Het grote gebrek aan arbeidskrachten vormt een veel groter gevaar voor de wereldwijde economie dan de huidige bankencrisis. Dat zegt de Nederlandse beleggingsspecialist Jaap van Duijn. Hij voorspelt dat de economie aan de vooravond staat van een krappe arbeidsmarkt en stijgende lonen, die op hun beurt zullen leiden tot een toenemende inflatie. Volgens hem komt de loonprijsspiraal uit de jaren zestig weer terug.

“Over een jaar spreekt niemand meer over de bankencrisis, ontstaan door de problemen op de Amerikaanse hypotheekmarkt,” aldus Van Duijn. “De Azië-crisis in de jaren negentig leek destijds ook een enorme bedreiging voor de wereldeconomie, maar was binnen enkele maanden voorbij.” Hij stelt dat de economie de volgende twee jaar een hoogtepunt bereikt, maar bedreigd wordt door de loonstijgingen.

De huidige zwakke dollar is volgens Van Duijn niet van aard om zich veel zorgen te maken. “De export vanuit Amerika draait daardoor uitstekend,” stipt hij aan. “De zwakte van de Amerikaanse munteenheid ten opzichte van de euro is daarom eerder een zegen voor de economie dan een bedreiging voor de Verenigde Staten.” De afnemende groei heeft volgens hem niet met de zwakke dollar te maken, maar is een onderdeel van de economische cycli.

In Japan zijn er steeds meer vrouwen die op het internet in vreemde valuta handelen. Dat zegt Jessica Cutrera van het adviesbureau Financial Partners International. De online transacties vertegenwoordigen inmiddels 30 procent van de valutatransacties op de beurs in Tokio. Dat is een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. De transactiewaarde bedraagt nu gemiddeld 9,1 miljard dollar per dag.

“De Japanse huishoudens hebben enorme spaartegoeden,” aldus Cutrera tegenover De Volkskrant. “Er is dus kapitaal genoeg. De online-beleggers hier zijn vooral actief in de valutahandel omdat ze denken dat die veiliger is dan de aandelenhandel. Hoeveel Japanse vrouwen met online valutahandel actief zijn, is niet bekend. Maar met hun successen halen ze er wel geregeld de media.

Vele Japanse vrouwen willen zich met die activiteiten financieel onafhankelijker opstellen van hun echtgenoot. De belegster Maymi Torii richtte inmiddels de beleggersclub ‘FX Beauties’. “De meeste leden zijn tussen de dertig en de veertig jaar,” aldus Torii. “Als ze buiten de deur werken, verdienen ze gemiddeld 800 yen per uur, waarvan ze net de oppas kunnen betalen. Als ze in valuta handelen, houden ze gemiddeld 50.000 tot 100.000 yen per maand over voor zichzelf.”

Door zijn snel groeiende economie is China het land met het tweede grootste aantal dollarmiljardairs van de wereld geworden. Alleen in de Verenigde Staten zijn nog meer superrijken terug te vinden. Dat blijkt uit cijfers van het Chinese maandblad Hurun. China telt nu 108 inwoners met een vermogen van meer dan één miljard dollar. Dat zijn er vijftien meer dan vorig jaar.

Het gemiddelde vermogen van de 800 rijkste Chinezen bedraagt 562 miljoen dollar. Dat is een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Een groot aantal rijken hebben hun vermogen vergaard door de snel groeiende industrie en onroerend goed. De lijst van rijkste Chinezen wordt aangevoerd de 25-jarige Yang Huian. Zij is een dochter van de onroerendgoedmagnaat Yang Guoqiang, oprichter en bestuursvoorzitter van Country’s Garden.

Negen jaar geleden telde Hurun in China amper vijftig mensen met een vermogen van meer dan zes miljoen dollar. De Chinese dollarmiljonairs zijn vooral geconcentreerd in de stad Guangdong, waar 139 van de 800 rijkste Chinezen wonen. De stad Zhejiang krijgt 124 vernoemingen in de lijst. Het typische beeld van een Chinese dollarmiljonair is dat van een 47-jarige man uit Oost-China, actief in vastgoed of productie.

De online fraude met kredietkaarten neemt alsmaar toe. Dat blijkt uit een onderzoek van Apacs, de Britse sectororganisatie van kredietkaartuitgevers en financiële instellingen. Een groot gedeelte daarvan is te wijten aan online betalingen. Vooral internationale betalingen vormen volgens het rapport een dankbaar terrein voor fraudeurs. Betere beveilingsmaatregelen leveren volgens Apacs echter resultaten op.

“De totale kredietkaartenfraude is volgens Apacs in Groot-Brittannië tijdens de eerste helft van dit jaar met 26 procent toegenomen,” aldus het magazine Direct News. “Die groei was vooral te wijten aan fraude met Britse kredietkaarten in het buitenland. Daar werd immers een stijging met 126 procent genoteerd. De fraude met online betalingen, telemarketing en postorders steeg met 44 procent.”

De fraude met online betalingsmogelijkheden stijgt volgens Apacs van jaar tot jaar. “Dit fenomeen moet echter ook gezien worden tegen een achtergrond van het stijgend online betaalverkeer,” aldus de organisatie. “Steeds meer mensen shoppen online en ook andere financiële transacties worden veelvuldiger via het internet afgehandeld.” Volgens Apacs is het aantal online shoppers het voorbije jaar met 157 procent toegenomen.

Betere beveiligingsmaatregelen kunnen volgens Apacs de fraude echter afremmen. “Door het invoeren van persoonlijke identificatienummers en het gebruik van chip-technologie is de fraude bij de Britse detailhandel met 11 procent gedaald en bij bankautomaten zelfs met 57 procent,” wordt er opgemerkt.

De grootste bedreiging voor de elektronische systemen van financiële instellingen zijn individuele fouten die mensen maken. Dat blijkt uit een rapport van het adviesbureau Deloitte. Klanten vormen volgens Deloitte de zwakke schakel die virussen, wormen en hacking-aanvallen op de ICT-systemen van financiële instellingen mogelijk maken. Ook outsourcing vormt een onderdeel van het probleem.

De onderzoekers stelden vast dat 65 procent van de onderzochte bedrijven het voorbije jaar met externe veiligheidsproblemen waren geconfronteerd. Meestal gaat het om virussen en wormen, spam-aanvallen en aanvallen die rechtstreeks op de klant zijn gericht. “De gemeenschappelijke factor in al deze problemen is de individuele gebruiker,” voert Deloitte in zijn rapport aan.

“Men kan dan nog het beste technische systeem hebben opgebouwd, maar zolang men de gebruiker niet duidelijk maakt hoe op welke manier hij daarmee moet omgaan, zullen die nooit efficiënt werken,” stippen de onderzoekers. “De meeste bedrijven erkennen dat klantenbeveiliging een groot probleem is, maar twee op drie bedrijven zeggen daarvoor de verantwoordelijkheid niet te willen nemen. Die taak is volgens hen veel te omslachtig.”

Ook outsourcing en samenwerking met externe partijen vormen volgens de onderzoekers een onderdeel van het probleem. “Samenwerking met derden houdt altijd risico’s in,” aldus de onderzoekers. “Maar volgens het publiek en de media ligt de fout steeds bij de financiële instelling, ook al zijn de problemen ontstaan bij de partner.” De onderzoekers voeren aan dat al deze veiligheidsproblemen niet snel uit de wereld zullen zijn, want weinig bedrijven hebben daarrond een echt beleid uitgebouwd.

China gaat de Democratische Republiek Congo een lening van 5 miljard dollar geven voor de ontwikkeling van het infrastructuurnetwerk en de mijnindustrie. Volgens Pierre Lumbi, Congolees minister van infrastructuur, zal het geld worden besteed aan wegenbouw, ziekenhuizen, gezondheidscentra, woonprojecten en universiteiten. In ruil krijgt China toegang tot de Congolese grondstoffen, zoals hout, kobalt en koper.

“Uit een recent onderzoek is gebleken dat de Afrikaanse interesse van China vooral bedoeld is om zijn bevoorrading van grondstoffen zeker te stellen,” aldus BBC News. “China heeft voor de volgende jaren een bedrag van 20 miljard dollar uitgetrokken aan Afrikaanse hulp. De lening aan Congo is daarvan het grootste pakket dat tot op dit ogenblik is toegekend. Een aantal waarnemers vreest dat de lening Congo uiteindelijk duur te staan zal komen.

Een eerste pakket van 3 miljard dollar moet de Congolese transportinfrastructuur ondersteunen, met onder meer de aanleg van een autostrade van 3.400 kilometer tussen Kisangani en Kasumbalesa aan de grens met Zambia. Daarnaast komt er ook een spoorweg van 3.200 kilometer om het mijngebied uit Zuid-Congo te verbinden met de zeehaven Matadi aan de Atlantische kust.

Daarnaast zullen ook dertig ziekenhuizen, meer dan honderd gezondheidscentra en twee universiteiten worden gebouwd. Verder is er een bedrag van 2 miljard dollar voorzien om de Congolese mijnsector nieuw leven in te blazen. Het staatsbedrijf Gecamines ging in 1990 failliet, waarna de sector totaal ongestructureerd verder leefde en veel grondstoffen over de grens met Zambia verdwijnen.

Er zouden op dit ogenblik 750.000 Chinezen aan de slag zijn in Afrika. China is onder meer actief in de mangaansector van Zuid-Afrika, de uraniumindustrie van Niger en de oliesector in Soedan en Angola. Maar steeds meer Chinese bedrijven zijn ook betrokken bij grote Afrikaanse infrastructuurprojecten. China bouwt spoorwegen in Nigeria en Angola, dammen in Soedan en luchthavens en wegen in verschillende Afrikaanse landen.

Het bedrijf China Road and Bridge Construction, in handen van de Chinese overhead, werkt in Afrika aan 29 projecten. “Een groot deel daarvan wordt gefinancierd door de World Bank en andere investeerders,” aldus nog BBC Online. “De grote verdieners aan de Chinese lening worden wellicht de Chinese bedrijven die al deze projecten uitvoeren.”

Investeren in bedrijven uit controversiële sectoren, zoals de alcohol-, tabaks-, gok- en wapenindustrie, brengt meer op dan sociaal verantwoorde beleggingen. Dat blijkt uit een analyse van een aantal Amerikaans investeringsfondsen die zich in deze sectoren hebben gespecialiseerd. Zo bleek het Vice Fund – dat investeert in zogenaamd zondige aandelen – sinds het beging van dit jaar een winstmarge van 14,1 procent te realiseren. Dat is veel meer dan investeringsfondsen in maatschappelijk verantwoorde aandelen kunnen voorleggen.

“Wij zijn geen verdedigers van roken, gokken, drinken of oorlog voeren,” zegt Charles L. Norton, topman van het Vice Fund, in de Amerikaanse krant The New York Times. “Alles wat we doen, is de markt bekijken vanuit het standpunt van een investeerder. Het doel van Vice Fund is heel eenvoudig. Wij willen gewoon winst maken.” Met een winstmarge van 14,1 procent doet het Vice Fund het inderdaad beter dan de totale Amerikaanse aandelenmarkt, waar sinds het begin van dit jaar een groei van 5,1 procent werd opgetekend.”

De winst van het Vice Fund is ook veel groter dan dat van een aantal investeerders in maatschappelijk verantwoorde activiteiten, zoals Domini Social Equity, Citizens Core Growth en Ave Maria Catholic Values Fund. Domini Social Equity heeft dit jaar tot nu toe een winstmarge van 1,4 procent, terwijl het Ave Maria Fund aan een groei van 1,9 procent komt. Citizens Core Growth realiseerde echter aan een winstmarge van 8,2 procent. Het Ave Maria Values Fund zegt sinds zijn oprichting in 2001 ook beter gepresteerd te hebben dan het gemiddelde van de Amerikaanse beurs.

In 2012 zullen Indiërs wellicht 80 tot 100 miljard dollar betalen aan premies voor levensverzekeringen. Dat is verdubbeling tegenover het huidige niveau. Dat blijkt uit een rapport van het adviesbureau McKinsey. Die groei is volgens de onderzoekers wellicht te wijten aan de groeiende levensstandaard en een betere penetratie. Steeds grotere delen van de Indische bevolking zullen volgens de onderzoekers immers een levensverzekering willen afsluiten en door hun hoger inkomen ook hogere premies willen betalen.

Op dit ogenblik betaalt een Indiër voor een levensverzekering gemiddeld een premie van 32,1 dollar. Dat zal tegen 2012 oplopen tot 101,3 dollar. Op dit ogenblik vertegenwoordigt de Indische sector van de levensverzekeringen ongeveer 4 procent van het bruto binnenlands product. In de geïndustrialiseerde wereld ligt dat ergens tussen 6 procent en 9 procent. In 2012 zou dat echter in India ook al kunnen opgelopen zijn tot een aandeel van 5,1 procent tot 6,2 procent. Dat heeft te maken met de demografische evolutie van het land.

De groei van de sector zal volgens de onderzoekers ook profiteren van het feit dat de Indiërs levensverzekeringen verkiezen boven andere investeringen. Beleggingen in levensverzekeringen krijgen in India immers belastingsvoordelen en andere beschermende maatregelen. India heeft zeventien levensverzekeringen. De sector wordt gedomineerd door het staatsbedrijf Life Insurance Corporation of India, dat 70 procent van de markt in handen heeft. Er komen echter steeds meer private spelers op de markt.

Buitenlandse investeerders mogen op dit ogenblik slechts een maximaal belang 26 procent in Indische levensverzekeraars nemen. De Indische regering wil dat echter opdrijven tot 49 procent. Daartegen is echter verzet gerezen bij de communistische partij.

Spammers verleggen hun aandacht van de erotiek en farmacie naar aandelen. Uit onderzoek van het Financieele Dagblad blijkt dat een lucratieve handel. Jaren maakten spammers reclame voor pornosites en goedkope medicamenten, maar analisten zien daarin een verschuiving optreden. Spammers maken steeds vaker reclame voor aandelen, voornamelijk effecten van kleinere bedrijven die aan Amerikaanse beurzen staan genoteerd.

Spammers kopen op grote schaal kleine aandelen in en versturen miljoenen wervende e-mails. Dat leidt volgens het Financieele Dagbladin 60 procent van de gevallen tot een koersexplosie. De krant rekende voor dat in het eerste half jaar van dit jaar 270 verschillende aandelen het slachtoffer werden van deze malafide handel. Het voorbije jaar werden in totaal 270 aandelen getroffen.

De waarde van de koers- en omzetmanipulatie bedroeg in de eerste zes maaden van vorig jaar 123 miljoen euro. Bij een gelijkblijvend spamniveau zou dat de frauduleuze jaaromzet op een kwart miljard euro brengen. Het blijkt lastig de verzenders van e-mailspam te traceren en vervolgen. Internetcriminelen bedienen zich van zogeheten botnetten om hun activiteiten uit te voeren. Daaronder valt niet enkel het versturen van spam, maar ook het uitserveren van reclame, distribueren van spy- en adware en het uitvoeren van aanvallen op servers.

Amper de helft van alle fusies en overnames blijkt te lukken. Dat blijkt uit een studie van het onderzoeksbureau Boston Consulting Group (BCG). Opvallend noemen de onderzoekers het feit dat vooral opmerkelijk dure transacties een succes blijken te zijn, net zoals projecten van investeringsgroepen. Vooral in de Verenigde Staten blijken aandeelhouders van overnemende bedrijven slachtoffer te zijn van de transacties en verliezen hun pakketten aan waarde.

Uit het BCG-onderzoek blijkt dat amper 56 procent van alle overnames en fusies tussen 1992 en 2006 economisch zinvol zijn gebleken. “In veel gevallen komen volgens de onderzoekers alleen de aandeelhouders van het overgenomen bedrijf met winst uit de transactie,” aldus Manager-Magazin. “De aandeelhouders van de koper komen vaak als verliezers uit de bus. Vooral overnames van meer dan één miljard dollar draaien slecht uit, omdat twee grote bedrijven moeilijk te integreren zijn.”

Vooral Amerikaanse overnemers hebben het volgens BCG de voorbije veertien jaar zwaar te verduren gehad. De waarde van hun aandelen is tijdens die periode gemiddeld met 2,2 procent gedaald. In Europa liggen de zaken iets minder negatief, want daar is de waardedaling beperkt gebleven tot 0,2 procent. In bepaalde sectoren – zoals de autoindustrie, de chemie of de detailhandel – is daar zelfs een gemiddelde winst van bijna 1 procent.

Het volgens de onderzoekers echter opvallend dat overnames vooral rendabel blijken te zijn wanneer de transactieprijs op het eerste gezicht aan de dure kant uitvielen. “Vooral tijdens de hausseperiode van 1997 tot 2001 bleek dat het geval te zijn,” aldus nog de onderzoekers. “Wellicht werd bij dergelijke zware overnames intensief gekeken naar de economische vooruitzichten voor de toekomst en werd er niet oppervlakkig naar de prijs gekeken.”

De meerprijs die moet betaald worden, is volgens de onderzoekers in veel gevallen relatief beperkt in vergelijking met de winstvooruitzichten van het overgenomen bedrijf. “Het economisch belang van de overname en de kans om het overgenomen bedrijf verder uit te bouwen, zijn duidelijk een sleutel tot succes.” Ook investeringsgroepen blijken het daarbij goed te doen, hoewel zij veelal de naam hebben om avontuurlijke prijzen te betalen voor overnames.

Kapitaalinvesteerders hebben volgens de onderzoekers dan ook gunstiger overnames geboekt dan strategische investeerders. “Wellicht heeft dit te maken met consoliderende sectoren,” voeren ze aan. “Daar worden dikwijls stevige prijzen gevraagd, maar kapitaalinvesteerders hebben de neiging om zich uit die takken weg te houden of in te stappen voor de consolidatiegolf op gang komt. Kapitaalinvesteerders zijn echte kampioen in timing.”

Bovendien interesseren kapitaalinvesteerders zich vooral in bedrijven waar strategische investeerders uit concurrentiële overwegingen niet aan de bak kunnen komen. “Maar men mag ook niet vergeten dat kapitaalinvesteerders dikwijls bij hun overnamepogingen soms machtige bondgenoten hebben, zoals het management van het bedrijf,” wordt er opgemerkt. “De bedrijfsleiding hoopt dikwijls door een verbond met deze investeerders aan het roer te kunnen blijven. Bij een overname door een concurrent moeten ze meestal snel de plaats ruimen.”