managing21.be

Zuid-Amerika ontwikkelt zich tot de meest stabiele en politiek haalbare optie voor westerse landen die hun toeleveringsketens voor cruciale mineralen willen loskoppelen van China. Dat blijkt uit een onderzoek van het Verisk Maplecroft, gebaseerd op een analyse van tien opkomende markten met grote voorraden.

De studie verschijnt op het moment dat de Verenigde Staten en hun bondgenoten de inspanningen opvoeren om de aanvoer van lithium, koper, kobalt, nikkel, grafiet en zeldzame aardmetalen veilig te stellen. Die inzet wordt gedreven door bekommernissen over technologische afhankelijkheid, veerkracht van de keten en geopolitiek. Recente stappen zijn onder meer Amerikaanse plannen om strategische voorraden uit te breiden en een initiatief van 55 landen om een preferent handelsblok voor cruciale mineralen op te zetten.

Uit het rapport van Verisk Maplecroft blijkt dat Argentinië, Brazilië, Chili en Peru opvallen doordat zij grote hulpbronnen combineren met relatief gematigde niveaus van staatsinterventie en politiek risico. Andere onderzochte landen zijn de Democratische Republiek Congo, India, Indonesië, Madagaskar, de Filipijnen en Tanzania.

Laag risico

De meeste Zuid-Amerikaanse producenten behoren niet tot de risicovolste rechtsgebieden ter wereld op het gebied van grondstoffennationalisme. Peru, Chili en Argentinië behoren wereldwijd tot de sterkste presteerders, terwijl Congo, Indonesië en Tanzania in de top twintig staan van landen met een grotere kans op een ingrijpen van de overheid, politieke onzekerheid en beperkingen voor export of eigendom..

“Wat Zuid-Amerika onderscheidt, is niet de omvang van de reserves, maar de verdeling van risico,” zegt Jimena Blanco, hoofdanalist bij Verisk Maplecroft. “Producenten combineren consequent grote voorraden van technologisch cruciale mineralen met relatief gematigde niveaus van grondstoffennationalisme en politiek risico.”

Volgens Verisk Maplecroft is de risicogecorrigeerde aantrekkelijkheid van de regio duidelijk gunstig, al waarschuwt het bureau dat een blootstelling aan landen met hogere risico’s voor bepaalde mineralen onvermijdelijk blijft. Dat is al zichtbaar in recente westerse initiatieven, zoals het vrijhandelsakkoord van de Europese Unie met India, deels gekoppeld aan ambities rond zeldzame aardmetalen, maar ook het Strategic Minerals Cooperation Framework van de Verenigde Staten met Congo dat in december 2025 werd gelanceerd.

Wanneer politieke instabiliteit samen met staatsinterventie wordt meegewogen, vallen veel landen met grote voorraden cruciale mineralen in de categorie met een middelgroot risico, wat wijst op relatief gunstige omstandigheden voor investeringen op langetermijn. Sommige producenten combineren echter een hoge politieke volatiliteit met een assertieve overheidscontrole, wat de kans vergroot op exportbeperkingen, staatsbezit of verplichtingen tot binnenlandse waardetoevoeging.

Het beleid van India rond zeldzame aardmetalen en de omstandigheden in Congo en Indonesië illustreren deze dynamiek. De bevindingen suggereren dat westerse regeringen leveranciers met hogere risico’s niet volledig kunnen vermijden, maar dat Zuid-Amerika een relatief stabiel anker biedt in een verder krap mondiaal landschap.

Pro-westers

Het onderzoek zet ook vraagtekens bij aannames over geopolitieke positie. Verisk Maplecroft merkt op dat het merendeel van de tien geanalyseerde landen zich aan de pro-westerse of neutrale kant van het spectrum bevinden. Argentinië en de Filipijnen gelden als nauwe bondgenoten van de Verenigde Staten, terwijl Chili, Madagaskar en India strategisch op het westen zijn georiënteerd. Peru en Indonesië zijn grotendeels neutraal. Alleen Brazilië, Tanzania en Congo neigen verder weg van de Verenigde Staten. Dat is vooral gelinkt aan sterkere banden met rivalen van de Verenigde Staten.

Volgens het rapport maakt de combinatie van omvangrijke reserves, een beheersbaar politiek risico en een gunstige geopolitieke positionering Zuid-Amerika tot een kernregio voor de westerse diversificatiestrategieën. “Het veiligstellen van technologisch cruciale mineralen is niet langer alleen een economische uitdaging,” werpt Blanco op. “De race wordt niet gewonnen door risico’s uit te bannen, maar wel door de uitdagingen beter te beheersen dan hun concurrenten.”