Zelfs een kortstondige blootstelling aan een vervuiling door de uitlaatgassen van auto’s, kan de bloeddruk van een individu aanzienlijk verhogen. Dat blijkt uit een onderzoek van wetenschappers aan de University of Washington. De onderzoekers wijzen erop dat de effecten van de blootstelling aan uitlaatgassen vrijwel onmiddellijk merkbaar waren. Bovendien wordt aangevoerd dat vooral lagere sociale klassen met de negatieve gevolgen worden geconfronteerd.

“Twee uur in de spits van Seattle was genoeg om de bloeddruk met bijna 5 millimeter kwik te verhogen”, geeft onderzoeksleider Joel Kaufman, professor milieugeneeskunde aan de University of Washington, aan. “Een gelijkaardige toename kan worden verwacht wanneer een individu van een zoutarm naar een zoutrijk dieet overstapt. Dat is een belangrijke vaststelling. De consumptie van zout zorgt ervoor dat miljoenen mensen met een hoge bloeddruk worden geconfronteerd. Dit heeft veel invloed op het risico op hartaanvallen en beroertes.”

De vervuiling door de uitlaat van auto’s kan de bloeddruk van omwonenden sterk doen stijgen. – Foto: Pixabay/Ernesto Rodriguez

De studie toont volgens de onderzoekers aan dat de autosector behoefte heeft aan een betere filters. “Anders slagen de meeste auto’s er niet in om mogelijke schadelijke stoffen op te vangen”, wordt er opgemerkt. “Tevens moet de vaststelling leiden naar een breder gesprek over de vraag op welke manier het snelwegennet in het land schade toebrengt aan mensen wiens dagelijks leven gehuld is in uitlaatgassen. Dat probleem heeft ook een sociale dimensie. Buurten rond grote snelwegen worden vaak bewoond door gemeenschappen met lage inkomens en een arbeidersklasse, vaak met een grote populatie gekleurde mensen. Toen de bouw van de snelwegen begon, werden de trajecten vaak door wijken met Afro-Amerikaanse of latino populaties getrokken.”

“Niet alleen in de auto is er een blootstelling aan uitlaatgassen”, benadrukt Kaufman. “Het grote probleem is dat veel mensen luchtvervuiling inademen die door het autoverkeer wordt veroorzaakt. De slachtoffers zijn ook niet alleen wandelaars en fietsers, maar ook mensen die in de buurt van deze verkeersaders wonen. Van oudsher lopen deze grote wegen dwars door gebieden met lage inkomens. Onderzoek heeft al aangetoond dat een blootstelling aan autodampen kan leiden tot een verhoogd risico op een beroerte of hartaanval. Uit laboratoriumonderzoek is gebleken dat pieken in de bloeddruk daarbij een factor kunnen zijn.”

Ecologische ongelijkheden

De onderzoekers stelden daarbij vast dat de bloeddruk bij het inademen van ongefilterde lucht in de omgeving van snelwegen, met iets minder dan 5 millimeter kwik omliep. Vooral de aanwezigheid van ultrafijn stof, met een omvang van maximum 0,1 micrometer, zou nauw verbonden kunnen zijn met een stijging van de bloeddruk. Ultrafijn stof dat binnendringt in de longen of bloedbaan van een individu, wordt door het lichaam als een bedreiging ervaren. “Het is echter nog niet duidelijk of de impact ook op langere tijd wordt ervaren”, betoogt Kaufman. “Vierentwintig uur na de tests vertoonde de bloeddruk van de deelnemers aan de studie echter nog altijd verhoogde niveaus.”

Analisten wijzen erop dat ecologische ongelijkheden, vaak het gevolg van de aanleg van snelwegen, de voorbije jaren steeds meer aandacht hebben gekregen. De regering van de Amerikaanse president Joe Biden heeft een budget van 1 miljard dollar voorzien voor hulp aan gemeenschappen die door de aanleg van snelwegen zijn getroffen en waar de bewoners nog steeds giftige stoffen inademen. “Die middelen vertegenwoordigen slechts een fractie van het knelpunt, maar dit is wel een erkenning dat het probleem echt bestaat”, voeren zij aan.

Meer over dit onderwerp:

• Vervuiling door autoverkeer verhoogt gevaar op dementie
• Geluidshinder autoverkeer beïnvloedt brein kinderen op negatieve manier
• Verkeerslichten met artificiële intelligentie beperken vervuiling
• Autoverkeer is belangrijkste vorm van luchtvervuiling in steden
• Aanwezigheid bomen kan luchtvervuiling door snelwegen beperken

Alcohol was vijf jaar geleden wereldwijd verantwoordelijk voor 2,6 miljoen overlijdens. Hiermee vertegenwoordigt alcohol 4,7 procent van alle overlijdens die dat jaar wereldwijd moesten worden geregistreerd. Dat blijkt uit een rapport van de World Health Organization (WHO). Datzelfde jaar veroorzaakten psychoactieve drugs volgens het rapport nog eens 600.000 overlijdens.

“Het wereldwijde gebruik van alcohol en de schade die daarmee gepaard gaat, is sinds het begin van het voorbije decennium weliswaar enigszins afgenomen, maar de lasten van het alcoholgebruik voor de gezondheid en het sociale weefsel blijven onaanvaardbaar hoog”, merkt Tedros Ghebreyesus, directeur-generaal van de internationale gezondheidsorganisatie, op. “Jongeren worden daarbij onevenredig zwaar getroffen. Het hoogste percentage sterfgevallen als gevolg van alcoholgebruik – 13 procent – werd vijf jaar geleden genoteerd in de leeftijdscategorie tussen twintig en negenendertig jaar.”

Gemiddeld drinkt de wereldbevolking jaarlijks 5,5 liter alcohol. – Foto: Pixabay/Delo

“Hoewel er een lichte stijging kon worden gemeld in het aantal landen dat een nationaal alcoholbeleid heeft aangenomen, is er weinig vooruitgang geboekt bij het implementeren van beleidsinterventies – zoals een gericht prijsbeleid en uitgebreide beperkingen op de marketing en beschikbaarheid van alcoholische dranken – die een grote impact kunnen hebben en het bewijs hebben geleverd dat ze alcoholgerelateerde schade kunnen verminderen”, betoogde Ghebreyesus nog. “De inspanningen voor de implementatie van die maatregelen moeten dringend worden opgevoerd.”

In het rapport wordt aangevoerd dat de sterftecijfers als gevolg van alcoholgebruik per liter geconsumeerde alcohol het hoogst zijn in landen met een laag inkomen en tot het laagste niveau terugvallen in landen met een hoog inkomen. “Van alle sterfgevallen die vijf jaar geleden aan alcohol moesten worden toegeschreven, waren naar schatting 1,6 miljoen overlijdens het gevolg van niet-overdraagbare aandoeningen”, wordt er beklemtoond. “Alcohol werd daarbij gelinkt aan 474.000 sterfgevallen door cardiologische aandoeningen en 401.000 overlijdens aan kanker.”

Daarnaast moesten ongeveer 724.000 sterfgevallen worden toegeschreven aan lichamelijke letsels die door de consumptie van alcohol werden veroorzaakt. Daarbij wordt in de eerste plaats gedacht aan verkeersongevallen, maar alcohol is vaak ook een belangrijke factor bij zelfverminking of interpersoonlijk gemeld. Nog eens 284.000 overlijdens werden in verband gebracht met overdraagbare ziektes. “Onder meer is aangetoond dat alcoholconsumptie het risico op de overdracht van een hiv-besmetting verhoogt”, werpen de onderzoekers op. “De consumptie van alcohol kan immers tot een hoger risico op onbeschermde seks leiden en scherpt door de onderdrukking van een breed scala aan immuunreacties, ook het risico op tuberculose aan.”

Verslaving

Uit het rapport blijkt dat er vijf jaar geleden wereldwijd ongeveer 400 miljoen mensen worstelden met stoornissen in het gebruik van alcohol. Daarbij zouden 209 miljoen mensen aan een alcoholverslaving lijden. “Alcohol verhoogt het risico op chronische ziekten en psychische aandoeningen en resulteert tragisch genoeg jaarlijks in miljoenen sterfgevallen die perfect voorkomen zouden kunnen worden”, benadrukte directeur-generaal Ghebreyesus. “Het probleem legt een zware last op gezinnen en gemeenschappen en verhoogt de blootstelling aan ongevallen, verwondingen en geweld. Om een gezondere, rechtvaardigere samenleving op te bouwen, moet er dan ook dringend gewerkt worden aan doortastende maatregelen die de negatieve gevolgen van alcoholgebruik verminderen en de behandeling voor stoornissen in middelengebruik toegankelijk en betaalbaar maken.”

De alcoholconsumptie per hoofd van de wereldbevolking heeft het voorbije decennium wel een lichte daling laten optekenen. “In 2010 was er sprake van een gemiddelde consumptie van 5,7 liter per hoofd van de wereldbevolking”, wordt er aangevoerd. “Vijf jaar geleden was dat gedaald tot 5,5 liter.” De hoogste niveaus van consumptie per hoofd van de bevolking werden vijf jaar geleden waargenomen in Europa (9,2 liter), gevolgd door Noord-Amerika en Zuid-Amerika (7,5 liter).

Per dag werd er per hoofd van de wereldbevolking gemiddeld 27 gram pure alcohol geconsumeerd. “Dat komt overeen met ongeveer twee glazen wijn, twee glazen bier van 33 centiliter of twee porties sterke drank van 4 centiliter”, wordt er verduidelijkt. Daarbij bleek 38 procent van de drinkers zich aan een belangrijke overconsumptie schuldig gemaakt, waarbij in de maand voordien minstens één keer een verbruik van tenminste 60 gram pure alcohol moest worden gemeld. Dat komt overeen met vier of vijf glazen wijn, bier of sterke drank. Aanhoudend zwaar drinken werd vooral bij de mannelijke bevolking geregistreerd.

In de leeftijdsgroep tussen vijftien en negentien jaar werd een alcoholgebruik van 23,5 procent gemeld. Ook hier worden de hoogste scores opgetekend in Europa (45,9 procent) en Noord-Amerika en Zuid-Amerika (43,9 procent).

Meer over dit onderwerp:

• Bekommernis over gezondheid is een belangrijke pijler in dalende alcoholconsumptie
• Comazuipen is voor de volksgezondheid een belangrijk probleem geworden
• Ruim één op drie Europese adolescenten geeft periodiek zwaar drankmisbruik toe
• Engeland noteert zwaarste drankmisbruik bij kinderen onder de grens van dertien jaar
• Amerikanen consumeren voor de eerste keer vaker marihuana dan alcohol

Polen heeft in de Europese Unie het laagste percentage badzones met een uitstekende waterkwaliteit. Dat blijkt uit een rapport van het European Environment Agency (EEA) en Europese Commissie over de kwaliteit van het zwemwater in de Europese Unie, Albanië en Zwitserland, waarbij in totaal 22.000 locaties werden onderzocht. Vastgesteld werd dat 85,4 procent van die zones aan de bezoeker water van uitstekende kwaliteit kan aanbieden. Nog 1,5 procent van de sites bleek over water met een slechte kwaliteit te beschikken.

“De studie toonde aan dat de overgrote meerderheid van de badzones in Europa vorig jaar voldeed aan de strengste normen voldeed”, werpen de onderzoekers op. “Daarbij moet worden vastgesteld dat het zeewater in het algemeen van betere kwaliteit is dan de binnenwateren. Aan de kusten is 89 procent van het zwemwater van uitstekende kwaliteit. Bij de binnenwaters valt dat cijfer terug tot 79 procent. In Cyprus vertoonden 97,6 procent van de onderzochte locaties een uitstekende waterkwaliteit. Oostenrijk eindigde op de tweede plaats met een score van 96,9 procent, gevolgd door Kroatië met 96,7 procent.

In Europa getuigt 85,4 procent van de zwemwaters van een uitstekende kwaliteit. – Foto: Pixabay/Marcelino Bobe

In Oostenrijk, België, Bulgarije, Malta, Luxemburg en Roemenië voldeden alle zwemwateren ten minste aan de minimumkwaliteit.  In vijf landen – Albanië, België, Estland, Hongarije en Polen – kon echter minder dan 70 procent van het zwemwater een uitstekende kwaliteit melden.

Binnen de Europese Unie liet Polen de minst goede prestatie optekenen. Slechts 54,9 procent van de onderzochte Poolse waters kon een uitstekende kwaliteit laten optekenen. In Polen, waar 739 badzones werden onderzocht, bleken 406 sites een uitstekende waterkwaliteit te kunnen melden. Daarentegen werd op 21 locaties van een slechte waterkwaliteit gewag gemaakt. Albanië eindigde met een score van 41,2 procent op een laatste plaats. 

Kroatië

Kroatië is in Europa de toeristische bestemming waar de badzones de beste waterkwaliteit noteren. Er kon worden vastgesteld dat 99,1 procent van de Kroatische kustlocaties een uitstekende kwaliteit konden melden. Op de tweede plaats staat Cyprus, dat een score van 97,6 procent registreerde, gevolgd door Griekenland met een totaal van 95,8 procent. Ook hier haalde Albanië de slechtste uitslag, voorafgegaan door Estland (46,7 procent) , Polen (55,1 procent) en Finland (65,4 procent). Over de hele Europese Unie werd een gemiddelde score van 88,8 procent gemeld.

De onderzoekers beklemtonen dat zwemmen in de meeste badzones in de Europese Unie perfect veilig kan. Er wordt op gewezen dat 96 procent van de onderzochte wateren aan de minimum-kwaliteitseisen van de zwemwaterrichtlijn voldeed. Dat betekende een lichte stijging ten opzichte van het voorgaande jaar. “Wel moet worden gewaarschuwd dat de verontreiniging van het oppervlaktewater en grondwater in de Europese Unie op een aanzienlijk niveau blijft”, voeren de onderzoekers aan. “Die problemen kunnen door de klimaatverandering bovendien nog worden verergerd. Door de klimaatverandering zal er vaker met zware regenval rekening moeten worden gehouden. Dit kan een negatief effect hebben op de kwaliteit van het zwemwater, waardoor de gezondheidsrisico’s voor de zwemmers kunnen toenemen. Het zal de volgende jaren voor de bevolking en het leefmilieu dan ook cruciaal zijn om de waterkwaliteit op een hoog peil te houden en te verbeteren.”

“De kwaliteit van het Europese zwemwater is de voorbije decennia aanzienlijk verbeterd”, wordt er aangestipt. “Die kwaliteit is in het recente verleden op zijn minst consistent op een goed niveau gebleven. Dat is te danken aan het gecombineerde effect van systematische monitoring en beheer, geïntroduceerd met de Bathing Water Directive (BWD), maar ook door grote investeringen in stedelijke installaties voor afvalwaterzuivering en verbeteringen in de netten voor afvalwaters. Dit heeft geleid tot een drastische vermindering van organische verontreinigende stoffen en ziekteverwekkers, die voordien in onbehandeld of gedeeltelijk behandeld stedelijk afvalwater konden vrijkomen. Dankzij deze voortdurende inspanningen is zwemmen nu ook mogelijk in stedelijke gebieden en ooit zwaar vervuilde wateren. Dit succes toont hoe een goed geïmplementeerd beleid een verschil kan maken.”

Meer over dit onderwerp:

• In Europa is drinkwater sterk vervuild door eeuwige chemicaliën
• Landbouwers moeten allemaal bijdrage tot een betere waterkwaliteit leveren
• Waterkwaliteit van de Seine in Parijs laat verbetering optekenen
• Efficiënt watermanagement kan de dreiging van waterschaarste in toekomst halveren
• Marbella bestraft plassende zwemmers met boete van 750 euro

Wenen was ook het voorbije jaar de meest leefbare stad van de wereld. Dat blijkt uit de Global Liveability Index van The Economist Intelligence Unit (EIU), waarin de leefbaarheid van 173 steden uit de hele wereld werd bestudeerd. Met Kopenhagen op een tweede plaats en Zürich op een derde plek bestaat de top drie volledig uit West-Europese steden. Genève eindigde op een zesde plaats, waardoor West-Europa in de top tien nog altijd het sterkst is vertegenwoordigd. Toch moet volgens de onderzoekers worden opgemerkt dat de Europese regio op het gebied van leefbare steden steeds meer zijn dominantie moet opgeven.

Wenen heeft de ranglijst van de meest leefbare steden het voorbije decennium sterk gedomineerd. De Oostenrijkse hoofdstad kwam nu al voor het derde jaar op rij als laureaat uit de bus. De voorbije tien jaar behaalde Wenen bovendien acht keer de eerste plaats. Er kwam in die dominantie alleen een onderbreking tijdens de covid-pandemie, toen vele Weense musea en restaurants hun deuren sloten.

Wenen is op tien jaar tijd acht keer tot de meest leefbare stad van de wereld verkozen. – Foto: Pixabay/Edgar Winkler

In het rapport werd opgemerkt dat Wenen nog steeds een onovertroffen combinatie biedt van een sterke stabiliteit, een goede infrastructuur, een hoge kwaliteit in het onderwijs en de gezondheidszorg, maar ook een groot aanbod biedt aan cultuur en amusement. In vier van de vijf categorieën uit het onderzoek – gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur en stabiliteit – haalt Wenen een score van 100 procent. Alleen op het gebied van cultuur en leefmilieu bleef de Oostenrijkse hoofdstad onder het maximum. Door een gebrek aan grote sportevenementen werd hier slechts een score van 93,5 procent behaald

In het algemeen wordt gesteld dat de leefbaarheid van de steden het voorbije jaar nog een bescheiden groei heeft laten optekenen. “In een aantal steden in de geavanceerde markten was er wel sprake van een terugval op het gebied van stabiliteit en infrastructuur, maar dat kon worden gecompenseerd door een aantal structurele verbeteringen op het gebied van gezondheid en onderwijs in verschillende ontwikkelingslanden”, beklemtonen de onderzoekers. Ook geopolitieke risico’s hadden een negatieve impact.

De top vijf van de meest leefbare steden bestaat naast de drie West-Europese metropolen ook nog uit Melbourne (Australië) en Calgary (Canada). De rest van de top tien omvat naast Genève verder ook nog Sydney (Australië), Vancouver (Canada), Osaka (Japan) en Auckland (Nieuw-Zeeland). Daarbij blijkt dat West-Europa en Asia-Pacific elk vier vertegenwoordigers in de top tien hebben. De steden uit het gebied Asia-Pacific laten ook een sterke vertegenwoordiging in de top twintig blijken. In Australië moest echter een opmerking gemaakt worden voor de infrastructuur van het land. Dat heeft te maken met een aanhoudende vastgoedcrisis, waardoor veel steden met groot tekort aan huurwoningen worden geconfronteerd.

Conflicten

In het Midden-Oosten en Noord-Afrika moet een gemengd beeld worden gemeld. Door het conflict tussen Israël en Hamas is Tel Aviv in de rangschikking met twintig eenheden tot een 112de plaats teruggevallen. Geen enkele andere stad in de ranglijst heeft een zwaardere achteruitgang moeten melden. “Hoewel het conflict de stabiliteit van de regio zwaar heeft ondermijnd, kon een belangrijke vooruitgang worden gemeld in de kwaliteit van het onderwijs en de gezondheidszorg in een groot aantal lidstaten van de Gulf Cooperation Council”, wordt er nog opgemerkt. “Hierdoor is de algemene leefbaarheid van de regio’s toch nog gestegen. De sterkste vooruitgang werd geboekt door steden uit de Verenigde Arabische Emiraten (Abu Dhabi, Dubai) en Saudi-Arabië (Riyadh, Jeddah en Al Khobar). Ondanks de geboekte vooruitgang, is deze regio echter ook het gebied waar de minst leefbare steden – Algiers (Algerije), Tripoli (Libië) en Damascus (Syrië) – kunnen worden teruggevonden.

Honolulu was met een 32ste plaats de meest leefbare stad van de Verenigde Staten. Brussel haalde in de rangschikking een score van 91,4 procent en viel daarmee van een 30ste naar een 35ste plaats terug. Wereldwijd kenden slechts zes andere locaties een grotere achteruitgang. “De Brusselse terugval wordt toegeschreven aan de instabiliteit waarmee de Belgische hoofdstad wordt getroffen”, wordt er opgemerkt. Daarbij moet worden gewezen op onder meer ontwrichtende demonstraties, zoals de boerenprotesten waarbij enkele gewelddadige botsingen met de politie plaatsvonden en de Europese wijk meerdere keren moest worden afgesloten toen honderden tractoren de wijk binnenreden.”

Nog wordt opgemerkt dat in de ranglijst vooral op het gebied van stabiliteit een achteruitgang diende te worden gemeld. “Door de toenemende frequentie van protesten hebben de West-Europese steden hierbij de grootste verliezen moeten melden”, geeft het rapport aan. “Onder meer hierdoor behoorden vijf Duitse steden – München, Hamburg, Stuttgart, Berlijn en Düsseldorf – tot de gebieden waar de grootste daling aan leefbaarheid moest worden geregistreerd.” Door de aanhoudende oorlog in Oekraïne raakt Kiev momenteel ook niet weg bij de tien steden die op het gebied van leefbaarheid de slechtste score van de wereld laten optekenen.

Meer over dit onderwerp:

• Amsterdam en Rotterdam zijn de meest duurzame steden van de wereld
• Montreal is voor studenten de beste stad van Noord-Amerika
• Edinburgh is voor expats de beste bestemming ter wereld
• Napels is op het gebied van voeding het centrum van de wereld
• Grenoble is de stad met de beste levenskwaliteit van de wereld

Het drinkgedrag van de bevolking kan worden gelinkt aan een aantal stabiele clusters die gedeeltelijk door de geografische ligging van de locatie lijkt te worden betaald. Dat is de conclusie van een onderzoek van wetenschappers van de Society for the Study of Addiction, gebaseerd op een analyse van de drinkpatronen in de verschillende Europese regio’s de voorbije twee decennia.

In het algemeen kunnen volgens de onderzoekers zes lokale drinkpatronen worden vastgesteld. “In eerste instantie kunnen een aantal wijndrinkende landen worden geïdentificeerd”, merken de wetenschappers op. “Tot deze groep behoren Frankrijk, Griekenland, Italië, Portugal en Zweden. Deze naties worden gekenmerkt door de hoogste consumptie van wijnen en het laagste verbruik van bieren en sterke dranken. Tegelijkertijd worden deze landen door de laagste totale alcoholconsumptie gekenmerkt.”

In een aantal landen blijkt een duidelijke voorkeur voor bier. – Foto: Pixabay/MisterPittinger

“Daarnaast zijn er een aantal regio’s waar veel bier en weinig sterke dranken worden geconsumeerd. Tot deze categorie behoren Oostenrijk, België, Denemarken, Duitsland, Nederland, Noorwegen, Slovenië en Spanje. Deze regio’s worden gekenmerkt door een hoge consumptie van bier, een relatief lage consumptie van sterke drank. Deze populaties blijken bovendien de hoogste consumptie in het buitenland te laten optekenen. Maar er zijn ook landen die gekenmerkt worden door een grote consumptie van bieren, maar moeten ook vaak bingedrinken melden. Deze fenomenen kunnen worden opgemerkt in Kroatië, Tsjechië, Hongarije, Polen, Roemenië en Slowakije. Deze landen laten een hoog algemeen alcoholverbruik noteren en registreren de hoogste bierconsumptie van Europa. Er moet hier echter ook een hoge prevalentie van zwaar incidenteel alcoholgebruik worden gemeld.”

Een volgende categorie omvat locaties met een hoge consumptie van sterke dranken. Dit fenomeen moet vooral worden opgemerkt in de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Deze regio wordt gekenmerkt door de hoogste consumptie van sterke drank, maar ook door een hoge bierconsumptie, resulterend in de hoogste totale alcoholconsumptie van Europa. Tegelijkertijd laat deze regio de laagste wijnconsumptie van Europa optekenen. Er is hier volgens de onderzoekers ook weinig sprake van bingedrinken, hoewel er een regelmatige consumptie van sterke drank moet worden geregistreerd.

Anderzijds zijn er ook landen waar een hoge alcoholconsumptie moet worden opgetekend, maar waar er ook sprake is van lange periodes van onthouding. Tot deze groep behoren Oekraïne, Bulgarije en Cyprus. Deze landen worden gekenmerkt door de laagste prevalentie van drinkers en de hoogste prevalentie van geheelonthouders. Er is hier echter ook sprake van een hoge en regelmatige consumptie van sterke drank. Tenslotte zijn er ook landen met een hoge prevalentie van regelmatig drankverbruik en bingedrinken. Deze groep omvat Finland, IJsland, Ierland, Luxemburg en Malta. Deze landen tellen de hoogste percentages aan drinkers en worden ook het vaakst met bingedrinken geconfronteerd.

Nagenoeg ongewijzigd

De onderzoekers merken op dat deze onderscheiden clusters de voorbije twee decennia ongeveer ongewijzigd zijn gebleven. Over die periode bleek tweederde van de onderzochte landen voor alle metingen in hetzelfde cluster. “De studie vond daarbij ook significante verbanden tussen de onderscheiden drinkpatronen en volksgezondheid. Landen met een hoge consumptie van sterke drank of een hoge prevalentie van drankmisbruik – Estland, Letland, Litouwen, Oekraïne, Bulgarije en Cyprus – melden daarbij de hoogste gemiddelden van inwoners die door de consequenties van de consumptie zware gezondheidsschade of een vroegtijdig overlijden dienden te vrezen.

“De specifieke drinkpatronen van Europa lijken diep geworteld te zijn in de cultuur en zijn daarom moeilijk te veranderen”, merkt onderzoeksleider Jürgen Rehm op. “Omdat drinkpatronen sterk geassocieerd zijn met gezondheidsschade en vroegtijdige overlijdens, moeten er strategieën worden gevonden om de patronen van de clusters die het zwaarst door de negatieve consequenties worden getroffen, te veranderen. Er is een alcoholbeleid beschikbaar om deze verandering door te drukken. Deze strategieën zouden voor alle Europese landen moeten worden overwogen, aangezien aangezien het algemene drinkpatroon in deze regio nog steeds een hoog niveau laat optekenen.”

Meer over dit onderwerp:

• Wijn krijgt heel wat gezondheidsvoordelen toegewezen
• Wilde gisten uit Patagonië kunnen nieuwe biersmaken opleveren
• Minimumprijzen vormen een efficiënt middel om alcoholconsumptie te beheren
• Canadese wijnproducenten moeten impact klimaatverandering opvangen
• Meest achtergestelde groepen lopen een groter risico op alcoholgerelateerd geweld

De cocaïnehandel schaadt niet alleen de menselijke gezondheid, maar vormt ook een bedreiging voor het leefmilieu. De trafieken bedreigen leefgebieden die belangrijk zijn voor tientallen soorten trekvogels. Dat blijkt uit een onderzoek van wetenschappers aan het Center for Avian Population Studies van het Cornell Lab of Ornithology in de Verenigde Staten, in samenwerking met de University of Alabama, de Ohio State University, de Northern Arizona University en de United States Fish & Wildlife Service.

Tweederde van de gebieden die het belangrijkst zijn voor woudvogels – waaronder 67 soorten trekvogels die broeden in de Verenigde Staten en Canada en overwinteren in Midden-Amerika – lopen volgens het onderzoek door de cocaïnehandel een verhoogd risico.

Vele vogelsoorten houden zich op in gebieden die door een grote cocaïne-trafiek worden gekenmerkt. – Foto: Pixabay/Hans Toom

“Wanneer drugshandelaren afgelegen bosgebieden binnendringen, ontginnen ze land om landingsbanen, wegen en weilanden te creëren”, benadrukt onderzoeksleider Amanda Rodewald, directeur van het Center for Avian Population Studies van het Cornell Lab of Ornithology. “Deze activiteiten – samen met de strategieën voor de drugsbestrijding – kunnen gebieden ontbossen en soorten bedreigen.”

Five Great Forests

Bij één op de vijf migrerende vogelsoorten blijkt meer dan de helft van de wereldwijde populatie te wonen in gebieden die voor smokkel aantrekkelijker zijn geworden na een piek in de druk van de wetshandhaving, gemeten naar de hoeveelheden in beslag genomen voorraden cocaïne. Onder meer werd opgemerkt dat 90 procent van de wereldwijde populatie van de bedreigde geelwangzanger en 70 procent van de goudvleugelzanger en de philadelphiavireo zich in dergelijke kwetsbare gebieden ophouden.

In de grootste overgebleven wouden in Centraal-Amerika, die onevenredig veel bewoond worden door inheemse volkeren – bekend als de Five Great Forests of Mesoamerica – neemt de cocaïnehandel toe. “Het Amerikaanse drugsbeleid in Centraal-Amerika richt zich op de aanbodzijde van het probleem”, betoogt onderzoeksleider Nicholas Magliocca, professor geografie aan de University of Alabama.

“De druk van de wetshandhaving speelt een belangrijke rol in de verplaatsing van smokkelroutes en locaties van narco-ontbossing. Na veertig jaar blijkt dat die aanpak niet heeft gewerkt. In feite is de cocaïnehandel alleen nog maar uitgebreid en uitgegroeid tot een sector met een wereldwijd netwerk. Vroeger passeerde de cocaïne uitsluitend langs Centraal-Amerika, maar de activiteit is uitgegroeid tot een draaischijf van wereldwijde overslag.”

Meer maatregelen vereist

“Dit onderzoek geeft een nog vollediger beeld van de schade die wordt veroorzaakt door drugshandel en de manier waarop we die momenteel bestrijden,” beklemtoonde Magliocca. “Er moet rekening worden gehouden met adaptief gedrag van de handelaren. De autoriteiten moeten meer doen dan reactief achter de drugshandelaren aanjagen, die bijna onbeperkt over geld beschikken en in de regio grote macht hebben. Het lijdt geen twijfel dat er hier van een complexe, veranderlijke en gevaarlijke situatie gewag moet worden gemaakt.”

“Maatregelen die de capaciteit van lokale gemeenschappen en overheden opbouwen om hun bossen te bewaken en te beschermen, alternatieve vormen van inkomsten aan te boren en onduidelijk grondbezit op te lossen, zouden al een heel eind op weg zijn,” stipte Rodewald aan. “Ons onderzoek herinnert eraan dat sociale problemen niet in een vacuüm kunnen worden aangepakt, maar dat ze onbedoelde gevolgen voor het leefmilieu kunnen hebben en het natuurbehoud ondermijnen.”

Meer over dit onderwerp:

• Maleisië krijgt heel wat kritiek op programma voor bescherming orang oetans
• Dolfijnen in Florida en Georgia vertonen hogere kwikgehaltes
• Grijze walvissen aan Amerikaanse westkust zijn op drie decennia tijd 13 procent gekrompen
• Smalle bergpas in Pyreneeën vormt een migratie-corridor voor miljoenen insecten
• Mieren gebruiken maanlicht om tijdens de nacht te kunnen navigeren

In Londen daalt de luchtvervuiling door het verkeer sneller dan elders in het Verenigd Koninkrijk. Een groot deel van de verbetering is het resultaat van de ultra-lage emissiezone (Ulez), die de voorbije zomer werd uitgebreid naar alle Londense stadsdelen. Dat blijkt uit een rapport van de Greater London Authority (GLA) en Transport for London (TfL). De uitbreiding van de ultra lage emissiezone, die vereist dat oudere en meer vervuilende voertuigen een dagelijkse heffing van 12,50 pond betalen, werd nochtans fel bestreden door de conservatieve Britse regering. Zelfs Keir Starmer, de leider van Labour, vroeg de Londense burgemeester Sadiq Kahn de maatregel te heroverwegen.

Volgens het onderzoek daalden de niveaus van de verontreiniging met stikstofdioxide (NO2) langs de Londense straten tussen 2016 en 2023 met 49 procent. De niveaus lagen vorig jaar zelfs lager dan twee jaar voordien, tijdens de covid-pandemie, die het autoverkeer sterk verminderde. De daling deed zich voor ondanks het feit dat de bevolking van Londen met meer dan een miljoen mensen is toegenomen. Londen kende bovendien een grotere daling dan de nationale cijfers van Engeland (35 procent), Schotland (39 procent), Wales (31 procent) en Noord-Ierland (27 procent).

Op nog amper vijf meetpunten werden de niveaus van vervuiling met stikstofdioxide overschreden. – Foto: Pixabay/Albrecht Fietz

In 2016 werden in Londen 56 meetlocaties opgetekend waar de cijfers voor stikstofdioxide de jaarlijkse wettelijke limiet overschreden. Vorig jaar bleven er nog amper vijf locaties over. De totale luchtvervuilingsconcentraties zijn sinds 2016 in centraal Londen met 65 procent gedaald, in het centrum van Londen met 53 procent en in het buitengebied van Londen met 45 procent.

Veel van het voordeel is te danken aan de Ulez, die in 2019 in het centrum van Londen werd gelanceerd en vervolgens in 2021 en voorbije zomer werd uitgebreid. De verbeteringen zijn echter ook te danken aan initiatieven zoals de introductie van een groter aantal elektrische en hybride bussen en de bredere verschuiving naar elektrische of minder vervuilende privévoertuigen. Dat is een verandering waaraan de Ulez heeft bijgedragen.

Silvertown-tunnel

Sadiq Khan heeft naar aanleiding van het rapport extra programma’s voor de aanpak van de luchtvervuiling aangekondigd, waarbij wordt opgemerkt dat de verontreinigingsniveaus in de stad volgens de prognoses zelfs eind dit decennium nog steeds de richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie zullen overschrijden. Een nieuw fonds van 5,3 miljoen pond, verdeeld over zeventien stadsdelen, omvat inspanningen om de uitstoot van de scheepvaart op de rivier en kanalen te verminderen en om het stationair draaien van bedrijfsvoertuigen te beperken.

In het rapport wordt echter niets vermeld over de mogelijke gevolgen van de aanleg van Silvertown-tunnel, de eerste nieuwe wegverbinding over de Theems in dertig jaar, tussen Greenwich en Newham in Oost-Londen. Actievoerders zeggen dat deze nieuwe verbinding de vervuiling in een van de stadsdelen die het meest door smog worden geteisterd, nog zal verergeren. Het Londense stadsbestuur zegt echter dat de nieuwe connectie, waarvoor een tol zal worden geheven, de busdiensten zal versnellen en de vervuilingsniveaus zal verlagen door de congestie te verminderen.

Meer over dit onderwerp:

• Silvertown-tunnel Londen kost 2,2 miljard pond
• Ulez Londen blijkt stimulans voor verkoop elektrische wagens
• Ulez Londen geconfronteerd met 218 miljoen pond onbetaalde boete
• Berlijnse taxi’s geven voorkeur aan systeem met vast tarief
• Barcelona test mobiel laadstation voor elektrische wagens

Biofilms kunnen in rivieren betere indicatoren zijn voor de detectie van bacteriën met een resistentie tegen antibiotica. Dat blijkt uit twee recente onderzoeken naar de waterkwaliteit van de Donau door wetenschappers aan de Karl Landsteiner Privatuniversität für Gesundheitswissenschaften in Krems en het Inter-University Cooperation Center for Water and Health in Wenen. Opgemerkt wordt dat de resistentie vooral moet worden toegeschreven aan de menselijke fecale verontreiniging langs de rivier.

Elk jaar sterven duizenden mensen in Europa als gevolg van infecties met bacteriën die een resistentie tegen antibiotica hebben opgebouwd. Het probleem wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van antibiotica in de geneeskunde en de landbouw. Ziekenhuizen zijn wereldwijd de belangrijkste locaties voor de verspreiding en ontwikkeling van antibioticaresistente bacteriën met een resistentie tegen antibiotica, omdat ze hier tussen patiënten worden overgedragen. Langs rioolwaterzuiveringsinstallaties komt het klinisch afvalwater vervolgens in natuurlijke aquatische ecosystemen terecht, waardoor bacteriën in rivieren en meren terechtkomen.

Modelorganisme

Om de verspreiding van resistentie van bacteriën tegen antibiotica langs de Donau te onderzoeken, combineerden de wetenschappers twee onderzoeksmethoden. Enerzijds werd gebruik gemaakt van moleculair genetische methoden om resistentie te bepalen met moderne diagnostiek voor fecale verontreiniging, maar anderzijds werd ook gezocht naar parameters voor de aanwezigheid van chemische producten. Hierdoor konden de onderzoekers de dynamiek van resistentie vastleggen en de belangrijkste oorzaken en hotspots bepalen.

Grote rivieren zijn van cruciaal belang voor de wereldwijde verspreiding van resistentie. – Foto:Pixabay/NickyPe

Volgens Andreas Farnleiter, hoofd van de ICC Water en Health aan de Karl Landsteiner Universiteit Krems en de Technische Universiteit Wenen, is E. coli hiervoor een bijzonder geschikt modelorganisme. “E. coli is wijdverspreid als de belangrijkste verwekker van urineweginfecties, koloniseert bij ziekenhuispatiënten vaak lekkende urinekatheters, wordt in water gebruikt als een indicator van resistentie tegen antibiotica en wordt daarvoor ook door de World Health Organisation (WHO) als een indicator aanbevolen. In totaal werden stalen van patiënten (697), water (489) en biofilms (440) op hun gevoeligheid voor twintig antibiotica getest. Op die manier verkregen we een aantal resistentiepatronen.

Over het geheel genomen wezen de resultaten op een vrij gematigde resistentiesituatie in Oostenrijk. “Ondanks hogere resistentieniveaus in humane stalen in vergelijking met riviermonsters, bleek de resistentie tegen sterke reserveantibiotica zoals meropenem en tigecycline zeldzaam”, stipte Farnleiter aan. “Ondanks kleine verschillen in resistentie vergeleken met watermonsters, werden in de biofilm enkele bacteriële stalen geïdentificeerd die resistent waren tegen belangrijke antibiotica en drager waren van ESBL-genen. ESBL staat voor extended-spectrum beta-lactamase en betekent dat deze bacteriën enzymen produceren die resistent zijn tegen veel beta-lactam antibiotica, wat de behandeling van infecties bemoeilijkt. 

Biofilm is dus mogelijk een betere indicator voor de invloed van de klinische omgeving op de resistentie in rivieren dan het water zelf.”

Verspreiding

Grote rivieren zijn van cruciaal belang voor de wereldwijde verspreiding van resistentie. Ze zijn immers sterk vervuild door afvalwater en zijn ook belangrijke levensaders. Tot nu toe ontbrak het aan een gedetailleerd inzicht in de aanwezigheid, de verspreiding en de belangrijkste oorzaken van de resistentie tegen antibiotica in rivierlopen. Dat is wat de wetenschappers in de tweede studie aan de Donau onderzochten. Ze analyseerden daarbij patronen en hotspots van antibioticaresistente genen (ARG’s) over een afstand van 2.311 kilometer. 

Volgens Alexander Kirschner, plaatsvervangend hoofd van het ICC Water en Health, vormt het uitgebreide inzicht dat op deze manier is verkregen, de basis van een gericht beheer om de verspreiding van resistentie tegen antibiotica in rivierbekkens te verminderen. “We presenteren de eerste uitgebreide dataset langs de Donau, die zal helpen toekomstige trends te beoordelen”, benadrukt hij. “Voor een beter begrip van de verspreiding en dynamiek van de resistentie moeten ze ook worden onderzocht in andere milieucompartimenten zoals rivierbiofilms of sedimenten, omdat deze potentiële langetermijnreservoirs zouden kunnen zijn.”

Beleidsmaatregelen om mensen aan te zetten om te wandelen en fietsen, zoals verkeersluwe wijken, kunnen voordelen voor de volksgezondheid opleveren die wel honderd keer groter zijn dan de kosten van de maatregelen. Dat blijkt uit een onderzoek van wetenschappers aan de Westminster University bij de inwoners van drie buitenwijken van Londen (Enfield, Kingston en Waltham Forest) waar verkeersarme buurten of vergelijkbare programma’s zijn ingevoerd.

Het onderzoek toont volgens de wetenschappers aan dat de betrokken ingrepen de bevolking kunnen aanzetten om voor een aantal verplaatsingen de auto te laten staan en naar een actieve vorm van reizen over te schakelen. De effecten van deze maatregelen tonen wel aanzienlijke variaties.

Verkeersarme buurten leveren meer economische voordelen op dan verwacht. – Foto: Mircea Iancu/Pixabay

Het cumulatieve voordeel voor de volksgezondheid van mensen die actiever zijn, werd per lokale volwassene over een periode van twintig jaar een gezondheidsvoordeel van 4.800 pond geraamd. De kost voor de inrichting van een verkeersarme buurt varieert, afhankelijk van het type project dat werd aangelegd, per bewoner daarentegen tussen 28 pond en 112 pond.

“Het is veelzeggend dat het onderzoek aantoonde dat de positieve effecten van de plannen, met name wat betreft het aantal voetgangers en fietsers, zich niet onmiddellijk laten voelen, maar enkele jaren na de invoering van de maatregelen beter merkbaar worden”, voeren de onderzoekers aan. “Dit geeft aan dat gemeenteraden niet te vroeg moeten bepalen of de introductie van een verkeersarme buurt al dan niet succesvol is.”

“De studie suggereerde tevens dat de positieve voordelen de neiging hebben om in de loop van de tijd te blijven groeien”, verduidelijkt onderzoeksleider Rachel Aldred, professor mobiliteit aan de Westminster University. “Dit betekent dat de ramingen die in de studie voor de kosten-batenverhouding voor verkeersarme buurten naar voor zijn gekomen, waarschijnlijk conservatief zijn.”

Controversieel

Bij de inrichting van verkeersarme buurten wordt onder meer gebruik gemaakt van borden of fysieke barrières zoals plantenbakken die voorkomen dat motorvoertuigen kleinere woonstraten gebruiken als doorgangen, maar voetgangers en fietsers volledige toegang geven. De introductie van de maatregelen zijn echter controversieel, onder meer door een aantal mislukte regelingen tijdens de covid-epidemie. In 2020 bestreken deze wijken in totaal 4 procent van de Londense bevolking.

“Hoewel studies de efficiëntie van de ingrepen lijken aan te tonen en peilingen en verkiezingen erop lijken te wijzen dat de maatregelen populair zijn, kondigde het Britse Department for Transport vorig jaar – na een aantal controverses in de media – niet langer financiering te zullen voorzien voor gemeenten die de plannen willen doorvoeren”, zeggen de onderzoekers. “Het nieuwe onderzoek suggereert dat het blokkeren van nieuwe verkeersarme wijken contraproductief zou zijn, zowel voor de verkeersplanning als voor de volksgezondheid.”

De meest opvallende veranderingen die in de loop van de tijd werden gevonden bij mensen die binnen de verkeersarme buurten wonen, zijn volgens de onderzoekers een substantiële gemiddelde toename in de gerapporteerde niveaus wandelaars en fietsers. Daarnaast is er een kleiner effect die niet in de verkeersarme buurten woonden, maar residenten waren van wijken waar andere actieve reisprogramma’s, zoals fietspaden, werden geïntroduceerd. Beide gebieden zagen tevens tekenen van verminderd autobezit, hoewel dit effect marginaal bleek in de gebieden die buiten de verkeersarme buurten zijn gelegen.

De onderzoekers stelden vast dat de drie verkeersarme buurten op twintig jaar tijd in totaal iets meer dan 1 miljard pond aan economische voordelen, onder meer door de betere gezondheid van actievere burgers en een daling van hun ziekteverzuim, konden laten optekenen. Daarvan bleek 821 miljoen pond voordeel gelinkt te kunnen worden aan de volksgezondheid. Uit het onderzoek bleek dat elk jaar gemiddeld 37 sterfgevallen en meer dan 500.000 ziektedagen werden voorkomen.

“Actieve reisinterventies boden veel waar voor hun geld wanneer de economische gezondheidsvoordelen van fysieke activiteit worden vergeleken met de kosten van de implementatie van het programma, vooral in wijken met weinig verkeer,” concludeerde het onderzoek.

Meer over dit onderwerp:

• Emissievrije zones leveren in Londen sterke resultaten op.
• Parijzenaars steunen voorstel om parkeertarieven voor suv-modellen te verdrievoudigen.
• Fietsverkeer laat in België nieuwe recordniveaus optekenen.
• Kopenhagen stopt met gratis parking voor emissievrije voertuigen.
• Amsterdam wil elektrische fietsen automatisch kunnen afremmen.

De Plaza Juan Pujol in Madrid moet één van de meest extreme stedelijke hitte-eilanden in de wereld vertegenwoordigen. Dat blijkt uit een onderzoek van het ingenieursbureau Arup in de steden Caïro, Londen, Los Angeles, Madrid, Mumbai en New York. De onderzoekers, die gebruik maakten van het programma UHeat om een inzicht te verkrijgen in het verschil in luchttemperatuur van buurt tot buurt, kwamen tot de vaststelling dat de Plaza Juan Pujol in Madrid op de heetste dag van vorig jaar 8 graden Celsius warmer was dan de landelijke omgeving.

De studie, die onder meer gebruik maakte van artificiële intelligentie en satellietbeelden, plaatste Ghatkopar East in Mumbai met een opwarming van 7 graden Celsius op een tweede plaats, gevolgd door Bulaq Ad Daqrur in Caïro en West Lake in Los Angeles (5 graden Celsius verschil) en Kilburn-South Hampstead in Londen en Washington Heights in New York (4,5 graden Celsius verschil).

De auteurs van het rapport benadrukken dat het stadsontwerp de temperatuur in steden opdrijft. In belangrijke hotspots blijkt de natuur vaak te zijn verdrongen en de gebieden worden veelal gedomineerd door geasfalteerde straten en hoge gebouwen van staal en glas. Stadsbesturen, stadsontwerpers en planners worden daarbij opgeroepen om beter te begrijpen op welke manier hun ontwerpen de hotspots in steden kunnen verminderen, vooral voor de meest kwetsbare gemeenschappen.

Gebrek aan afkoeling

In de meeste steden hadden de warmste plekken minder dan 6 procent vegetatie, terwijl de koelste plekken in de meeste steden meer dan 70 procent vegetatie hadden en bijna volledig in parken te vinden waren, ver verwijderd van woonwijken en commerciële gebieden. “Dit droeg binnen de steden bij tot enorme temperatuurschommelingen, waarbij het centrum van Madrid bijna 8 graden Celsius warmer was dan het El Retiro Park even verderop”, voeren de onderzoekers aan. “In Londen was het in Kilburn en South Hampstead, met 38 procent vegetatie, meer dan 7 graden Celsius warmer dan in Regent’s Park, dat met 89 procent vegetatie in dezelfde regio is gelegen.”

De Plaza Juan Pujol in Madrid – Foto: Zarateman/Wikimedia

“Verontrustend is dat drie van de onderzochte steden, waaronder Londen, de ergste temperatuur-hotspots tijdens de avond of de nacht ervaren”, luidt het nog. “Stedelijke hitte is vooral tijdens de nacht een probleem. Materialen zoals cement absorberen overdag immers grote hoeveelheden warmte, die echter slechts langzaam weer worden afgegeven wanneer de zon ondergaat. Dit veroorzaakt stress en gezondheidsproblemen en heeft op kwetsbare burgers, waaronder kinderen en ouderen, een acuut effect.”

“We hebben veel van onze steden onbedoeld ontworpen om heet te zijn”, werpt Dima Zogheib, expert duurzaam design bij Arup, op. “We hebben de natuur verdrongen. We hebben onze straten van beton gemaakt en gekozen voor een hoogbouw gebouwd. Anderzijds hebben we onze groene ruimten grotendeels beperkt tot grote parken, ver weg van de locaties waar de meeste mensen wonen. Onze uitdaging als ontwerpers is om creatief na te denken om de natuur strategisch en rechtvaardig in onze steden in te zetten. Tegenwoordig hebben we de geavanceerde digitale hulpmiddelen om snel te bepalen waar investeringen in oplossingen de grootste impact kunnen hebben.”

Gedragsverandering

De auteurs voeren aan dat de steden zich zouden moeten richten op het implementeren van oplossingen die op de natuur zijn gebaseerd. “Dit zijn schaalbare en betaalbare interventies die klimaatbestendigheid ondersteunen”, wordt er opgemerkt. “De strategische herintroductie van natuur kan de temperatuur verlagen, de luchtkwaliteit verbeteren en de biodiversiteit vergroten. In steden heeft de toename van de boombedekking bewezen het sterftecijfer als gevolg van de hitte te verminderen, zoals blijkt uit een recent onderzoek naar Europese steden, waar bleek dat een toename van de boombedekking tot 30 procent jaarlijks 2.644 sterfgevallen had kunnen voorkomen.”

Daarnaast wordt opgemerkt dat ook meer doorlaatbare oppervlakken zouden moeten worden gecreëerd. “Doorlaatbare oppervlakken, zoals kale of beplante grond, absorberen doorgaans minder warmte in vergelijking met ondoordringbare oppervlakken zoals beton of asfalt”, verduidelijken de onderzoekers. “Door meer doorlaatbare oppervlakken te creëren en water in de grond te laten infiltreren, koelt de omgeving af.”

Verder stippen de onderzoekers aan dat elke mogelijke ruimte zou moeten worden gebruikt om afkoeling te genereren. “Meer dan de helft van de ruimte in de steden – inclusief daken en straten – is open ruimte, wat een groot canvas biedt voor het bouwen van veerkracht. Maatregelen kunnen bestaan uit het vergroenen van gevels van gebouwen, het vergroenen van daken of het gebruik van witte verf om de reflectie van oppervlakken te veranderen en op die manier de hoeveelheid door de zon geabsorbeerde warmte te verminderen.”

Anderzijds wordt de creatie van koele eilanden aangemoedigd. “Aangezien steden elke zomer te maken krijgen met hittegolven, is er een netwerk van koelruimtes in steden nodig waar mensen kunnen schuilen”, stippen de onderzoekers aan. “In Londen heeft Arup bijvoorbeeld bijgedragen aan de kaart met koele ruimten van de Greater London Authority, waar inwoners tijdens warme dagen mogelijkheden kunnen vinden om te schuilen, in een poging om het gezondheidsrisico van warme weersomstandigheden te beperken.”

Tenslotte wordt gewezen op de noodzaak om een algemene gedragsverandering te stimuleren. “Mensen zullen de volgende tien jaar ook hun manier van leven in steden moeten veranderen”, luidt de waarschuwing. “Warme landen over de hele wereld passen hun leven al eeuwen hierop aan. Het is tijd om van die ervaringen te leren. Dit kan onder meer leiden tot het inlassen van siësta’s, een heroverweging van de kantooruren en het sluiten van winkels en restaurants tijdens periodes van piekhitte.”

Meer over dit onderwerp:

• Investeringen in vegetatie zijn belangrijk instrument om steden af te koelen.
• Ook het stedelijk wegdek kan afkoelend effect genereren.
• In New York woont driekwart bevolking in gebied met hitte-eilanden.
• Opwarmende steden nefast voor diversiteit vogelpopulatie.
• Bomen en hogere gebouwen kunnen stedelijke temperaturen verlagen.