brouwerijen voor het maischen en fermenteren. Die praktijk gaat terug tot het ontstaan van de moderne Engelse whisky-industrie. Hicks and Healey gebruikte in 2003 bijvoorbeeld wort van St Austell Brewery voor de productie van whisky. Gerijpte English Whisky mag onder voorwaarden ook in inerte bulkcontainers worden vervoerd om in exportmarkten te worden gebotteld.

Groeiend aantal distilleerderijen

Eind 2023 waren ten minste 46 distilleerderijen bezig met de productie en rijping van English Whisky. Volgens Defra zijn er inmiddels meer dan 70 producenten. Het English Whisky Guild meldt dat meer dan 40 producenten al whisky aan consumenten verkopen. English Whisky wordt inmiddels geëxporteerd naar meer dan dertig landen, waaronder de Verenigde Staten, Canada, Japan, China en verschillende markten op het Europese vasteland.

Angela Eagle, Brits minister van leefmilieu, zei dat de beschermde status een erkenning betekent voor een categorie die een eigen identiteit heeft ontwikkeld, in plaats van uitsluitend de gevestigde Britse whiskycultuur te volgen. “Het Verenigd Koninkrijk beschikt over whiskyproductie van wereldklasse, van graan tot glas”, betoogde Eagle. “Deze nieuwe beschermde status staat zij aan zij met Schotse, Welshe en Ierse whisky’s en vormt een erkenning van het onderscheidende karakter van English Whisky en het vakmanschap dat bij de productie komt kijken.”

Volgens Eagle is de status een mijlpaal die gevolgen zal hebben buiten de distilleerderijen en banen, investeringen en trots zal opleveren voor gemeenschappen in het hele land. Producenten die hun dranken onder de beschermde naam English Whisky op de markt willen brengen, moeten eerst worden geverifieerd via het Spirit Drink Verification Scheme van de Britse belastingdienst.

Frankrijk versoepelt tijdelijk de strikte productievoorschriften voor enkele van zijn bekendste kazen. Aanleiding zijn de aanhoudende droogte en terugkerende hittegolven die graslanden hebben uitgedroogd en daarmee het inkomen van traditionele melkveehouders onder druk zetten.

Comté, een harde kaas van rauwe koemelk uit het Juragebergte, is de best verkochte traditionele kaas van Frankrijk. Vorig jaar werd meer dan 62.000 ton van deze kaas geproduceerd. De Franse overheid maakte nu echter bekend dat producenten van de Comté tijdelijk mogen afwijken van de strenge graasregels, nadat boeren hadden gewaarschuwd dat extreme hitte hun weiden had verschroeid en de productie in gevaar bracht.

Ook producenten van Beaufort en Abondance, twee kazen afkomstig van koeien die in de Alpen grazen, kregen toestemming om tijdelijk af te wijken van de productievoorschriften vanwege de gevolgen van de droogte voor de weidegronden.

Alle drie de kazen dragen het keurmerk Appellation d’Origine Protégée (AOP), een beschermde oorsprongsbenaming die de authenticiteit van het product waarborgt en traditionele landbouwmethoden beschermt. Producenten moeten daardoor voldoen aan strikte regels over waar hun dieren grazen en wat zij eten.

De droogte, die in juli ongeveer 95 procent van het Franse vasteland trof, heeft echter normaal groene en vruchtbare weiden veranderd in droge, gele en kale graslanden. Franse autoriteiten staan daarom tijdelijk toe dat producenten van comté, beaufort en abondance het rantsoen van hun dieren aanvullen met extra veevoer en graan van buiten de regio.

Historisch

Het Institut National des Appellations d’Origine (INAO), de Franse overheidsinstantie die toeziet op de regels voor traditionele voedselproductie, meldde dat ook producenten van verschillende andere kazen, waaronder Reblochon, Cantal, Bleu d’Auvergne en Fourme d’Ambert, waarschijnlijk tijdelijke uitzonderingen zullen krijgen. Het instituut maakte gewag van een historische droogte. Droogtes komen in verschillende delen van de wereld, waaronder Europa, steeds vaker en heviger voor. Europa geldt als het snelst opwarmende continent, een ontwikkeling die wordt gekoppeld aan door de mens veroorzaakte klimaatverandering.

De vele Franse kaassoorten vormen een bron van nationale trots en zijn van groot belang voor de identiteit en economie van landelijke gebieden. Boeren in verschillende traditionele kaasregio’s hebben gewaarschuwd voor de gevolgen van droogte en hittegolven. Volgens regionale berichtgeving moest ongeveer 70 procent van de producenten van Salers-kaas, eveneens beschermd door een oorsprongsbenaming, de productie tijdens de zomer tijdelijk stilleggen. Ook producenten van Roquefort pleiten voor een tijdelijke versoepeling van de regels rond het grazen van schapen, nadat veel weiden waren verdroogd.

Volgens de statistische dienst van het Franse ministerie van Landbouw lag de groei van blijvend grasland midden augustus ongeveer een derde lager dan het gemiddelde dat over de periode tussen 1989 en 2018 werd opgetekend. Het ministerie meldde eerder deze maand dat de situatie rond veevoer in vrijwel alle regio’s ernstig verslechterd is.

Annie Genevard, Frans minister van landbouw, zal naar verwachting binnenkort overleg voeren met lokale autoriteiten voordat noodmaatregelen voor boeren worden aangekondigd. Vooral de groentesector is zwaar getroffen. De Franse aardappeltelersorganisatie waarschuwde recent voor een sterke terugval van de oogst en verwacht een daling van 23 procent ten opzichte van vorig jaar, na vijf opeenvolgende hittegolven en een uitzonderlijk tekort aan water.

In de noordelijke regio Hauts-de-France, een belangrijk aardappelgebied, melden boeren dat de aardappelen aanzienlijk kleiner zijn dan normaal. Dat zorgt voor bezorgdheid bij fabrieken die frieten, chips en aardappelpureeproducten produceren. Ook ciderproducenten maken zich zorgen over de appelopbrengst van dit jaar. Voor veel wijnmakers is de druivenoogst inmiddels vroeger begonnen dan gebruikelijk, terwijl nog onduidelijk is hoeveel wijn uiteindelijk geproduceerd zal kunnen worden.

De productie van voldoende voedsel is slechts één onderdeel van mondiale voedselzekerheid. Uit een  studie van de University of Oulu, de Aalto University en Pellervo Economic Research (PTT) in Finland blijkt dat transportnetwerken en economische ongelijkheid belangrijke factoren zijn bij de wereldwijde toegang tot voedsel.

De wereldwijde voedselzekerheid hangt volgens de onderzoekers niet alleen af van de hoeveelheid voedsel die wordt geproduceerd, maar ook van de mogelijkheid om voedsel te vervoeren naar de plaatsen waar het nodig is. De analyse richtte zich op de behoefte en voorziening van energie uit voeding van zes wereldwijd belangrijke groepen landbouwgewassen. Er werd daarbij gekeken naar gematigde granen (gerst, tarwe en rogge), maïs, rijst, tropische granen (gierst en sorghum), tropische wortelgewassen (cassave) en peulvruchten. Deze gewassen zijn samen goed voor ongeveer de helft van alle voedselcalorieën die internationaal worden verhandeld.

“De studie laat zien dat de beschikbaarheid van voedsel op zichzelf geen garantie biedt voor toegang tot voedsel”, benadrukte onderzoeker Terhi Ala-Hulkko. “Transportkosten en economische ongelijkheid kunnen de toegang tot voedsel beperken, ook wanneer er voldoende aanbod is.” Uit de analyse blijkt dat het huidige transportnetwerk niet in staat is om vraag en aanbod van voedsel wereldwijd volledig in evenwicht te brengen. Hoewel in veel regio’s tekorten in de toegankelijkheid van voedsel voorkomen, zijn de problemen het sterkst in delen van Azië en Afrika.

Economische ongelijkheid lijkt deze onbalans verder te vergroten en bleek binnen de onderzochte scenario’s de meest bepalende factor voor de toegankelijkheid van voedsel. Wanneer verschillen in inkomensniveaus en voedseluitgaven werden meegenomen, namen zowel de voedseloverschotten als de onvervulde vraag tegelijkertijd toe. Dit wijst erop dat voedsel binnen het systeem wel beschikbaar kan zijn, maar niet altijd efficiënt kan worden vervoerd naar de plaatsen waar het nodig is.

De grootste onvervulde vraag situeerde zich in Azië, met name in Zuid-, Oost- en Zuidoost-Azië. In Afrika wijzen de resultaten erop dat een groot deel van de binnenlandse voedselproductie theoretisch toegankelijk is wanneer wordt uitgegaan van gelijke transportkosten. Wanneer echter rekening wordt gehouden met de hogere transportkosten waarmee veel Afrikaanse regio’s te maken hebben, bleef aanzienlijk meer voedsel ongeleverd. Dat wijst erop dat transportkosten op zichzelf een belangrijke belemmering kunnen vormen voor de toegang tot voedsel.

Ossi Kotavaara, onderzoeksdirecteur aan de University of Oulu, benadrukt dat transportnetwerken de ruggengraat vormen van het wereldwijde systeem van voedseldistributie. “Het verbeteren van voedselzekerheid gaat daarom niet alleen over het duurzaam produceren van voldoende voedsel, maar ook over ervoor zorgen dat voedsel de mensen bereikt die het nodig hebben”, beklemtoonde Kotavaara. “Dat betekent aandacht voor infrastructuur voor weg- en zeetransport, transportkosten en economische ongelijkheid, die gezamenlijk bepalen in hoeverre mensen toegang hebben tot voedsel.”

De uitzonderlijk warme zomer van dit jaar leidt naar verwachting tot de vroegste champagneoogst ooit. Het officiële oogstseizoen in de Franse Champagnestreek begon op 15 augustus, terwijl het grootste deel van de druiven tussen 20 en 25 augustus wordt geplukt. Dat is ongeveer twee weken eerder dan de afgelopen jaren gebruikelijk was. Voor het begin van deze eeuw vond de oogst doorgaans pas in september of oktober plaats.

Door de warmere lentes en zomers rijpen druiven sneller en bevatten ze meer suiker. Dat vormt een uitdaging voor champagneproducenten, omdat de wijn juist bekendstaat om zijn hoge zuurgraad, verfijning en frisse karakter. Vroeg oogsten kan het suikergehalte beperken, maar vergroot het risico dat de druiven onvoldoende fenolisch rijp zijn, waardoor smaak en textuur niet optimaal ontwikkelen.

De wijnbouwsector heeft bovendien te maken met droogte, hagel, late vorst en bosbranden, terwijl de economische omstandigheden eveneens moeilijk zijn. De vraag naar alcoholische dranken neemt af, de kosten voor arbeid en brandstof stijgen en Amerikaanse invoertarieven vormen een extra probleem. De Verenigde Staten is de grootste exportmarkt voor champagne.

Producenten zoeken naar manieren om zich aan te passen. Sommigen verwijderen wijngaarden, experimenteren met andere druivenrassen of zoeken gebieden verder naar het noorden. Voor champagne zijn de mogelijkheden echter beperkt door de beschermde herkomstbenaming, die voorschrijft waar en onder welke omstandigheden druiven mogen worden geteeld. Zo is irrigatie van volwassen wijnstokken niet toegestaan.

De sector ontwikkelt daarom alternatieve maatregelen, waaronder beschermende kassen, nieuwe druivenrassen en extra onderzoek naar klimaatadaptatie. Ook is de toegestane opbrengst voor verkoop dit jaar verlaagd om voorraden beter in balans te brengen, de kwaliteit te beschermen en de wijngaarden te ontlasten.

Kansen

Ondanks de zorgen zijn de eerste signalen over de kwaliteit niet uitsluitend negatief. Sommige wijnbouwers melden dat hun wijngaarden de extreme omstandigheden goed hebben doorstaan en verwachten een goede oogst. Analisten wijzen er bovendien op dat lagere productie kan helpen om overtollige voorraden te verminderen.

De verschuiving in het Europese wijnklimaat heeft niet alleen negatieve gevolgen. In het Verenigd Koninkrijk begint de druivenoogst eveneens steeds vroeger. Door de warmere omstandigheden kunnen daar druivenrassen worden geteeld die voorheen moeilijk rijpten. De kalkrijke bodem in delen van Engeland lijkt bovendien op die van Noord-Frankrijk.

De Britse wijnsector groeit hierdoor snel. Vorig jaar werden ongeveer 16,5 miljoen flessen geproduceerd en de export nam met 55 procent toe. Ook Franse champagneproducenten zien kansen. Het champagnehuis Taittinger heeft bijvoorbeeld grond in Kent gekocht om er Engelse mousserende wijn te produceren.

De champagne-industrie staat daarmee voor een dubbele uitdaging. De sector moet zich aanpassen aan een warmer en extremer klimaat zonder de eigenschappen te verliezen die de wijn zijn onderscheidende karakter geven. Producenten investeren daarom in nieuwe technieken en onderzoek. Binnen de sector bestaat de verwachting dat innovatie het mogelijk maakt de kwaliteit en reputatie van champagne op lange termijn te behouden.

De Chileense wijnindustrie probeert jongere consumenten aan zich te binden. Daarmee hoopt de sector een oplossing te vinden voor het dalende mondiale wijnverbruik. Producenten in een van de belangrijkste wijnregio’s van het land aangeven dat de markt sneller verandert dan hun bedrijfsmodellen kunnen bijhouden.

In de Maulevallei, ten zuiden van Santiago, richten wijnmakers zich steeds vaker op toerisme, duurzaamheid en sociale media om consumenten te bereiken die minder wijn drinken dan eerdere generaties. De verschuiving komt volgens experts op een moment dat Chileense producenten worden geconfronteerd met een bredere terugval in de vraag in belangrijke markten zoals China, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

“We maken waarschijnlijk de zwaarste crisis in de wijnwereld in honderd jaar mee,” meent de Chileense sommelier Felipe Rivera. Volgens hem gaat het niet alleen om dalende verkoopcijfers, maar ook om het ontbreken van jonge consumenten die de categorie binnenkomen. “De jongere generatie drinkt over het algemeen geen wijn en dat is een grote uitdaging”, stipt Rivera aan.

De druk op de Chileense wijnsector weerspiegelt een bredere wereldwijde trend. Julio Alonso, vertegenwoordiger van de sectororganisatie Wines of Chile, stelt dat het verbruik in meerdere belangrijke markten aanhoudend daalt. Uit een enquête van het bureau Gallup vorig jaar In de Verenigde Staten bleek dat 50 procent van de jongvolwassenen aangaf alcohol te drinken. In 2023 werd nog een score van 59 procent opgetekend. Onder de volledige Amerikaanse bevolking werd een gemiddeld niveau van 54 procent opgetekend. Veel jongere consumenten beschouwen matig alcoholgebruik inmiddels als een ongezond gedrag.

Als reactie op deze evoluties passen sommige Chileense producenten hun benadering aan. In plaats van uitsluitend te vertrouwen op traditionele proeflokalen, bieden wijnhuizen in de Maulevallei bezoekers de mogelijkheid om wijnstokken te snoeien, druiven te plukken en deel te nemen aan de oogst. Het doel is om een directe band met het land te creëren en landbouwpraktijken te tonen die gericht zijn op ecologie en duurzaamheid. José Luis Gómez Bastías, wijnbouwer in de regio, zegt dat jongere bezoekers positief reageren op die aanpak. “Jongeren hebben veel interesse in wijnhuizen die op deze manier werken,” zegt hij. “Dat is de toekomst.”

Andere producenten richten zich op boodschappen rond matiging en kwaliteit. De Chileense sommelier Ricardo Grellet stelt dat de sector zich specifiek moet richten op consumenten die waarde hechten aan welzijn en gecertificeerde producten. Volgens hem zullen wijnen zonder karakter of vakmanschap het moeilijk krijgen om te overleven. De campagne van Grellet moedigt mensen aan om het tempo te verlagen en wijn te zien als onderdeel van het sociale leven in plaats van overmatige consumptie.

Sommige jonge Chilenen geven aan dat ze openstaan voor die boodschap. Contentmaker Silvia Lobos (24), die de campagne volgt op sociale media, zegt dat wijn meer verbonden is met de nationale identiteit dan ze eerder besefte. “Dit is een wereld waar we als generatie eigenlijk niet veel van weten,” zegt ze. “Ik begin te beseffen dat het deel uitmaakt van onze Chileense identiteit.”

De oorlog in Iran kan ernstige gevolgen hebben voor de voedselvoorziening in enkele van de armste en meest kwetsbare regio’s van Afrika. Dat zou kunnen resulteren in voedseltekorten en stijgende prijzen. Dat zegt Svein Tore Holsether, chief executive van het Noorse bedrijf Yara International, de grootste producent van kunstmest ter wereld. Volgens Holsether moeten wereldleiders voorkomen dat oplopende kunstmestprijzen en tekorten leiden tot een feitelijke wereldwijde biedingsstrijd, waarbij armere landen – met name in Afrika – worden verdrongen van de markt.

Volgens Holsether bestaat het risico dat kunstmest onbetaalbaar wordt voor de meest kwetsbare landen. Hij benadrukt dat Afrika in potentie een belangrijke voedselproducent zou kunnen zijn, zowel voor eigen gebruik als voor export, maar dat veel landen op het continent momenteel nog sterk afhankelijk zijn van voedselimport.

“Europa zal bij een wereldwijde voedselveiling geen hongersnood kennen, maar men moet zich realiseren van wie dat voedsel dan wordt weggenomen,” benadrukte Holsether. Holsether wilde niet voorspellen dat er daadwerkelijk voedseltekorten zullen ontstaan, maar zei dat hij beleidsmakers wil waarschuwen voor de mogelijke escalatie van de situatie als niet tijdig wordt ingegrepen.

Ook het financieel onderzoeksbureau S&P Global meldt dat de gevolgen van de oorlog inmiddels voelbaar zijn in internationale toeleveringsketens. Volgens Chris Rogers, hoofd supplychain-onderzoek bij S&P Global Market Intelligence, ondervinden voedselketens zowel direct als indirect hinder door beperkingen op de leveringen van brandstof en kunstmest. Daarbij zijn landen zoals Ethiopië en Kenia volgens hem bijzonder afhankelijk van stikstofhoudende kunstmest uit het Midden-Oosten.

Ongeveer 35 procent van de wereldwijde ureumproductie – een essentiële grondstof voor kunstmest – is afkomstig uit Golfstaten. Volgens Holsether is de aanvoer daarvan inmiddels verstoord en hebben de ureumprijzen sinds het uitbreken van het conflict eind februari een stijging met 60 procent tot 70 procent gekend. Die prijsstijging heeft volgens hem zeer ingrijpende gevolgen voor landen en boeren die dergelijke kosten niet kunnen dragen.

Meest kwetsbaren

Daarnaast ontstaat druk op voorraden en productiecapaciteit. Volgens Holsether raken de opslagmogelijkheden voor kunstmest en grondstoffen beperkt, terwijl de productieprocessen onder druk staan. Ook de beschikbaarheid van ammoniak, een belangrijke grondstof voor stikstofkunstmest, is door de oorlog afgenomen. Omdat ammoniak een giftige stof is en opslag ervan in conflictgebieden grote risico’s met zich meebrengt, hebben sommige producenten, waaronder Qatar, de productie tijdelijk stilgelegd.

Daardoor gaat volgens Holsether dagelijks productie verloren en kan het weken of maanden duren voordat de productie volledig wordt hervat. De timing is volgens hem problematisch, omdat de zaaiperiode in de Afrikaanse Sub-Sahara binnenkort begint. Boeren hebben kunstmest nodig voor de komende teeltcyclus en bouwen in deze periode doorgaans ook voorraden op voor het volgende landbouwseizoen.

Holsether wijst erop dat de Europese Unie inmiddels maatregelen heeft genomen om boeren te ondersteunen, onder meer door soepelere subsidieregels en steun tot 50.000 euro per boer voor extra kosten als gevolg van de hogere prijzen voor brandstof en kunstmest. “Vergelijkbare steunmechanismen ontbreken echter in veel Afrikaanse landen”, zegt Holsether. “Daarnaast kampen veel regio’s daar al met uitgeputte landbouwgrond en beperkte voedselreserves.”

Volgens hem kunnen Europese boeren hun kunstmestgebruik nog enigszins terugschroeven zonder grote gevolgen voor de opbrengst, omdat landbouwsystemen daar efficiënter zijn ingericht. “In andere delen van de wereld is daar veel minder ruimte voor,” betoogde Holsether. “In Afrika wordt nu al minder bemest dan agronomisch wenselijk is. Dat is de regio waar ik mij op dit moment de meeste zorgen over maak. Opnieuw dreigen de meest kwetsbaren de hoogste prijs te betalen.”

De jaarlijkse consumptie van wild vlees in Centraal-Afrika is tussen 2000 en 2022 gestegen van naar schatting 0,73 miljoen ton tot 1,10 miljoen ton. Die toename zet populaties wilde dieren onder druk en roept zorgen op over de voedselzekerheid op lange termijn in plattelandsgebieden. Dat blijkt uit een studie onder leiding van wetenschappers aan het Max Planck Institute of Animal Behavior en de University of Konstanz, gebaseerd op gegevens van meer dan 12.000 huishoudens verspreid over 252 locaties in Centraal-Afrika. 

Daarbij werd voor het eerst een kwantitatieve analyse geboden van de ruimtelijke en temporele ontwikkeling van de consumptie van wild vlees in de regio. Volgens de onderzoekers wordt de groeiende vraag grotendeels aangedreven door stedelijke bevolkingen.

Voor veel plattelandsbewoners vormt vlees van wilde dieren een essentieel onderdeel van het dieet en levert het ongeveer 20 procent van de aanbevolen dagelijkse eiwitinname. Tegelijkertijd waarschuwen de onderzoekers dat de huidige schaal van consumptie waarschijnlijk niet duurzaam is als de handel in wild vlees verder blijft toenemen. Om deze voedingsbron beschikbaar te houden voor rurale gemeenschappen, adviseren de onderzoekers de vraag naar wild vlees in stedelijke gebieden terug te dringen en binnenlandse voedselsystemen te versterken. Daarbij wordt gewezen op alternatieve dierlijke eiwitbronnen zoals pluimvee.

Onderzoeksleider Mattia Bessone, ecoloog aan het Max Planck Institute of Animal Behavior, stelt dat duurzame consumptie van wild vlees essentieel is voor landen in de regio om internationale doelstellingen op het gebied van duurzaamheid en biodiversiteit te halen.

De studie benadrukt de noodzaak van gecoördineerde investeringen in nationale voedselsystemen, waaronder een uitbreiding van alternatieve eiwitsectoren zoals pluimveehouderij en visserij. Daarnaast wijzen de auteurs op het belang van alternatieve inkomensbronnen voor mensen die momenteel afhankelijk zijn van de handel in wild vlees. Volgens de onderzoekers bestaan er echter nog aanzienlijke hiaten in de beschikbare data. Zij pleiten daarom voor aanvullend veldonderzoek om de monitoring te verbeteren en voorspellende modellen verder te verfijnen.

Germain Mavah, coördinator bij de Wildlife Conservation Society, noemt het onderzoek een belangrijke eerste stap in het begrijpen van de factoren achter de consumptie van wildvlees in Centraal-Afrika. Verdere studies kunnen volgens hem verduidelijken hoe burgerwetenschap en rurale gemeenschappen kunnen bijdragen aan duurzaam wildbeheer.

De vangst van de wilde zalmen in Schotland is het voorbije jaar teruggezakt tot het laagste niveau sinds in 1952 met de metingen is begonnen. Tegenover twee jaar geleden werd een daling met 41 procent opgetekend. Experts hebben het over een uiterst zorgwekkende achteruitgang van de vispopulatie.

De crisis rond de wilde zalm, een beschermde soort, wordt toegeschreven aan een afname van het aantal Atlantische zalmen dat terugkeert uit zee, waar de temperaturen stijgen, evenals aan warmere en lagere rivierstanden in Schotland. Daarnaast belemmeren obstakels zoals stuwen en dammen de toegang tot paaigebieden.

Volgens officiële statistieken bedroeg de totale hengelvangst vorig jaar ongeveer 28.000 zalmen. Die vangst bedroeg nog amper 68 procent van het gemiddelde over de voorgaande vijf jaar. Tevens is er sprake van een scherpe daling ten opzichte van de piek van ruim 111.000 exemplaren die in 2010 kon worden opgetekend.

Milieuorganisaties stellen dat ook de industrie van de zalmkweek bijdraagt aan de afname. Ontsnapte vissen uit open netten zouden zich voortplanten met wilde zalm, wat genetische verzwakking veroorzaakt. Daarnaast zouden de dichtbevolkte kweekomstandigheden luizen en andere ziekten bevorderen die schadelijk zijn voor wilde vis.

“Het is een pijnlijke trend,” zei Nick Measham, directeur van natuurbeschermingsorganisatie WildFish. Volgens hem is de impact van zalmkwekerijen op wilde populaties een van de onbetwiste negatieve factoren. Measham riep de overheid op tot strengere regulering van de sector en stelde dat consumenten zich bewust moeten worden van de gevolgen van viskweek voor wilde zalm.

In 2023 herclassificeerde de International Union for Conservation of Nature (IUCN) de wilde Atlantische zalm in Groot-Brittannië van gevoelig naar bedreigd, vanwege de versnelde achteruitgang van lokale populaties.

Zalmkweek

Sectororganisatie Salmon Scotland spreekt tegen dat zalmkweek de belangrijkste oorzaak is van de daling. De organisatie stelt dat tegenstanders van zalmkwekerijen zich baseren op ongefundeerde beschuldigingen en een agenda nastreven die banen in gevaar zou brengen.

Volgens de organisatie Fisheries Management Scotland, die rivierbeheerders vertegenwoordigt en zich inzet voor het behoud van wilde zalm, heeft het uitzonderlijk droge jaar 2025 de reeds neerwaartse trend verder versterkt. De organisatie meldt dat de zalmpopulatie in de afgelopen 25 jaar met 70 procent is afgenomen. Minder dan een vijfde van de zalmrivieren in Schotland zou nog over populaties beschikken die zichzelf op natuurlijke wijze in stand kunnen houden. Fisheries Management Scotland pleit daarom voor de invoering van een hengelvergunning als onderdeel van een nationale beschermingsstrategie.

De nieuwe cijfers zullen naar verwachting het debat aanwakkeren over de afweging tussen de economische voordelen van gekweekte zalm en de impact van de activiteit op de natuur. Fisheries Management Scotland pleit voor strengere regulering van de sector, waaronder een betere monitoring van zeeluizen bij wilde vis en maatregelen om ontsnappingen uit kwekerijen te voorkomen. In 2025 bleek volgens de statistieken 1,6 procent van de met een hengel gevangen zalmen afkomstig uit kwekerijen.

In het verkiezingsprogramma van de Scottish Greens wordt opgeroepen tot een moratorium op nieuwe zalmkwekerijen en op uitbreiding van bestaande bedrijven totdat strengere regels voor dierenwelzijn zijn ingevoerd. “Onze zeearmen worden vervuild door slecht beheerde viskwekerijen, terwijl onze rivieren en binnenlandse meren verstopt raken door rioolwater en landbouwchemicaliën,” benadrukte Ariane Burgess, parlementslid voor de Scottish Greens.

Een rapport van de Schotse regering stelde eerder dit jaar dat hoge sterftecijfers in mariene zalmkwekerijen geen wijdverbreid probleem vormen. Volgens het rapport is een aanvullende regulering niet nodig, omdat de sector al snelle stappen zet om de sterfte terug te dringen, onder meer via aangepaste netten en speciaal ontwikkelde vaccins.

Zalm is volgens Salmon Scotland het grootste exportproduct van de voedselindustrie in het Verenigd Koninkrijk en draagt de activiteit jaarlijks bijna 1 miljard pond bij aan de nationale economie. De sector ondersteunt ongeveer 11.000 banen, vooral in landelijke en kustgemeenschappen.

Landen waar koffie wordt verbouwd, worden door stijgende temperaturen steeds minder geschikt voor koffieteelt. Dat blijkt uit een analyse waaruit naar voren komt dat de vijf grootste koffieproducerende landen – die samen 75 procent van de wereldwijde productie vertegenwoordigen – jaarlijks gemiddeld 57 extra dagen met schadelijke hitte ervaren.

In Ethiopië, beschouwd als de bakermat van koffie, zijn meer dan vier miljoen huishoudens afhankelijk van koffie als belangrijkste inkomensbron. Het product is goed voor bijna een derde van de exportinkomsten van het land, maar hoe lang dat zo blijft, is onzeker. Volgens Dejene Dadi, algemeen directeur van de Oromia Coffee Farmers Cooperatives Union (OCFCU), merken Ethiopische koffieboeren de gevolgen van extreme hitte nu al. De organisatie vertegenwoordigt kleine koffieproducenten.

Uit de analyse blijkt dat klimaatverandering ervoor zorgt dat temperaturen in belangrijke koffiegebieden steeds vaker boven het niveau uitkomen dat geschikt is voor koffieteelt. Onderzoeksorganisatie Climate Central stelt dat klimaatverandering leidt tot een aanzienlijke toename van extreem warme dagen in deze regio’s.

Koffiebonen worden vooral geproduceerd in de zogenoemde koffiegordel, gelegen tussen de Kreeftskeerkring en de Steenbokskeerkring. Voor een succesvolle teelt zijn stabiele temperaturen en voldoende neerslag noodzakelijk. Vooral de hoogwaardige arabica-variëteit is gevoelig voor hitte en groeit moeilijk bij temperaturen boven 30 graden Celsius.

Wereldwijd worden dagelijks naar schatting twee miljard koppen koffie gedronken. Tegelijkertijd staat de sector onder druk. Volgens de Wereldbank zijn de prijzen van de bonen, zowel arabica als robusta – tussen 2023 en 2025 bijna verdubbeld. In februari 2025 bereikten de koffieprijzen een historisch hoog niveau.

Voor de analyse telde Climate Central het aantal dagen waarop de temperatuur in koffieproducerende regio’s tussen 2021 en 2025 boven de 30 graden Celsius uitkwam. Deze cijfers werden vergeleken met een hypothetische situatie zonder uitstoot van broeikasgassen.

El Salvador bleek het zwaarst getroffen, met naar schatting 99 extra dagen met schadelijke hitte. Brazilië, ’de grootste koffieproducent van de planeet en verantwoordelijk voor 37 procent van de wereldproductie, kende 70 extra hete dagen. Ethiopië, goed voor 6,4 procent van de productie, registreerde 34 hittedagen.

Volgens Dadi is Ethiopische arabica bijzonder gevoelig voor direct zonlicht. Zonder voldoende schaduw produceren de koffieplanten minder bonen en worden zij vatbaarder voor ziekten. De Oromia-coöperatie heeft onder meer energiezuinige kooktoestellen verspreid onder leden om ontbossing tegen te gaan in bosgebieden die een natuurlijke bescherming voor de koffieteelt bieden.

Volgens belangenorganisaties ontbreekt het echter aan voldoende klimaatfinanciering om  een aanpassing te bewerkstelligen. Kleine boeren produceren naar schatting tussen 60 procent en 80 procent van de wereldwijde koffie, maar ontvingen in 2021 slechts 0,36 procent van de benodigde middelen om zich aan de klimaatverandering aan te passen.

Zonder extra ondersteuning zijn volgens Dadi de mogelijkheden beperkt. Overheden moeten volgens hem sterker optreden tegen de klimaatverandering om de toekomstige koffievoorziening veilig te stellen.

Een sterke toename van goedkope import uit Tunesië heeft in Italië op de markt voor olijfolie geleid tot een instorting van de prijzen. Hierdoor lopen de spanningen tussen boeren en de machtige bottelindustrie in het land op. Dat heeft de Italiaanse boerenorganisatie Coldiretti gezegd. Omdat bottelaars en handelaren vooral naar de goedkoopste inkoop kijken, komen Italiaanse producenten immers onder druk te staan. De Italiaanse producenten hebben hogere productiekosten en kunnen moeilijk meekomen met die lage prijzen.

Coldiretti meldt dat de import uit Tunesië in de eerste tien maanden van 2025 op jaarbasis met circa 40 procent is gestegen. Daardoor worden veel Italiaanse producenten gedwongen met verlies te verkopen, omdat zij niet kunnen concurreren. “Het zal heel moeilijk worden om de prijzen te herstellen”, zegt David Granieri, vicevoorzitter van Coldiretti. “De toestroom van goedkopere buitenlandse olie begon precies toen Italiaanse boeren met de oogst startten. Dit was volgens georganiseerd omdat de olijfolie-industrie de prijs in Italië wil drukken”.

Associazione Italiana dell’Industria Olearia (Assitol), de sectororganisatie van de Italiaanse voedingsolie-industrie, benadrukt dat import onvermijdelijk is vanwege het structurele productietekort van Italië. “De recente prijsdalingen zijn geen gevolg van marktmanipulatie, maar weerspiegelen vooral het herstel van de mediterrane productie na twee seizoenen die door droogte werden getroffen seizoenen”, beklemtoont Anna Cane, hoofd van de olijfoliesectie bij Assitol.

De waarschuwingen van Coldiretti komen op het moment dat Tunesië probeert het quotum voor de belastingvrije export van olijfolie naar de Europese Unie te verdubbelen tot 100.000 ton per jaar. Dat voorstel vereist echter instemming van de lidstaten van de Europese Unie, waarvan veel landen toenemende protesten ervaren van binnenlandse boeren over voedselimporten.

Italiaanse olijfolieboeren hebben de afgelopen jaren te maken gehad met plantenziekten, grillig weer, een tekort aan arbeidskrachten en verouderde boomgaarden die door strikte regels voor landschapsbescherming moeilijk te vernieuwen zijn.

Italië is al lange tijd afhankelijk van import om te voldoen aan een jaarlijkse vraag van ongeveer 600.000 ton. Die kwam vroeger vooral uit Spanje, maar steeds vaker uit Tunesië, waar olie Italië tegen circa 3,50 euro per kilogram – een prijs die volgens de producenten veel Italianen dwingt onder de kostprijs te verkopen – binnenkomt.

Volgens Coldiretti kwam in 2025 meer dan 500.000 ton olijfolie Italië binnen. Dat volume ligt ruim boven de binnenlandse productie van ongeveer 300.000 ton. Twee seizoenen met slechte weersomstandigheden, onder invloed van de klimaatverandering – beperkten de productie in heel Europa en dreven de prijzen tot meerjarige hoogtepunten, waarbij in 2024 een piek werd bereikt. Die prijsstijging moedigde Tunesische boeren aan meer olijfbomen te planten en de productie uit te breiden.

Een recent rapport van de Europese Rekenkamer stelde dat in de Europese Unie 75 procent van de import van olijfolie uit Tunesië komt en wees op grote tekortkomingen in het toezicht. “Controles op pesticide-residuen en andere verontreinigingen in geïmporteerde olijfolie zijn in verschillende lidstaten, waaronder Italië en Spanje, niet bestaand of zeer beperkt”, wordt er opgemerkt.

Import is echter niet de enige zorg voor Italiaanse olijfboeren. Nu de prijzen van echte olijfolie sterk zijn gestegen, worden veel Italianen volgens Coldiretti misleid tot de aankoop van goedkopere namaak-oliën. Vaak gaat het om zaadoliën die met chlorofyl zijn gekleurd. In andere gevallen wordt echte olijfolie als extra vierge verkocht, terwijl de producten niet aan de vereiste normen voldoen.

Granieri bekritiseerde de douaneregels van de Europese Unie, die toestaan dat goederen die in Italië worden verwerkt als Italiaanse producten worden verkocht, ook wanneer de grondstoffen zijn geïmporteerd. Bottelaar Monini riep eveneens op tot nauwkeurigere herkomstetikettering.

Michele Buccelletti, een Toscaanse olijfboer die olie bottelt en verkoopt onder zijn familienaam, zegt niet tegen Tunesische import te zijn. Hij noemt die invoer belangrijk om de economie van het Noord-Afrikaanse land te ondersteunen en om de immigratie naar Italië te verminderen. Volgens Buccelletti is Tunesische olijfolie vaak van hoge kwaliteit, met relatief lage pesticideresiduen, maar hij waarschuwt dat een gebrekkige traceerbaarheid ruimte biedt voor misbruik. “Sommige gewetenloze handelaren geven Tunesische productie uit voor Italiaanse olie”, zegt uit. “Die wordt zo gebruikt om de prijs van Italiaanse olijfolie, die anders een premie zou krijgen, te drukken.”