Passagiers van de Londense metro worden regelmatig blootgesteld aan gevaarlijke geluidsniveaus die vergelijkbaar zijn met het lawaai van elektrisch gereedschap. Dat heeft het Environmental Committee van het Londense gemeentebestuur gezegd naar aanleiding van berichten dat Transport for London (TfL), uitbater van de metro in de Britse hoofdstad, over een periode van tweeënhalf jaar meer dan dertienhonderd klachten over geluidsoverlast heeft ontvangen. Transport for London stelde in een reactie dat het minimaliseren van de lawaaihinder een absolute prioriteit is.

Het Environmental Committee van het Londense gemeentebestuur zegt bezorgd te zijn over de gezondheidseffecten van het buitensporig lawaai dat door de treinstellen van de Londense metro wordt veroorzaakt. Gewaarschuwd wordt dat een langdurige blootstelling aan lawaai belangrijke ongunstige fysische en psychische gevolgen kan hebben. De milieucommissie van het Londense gemeentebestuur vraagt dat Transport for London de gegevens over de geluidshinder publiek zou maken. Tegelijkertijd worden investeringen in verbeteringen van het spoor gevraagd.

Bedreiging gezondheid

In een schrijven aan Andry Lord, de directeur van Transport for London, verwees Zack Polanski, voorzitter van het Londense Environmental Committee, onder meer naar een studie van de World Health Organization (WHO), waar opgemerkt dat geluidsoverlast in West-Europa een van de grootste ecologische risico’s voor de gezondheid van de bevolking betekent. Alleen de slechte luchtkwaliteit zou nog een grotere bedreiging vormen.

Zack Polanski zei dat het geluidhinder in de Londense metro een aanhoudend probleem vormt met ernstige gevolgen voor de bewoners. Volgens het schrijven kan geluidsoverlast negatieve gevolgen hebben voor de cognitieve ontwikkeling van kinderen, maar ook de oorzaak zijn voor tinnitus, slaapstoornissen of hartziekten.

De geluidsniveaus in de Londense metro zouden tot meer dan 100 decibels kunnen oplopen. (Foto: Transport for London)

Tevens citeerde Polanski een studie die in het tijdschrift The Laryngoscope werd gepubliceerd en waarin blijkt dat metropassagiers routinematig en consequent worden blootgesteld aan geluidsniveaus van meer dan 80 decibel worden blootgesteld. In sommige gevallen zouden zelfs pieken tot meer dan 100 decibel worden geregistreerd.

“Niveaus van tachtig tot honderd decibel zijn gevaarlijk voor de menselijke gezondheid”, benadrukte Polanski. “Niveaus van meer dan honderd decibel moeten als een bijzonder zware bedreiging worden beschouwd. Er moet een vergelijking worden gemaakt met het lawaai van een kettingzaag of een opstijgend vliegtuig.”

Tussen het begin van dit decennium en midden vorig jaar werden in totaal 1.352 klachten over geluidsoverlast geregistreerd. De grootste problemen zouden zijn opgetekend op de Northern Line, Jubilee Line, Central Line en de Victoria Line. De Metropolitan Line zou het enige traject zijn waar geen noemenswaardige problemen werden gemeld. De hoogste waarden werden opgetekend in North Greenwich op de Jubilee Line.

Geen wettelijke limiet

Zack Polanski wees er daarbij op dat het lawaai in de wagons gedurende een kortere periode hogere pieken kan laten optekenen, maar omwonenden wordt vaak de hele dag door geconfronteerd met een geluidshinder om de paar minuten wordt herhaald. Op vrijdag en zaterdag – wanneer de Night Tube operationeel is – stellen de problemen zich zelfs de hele nacht door. Op sommige locaties klagen bewoners al lang over een scherp snerpend lawaai dat zo luid is dat zij ook in hun eigen tuin geen gesprek kunnen voeren.

Er is echter geen wettelijke limiet voor het geluidsniveau dat de metro’s mogen produceren. Klachten over metrolawaai werden ingediend door zowel reizigers als omwonenden. Neil Smith, een campagnevoerder tegen het metrolawaai, wees er daarbij op dat in zijn woonplaats in Islington meer dan één metrotrein per minuut passeert. “Daarbij moeten geluidsniveaus van 60 decibel – vergelijkbaar met het lawaai van een stofzuiger – worden genoteerd”, verduidelijkte hij.

Environmental Committee doet in zijn schrijven drie aanbevelingen. In eerste instantie wordt opgemerkt dat de cijfers over de geluidsniveaus in de Londense metro openbaar zouden moeten worden gemaakt. Verder zou over de problematiek kwartaalverslagen moeten worden gepubliceerd. Tevens wordt gevraagd dat de klachtenprocedures eenvoudiger zouden worden gemaakt. Tenslotte wordt erop aangestuurd dat Transport for London zich zou engageren verbeteringen aan te brengen.

Esther Sharples, een verantwoordelijke voor het rollend materiaal van Transport for London, beklemtoonde dat het minimaliseren van de geluidsoverlast een prioriteit was. In antwoord op de brief van het Environmental Committee merkte Sharples tevens op dat Transport for London aanzienlijke investeringen blijft voorzien voor de modernisering en het onderhoud van het metronet. De operator van de Londense metro gaf bovendien aan klachten voortaan binnen een periode van veertien dagen te zullen beantwoorden.

Meer over dit onderwerp:

• Steenkooltreinen kunnen volgens een studie van de University of Colorado de aanwezigheid van fijnstof in de omgeving sterk verhogen.
• De Europese Commissie heeft een budget van 190 miljoen euro vrijgemaakt om de spoorweginfrastructuur in Slowakije te verbeteren.
• Hitachi en Toshiba hebben een contract van 700n miljoen Britse pond getekend om in Taiwan een spoorlijn voor hogesnelheidstreinen te bouwen.
• In Firenze is gestart met de bouw van een spoortunnel die hogesnelheidstreinen over een traject van zeven kilometer onder de stad moeten leiden.
• Etihad Rail en het Italiaanse luxebedrijf Arsenale hebben een overeenkomst ondertekend om in de toekomst in de Verenigde Arabische Emiraten een cruisetrein te laten rijden.

In het volgende decennium zal het voor de bevolking mogelijk zijn om in amper twee uur rond de hele wereld te vliegen. Daarbij zou geprofiteerd kunnen worden van een vlucht door de ruimte, die de huidige reistijd gevoelig zou kunnen inkorten. Dat blijkt uit een studie van de Civil Aviation Authority (CAA) in het Verenigd Koninkrijk. Vooral financiële beslommeringen lijken voorlopig het grootste knelpunt.

De studie toonde aan dat reizigers goed bestand zouden zijn tegen de invloed van suborbitale vluchten en de impact van de gravitatiekracht op hun lichaam. De resultaten van de studie wezen uit dat het menselijk lichaam zich snel kon herstellen van krachten die zes keer groter zijn dan de gewone zwaartekracht op aarde. Hierdoor zou het menselijk lichaam perfect in staat zijn een suborbitale vlucht mee te maken, waardoor een reis rond de wereld van tweeëntwintig uur tot amper twee uur zou kunnen worden herleid.

Lange reizen en wachttijden

Volgens regelgevers en deskundigen zal het naar verwachting halverwege volgend decennium mogelijk worden om met suborbitale vluchten tussen twee locaties te reizen. De vluchten – die een korte tijd door de ruimte zouden gaan alvorens af te dalen naar hun bestemming – zouden voor vele reizigers op lange afstanden een verademing zijn. Bovendien zou er ook een oplossing kunnen worden gevonden voor vele gefrustreerde passagiers die op luchthavens wereldwijd op aansluitende vluchten dienen te wachten.

De mens kan een reis door de ruimte goed verdragen. (Foto: Nasa)

Het onderzoek werd uitgevoerd bij vierentwintig gezonde proefpersonen tussen tweeëndertig en tachtig jaar in de afdeling van de Britse Royal Air Force (RAF) in Cranwell (Lincolnshire). Het nieuwe onderzoek wijst op een sterke veerkracht van de mens tegenover een zwaartekracht die tot zes keer groter kan zijn dan het individu op aarde is gewend. De tests toonden ook aan dat de meeste effecten geen schadelijke invloed hadden.

Tevens bleek dat de oudere generaties de extreme krachten beter aankonden dan jongere proefpersonen. “De stijvere slagaders bij oudere mensen kunnen het wegstromen van het bloed uit de hersenen minimaliseren”, benadrukte Ryan Anderton, medisch specialist bij de Britse Civil Aviation Authority. “Voor de overgrote meerderheid van de mensen, zelfs ouderen, is dat niet noodzakelijk een probleem en is er op lange termijn van die blootstelling aan grotere krachten geen schadelijk effect op de gezondheid sprake.”

“De experimenten toonden dat de krachten een zwaar gevoel op de borstkas veroorzaakten, wat de ademhaling bemoeilijkte en op zijn beurt de opname van zuurstof kan verminderen”, verduidelijkte Anderson nog. “De krachten hadden ook een impact op het ritme van het hart en deed het bloed van de hersenen wegstromen.”

“Wanneer de zwaartekracht zijn piek bereikte, bleken de proefpersonen een vergrijzing van het perifere zicht te vertonen, samen met een stijging van de hartslag en de bloeddruk. Maar het onderzoek kwam tevens tot de vaststelling dat de mensen zich daarna goed konden herstellen. Een van de deelnemers verloor tijdens het experiment het bewustzijn, maar ook hier was er van langdurige gevolgen geen sprake.”

Hoge kostprijs

Terwijl de vlucht technisch perfect zou kunnen worden uitgevoerd, dreigen er volgens de analisten echter vooral financiële knelpunten. Volgens de Britse luchtvaartautoriteit zou voor een ticket mogelijk een bedrag van 350.000 dollar moeten worden betaald.

Het is niet de eerste keer dat het idee van supersnelle vluchten tussen Australië en Londen door de luchtvaartsector wordt geopperd. Richard Branson, oprichter van de Virgin Group, zei halverwege vorig decennium dat voor een volgende generatie een dergelijke vlucht werkelijkheid zou worden. Zijn bedrijf Virgin Galactic is een van de drie ondernemingen die aan avontuurlijke en vermogende reizigers suborbitale vluchten aanbieden. Ook SpaceX (Elon Musk) en Blue Origin (Jeff Bezos) beloven mensen de ruimte in te brengen, maar telkens moet voor een ticket minstens 670.000 dollar worden betaaldl.

De Britse luchtvaartautoriteit voorspelt echter dat deze vorm van vliegen na verloop van tijd minder duur zal worden en uitiendelijk zelfs voor iedereen toegankelijk zal worden. “Commerciële suborbitale ruimtevluchten zijn nu beschikbaar voor toerisme en wetenschappelijk onderzoek, maar zullen naar verwachting uiteindelijk tot uiterst snelle reizen tussen twee locaties, zoals Londen en Sydney, uitgroeien.”

Meer over dit onderwerp:

• Midden juni wordt een laatste lancering met de Ariane 5 gepland. De raket heeft 116 lanceringen mogelijk gemaakt.
• Ruimtemissies moeten helpen om de voorspellingen van zonnestormen te verbeteren.
• De eerste Turkse ruimtemissie in de geschiedenis zal onder meer microalgen van de zuidpool analyseren.
• Binnenkort beginnen ruimtevaarders voor de eerste keer in vijftig jaar aan een training voor een maanlanding.
• Satellieten van privébedrijven vormen een belangrijke steun in de strijd tegen de klimaatverandering.

Een keuze voor alternatieve routes kan voor fietsers in de stadsomgeving een efficiënte manier zijn om de blootstelling aan schadelijke elementen te beperken, zonder de verplaatsing aanzienlijk te verlengen. Het effect is echter in belangrijke mate afhankelijk van de geografische omgeving en het type blootstelling. Dat blijkt uit een onderzoek van wetenschappers aan de University of Helsinki, gebaseerd op een analyse van 3,1 miljoen fietsritten.

“De blootstelling aan milieuverontreinigende elementen, zoals fijnstof en lawaai, kan aanzienlijk bijdragen tot de prevalentie van ademhalingsziektes en cardiovasculaire aandoeningen”, werpt onderzoeksleider Elias Willberg, expert duurzame stadsontwikkeling aan de University of Helsinki, op.

Impact verplaatsingen

“Tegelijkertijd is gebleken dat een aangename en groene omgeving de schade van een negatieve blootstelling vermindert en de gezondheid op verschillende vlakken ondersteunt. Een vermindering van de negatieve blootstelling en een verhoging van positieve impact worden erkend als doeltreffende manieren om de volksgezondheid en het welzijn van mensen te bevorderen.”

“Een aanzienlijk deel van onze dagelijkse blootstelling aan milieuverontreiniging wordt door het reizen veroorzaakt”, voert Willberg nog aan. “Vooral bij het lopen of fietsen is er sprake van een rechtstreekse interactie met de onmiddellijke omgeving. Wandelen en fietsen worden steeds belangrijker om de gevolgen van een zittende levensstijl te voorkomen en de klimaatverandering tegen te gaan.”

Een keuze voor een andere fietsroute kan voor de blootstelling aan milieuvervuiling belangrijke consequenties hebben. (Pixabay)

“Stadsplanners en vervoerspecialisten hebben instrumenten nodig om de gebieden te identificeren waar verplaatsingen voor een grotere blootstelling aan schadelijke elementen zorgen of waar de kwaliteit van de omgeving een aangename reiservaring ondersteunt.”

De Finse studie heeft volgens Willberg uitgewezen dat de geluidsbelasting die fietsers in de stad ervaren, de veilige grenswaarden aanzienlijk overschrijdt. Op het gebied van luchtkwaliteit zouden de gemiddelden echter binnen de normen blijven die op het gebied van gezondheid naar voor worden geschoven.

“Tevens werd aangetoond dat een alternatieve routekeuze een effectieve manier kan zijn om de blootstelling bij het fietsen te verbeteren zonder de reis aanzienlijk te verlengen, maar dat effect wordt in sterke mate bepaald door de karakteristieken van het geografische gebied en het type blootstelling.”

Verbanden

Er konden volgens de onderzoekers tevens een aantal verbanden tussen meerdere blootstellingen worden opgemerkt. “De blootstelling aan lawaai en luchtverontreiniging nemen meestal samen toe”, wordt er opgemerkt. “Anderzijds blijkt dat de hoeveelheid groene elementen doorgaans kleiner wordt naarmate de verontreiniging toeneemt. Meestal zal echter een keuze moeten worden gemaakt over het type van blootstelling dat bij een alternatieve route zou moeten worden geoptimaliseerd.”

“In het algemeen moet worden vastgesteld dat er nog altijd onvoldoende duidelijkheid is over de blootstelling aan milieuverontreiniging die door verplaatsingen wordt teweeggebracht, de omvang van eventuele schadelijke effecten en de impact op de gezondheid”, zeggen de Finse onderzoekers nog. “

“Onze aanpak biedt een manier om de distributie van de blootstelling vanuit een ruimtelijk perspectief te beoordelen. Dit is nuttig voor het streven van stadsontwerpers en vervoersexpert om voor iedereen een gezonde urbane omgeving te creëren. Er is echter nog een lange weg te gaan om de gezondheidseffecten van reisgerelateerde blootstellingen, de gelijkheid van de  toegankelijkheid tot een gezonde omgeving en het belang van seizoensgebonden variatie beter te begrijpen.”

De Finse onderzoekers willen de problematiek verder onderzoeken met het project Greentravel, dat gespreid wordt over een periode van vijf jaar en gefinancierd wordt door de European Research Council.

Meer over dit onderwerp:

• De Amerikaanse staat Florida laat bij wegenaanleg voortaan het gebruik van radioactief afval toe.
• Amsterdam biedt financiële beloning voor projecten die fietsen veiliger kunnen maken.
• In Manhattan heeft een rechter geoordeeld dat een grote bevolkingsdichtheid kenmerkend is voor de stedelijke omgeving.
• Thuiswerkers hebben het openbare vervoer in een zware crisis gestort.
• Fietsroutes vormen een wezenlijk onderdeel van duurzame transportplannen.

Vrouwen zijn lichamelijk voor ruimtereizen efficiënter uitgerust dan mannen. Voor toekomstige ruimtemissies zou het dan ook overwogen kunnen worden om exclusief vrouwelijke bemanningen in te zetten. Dat is de boodschap van een studie van het Space Medicine Team en het European Space Agency (ESA). 

De onderzoekers kwamen daarbij tot de vaststelling dat vrouwelijke astronauten tijdens missies voor ruimteverkenning onder meer minder water nodig hebben voor hun hydratatie en ook minder energie moeten investeren. Tevens hebben vrouwen voordelen op het gebied van zuurstofverbruik, de aanmaak van koolstofdioxide en metabolische warmteproductie.

Vrouwelijke astronauten kunnen ruimtevaart goedkoper maken. (Foto: Nasa)

Gezien de beperkingen die ruimtecapsules hebben op het gebied van ruimte, energie en gewicht en de systemen die de overleving van de astronauten moeten garanderen, heeft een vrouw volgens het rapport tijdens een lange missie voor ruimteverkenning het meest efficiënte lichaamstype.

Kost per kilogram

Volgens de Amerikaanse National Aeronautics & Space Administration (Nasa) bedragen de kosten om ladingen naar het internationale ruimtestation (ISS) te brengen 93.400 dollar per kilogram. Uit de studie blijkt dat voor een missie van 1.080 dagen een volledig vrouwelijke bemanning van vier personen 1.695 kilogram minder gewicht aan voedsel zou moeten meenemen.

Hierdoor zou de missie meer dan 158 miljoen dollar kunnen besparen. Ook zou 2,3 kubieke meter ruimte aan voedselverpakking worden vrijgemaakt. Dat komt overeen met ongeveer 4 procent van de bewoonbare ruimte van Gateway, het ruimtestation dat de Nasa in een baan rond de maan zou willen brengen.

Het effect van de lichaamsgrootte op het totale energieverbruik kan bij vrouwen tussen 5 procent en 29 procent lager liggen dan bij mannen. Bij een grootte van 1,60 meter loopt dat zelfs op tot een niveau tussen 11 procent en 41 procent. Dit vertaalt zich in een verminderd gebruik van zuurstof en water en een lagere productie van koolstofdioxide en metabolische warmte.

Functionele werkomgeving

Bovendien wordt erop gewezen dat de astronauten in de ruimte dagelijkse aerobe oefeningen moeten doen om de fysiologische effecten van de gewichtloosheid tegen te gaan. Ook hier zijn mannen in het nadeel, aangezien grotere lichamen meer energie verbruiken, meer zuurstof nodig hebben en meer koolstofdioxide en warmte produceren en meer warmte produceren.

Verder toonde de studie dat vrouwen tijdens een enkele aerobe inspanning door het zweten 29 procent minder water verloren en dus minder water nodig hadden om te rehydrateren.

Er zijn daarnaast ook voordelen verbonden aan de functionele werkomgeving, vooral wanneer meerdere astronauten in dezelfde beperkte ruimte werken, zoals in het International Space Station vaak het geval is. Aan boord van het ruimtestation hebben de astronauten net voldoende ruimte om zo nodig schouder aan schouder of rug aan rug te werken. 

De ruimtes in Gateway zijn krapper berekend, waardoor een minder ergonomische omgeving ontstaat waarin meerdere bemanningsleden kunnen samenwerken. Hier kan een kleinere bemanning efficiënter werk leveren.

Meer nieuws over dit onderwerp:

• Het European Space Agency streeft naar een grotere samenwerking tussen publieke en particuliere sector.
• Europa wil een eigen megaconstallatie satellieten om met Starlink van Spacex te concurreren.
• Mogelijk zouden vier grote manen van Uranus water kunnen herbergen. Dat zegt de Nasa.
• Een nieuwe Europese weersatelliet heeft zijn eerste beelden over de aarde doorgestuurd.
• Rocket Lab heeft twee satellieten gelanceerd om tropische stormen te bestuderen.

Vier jaar geleden moest de mensheid 28 miljoen overlijdens melden. Ongeveer de helft van de sterfgevallen was gelinkt aan een medisch spoedgeval. Dat is de conclusie van een onderzoek van het Center for Global Emergency Medicine van de Johns Hopkins University, gebaseerd op informatie over meer dan dertig types medische spoedgevallen in nagenoeg tweehonderd landen. De onderzoekers stelden vast dat het aantal overlijdens door medische spoedgevallen de voorbije vijfentwintig jaar met 6 procent is gestegen.

In eerste instantie is er sprake van ongevallen, valpartijen en brandwonden (22 procent), gevolgd door hartaanvallen (17 procent), longinfecties (11 procent) en beroertes (7 procent).

“De wereldwijde gezondheidszorg mikt in zijn onderzoek traditioneel op eerstelijnszorg en ziektepreventie,” benadrukt onderzoeksleider Junaid Razzak, professor spoedgeneeskunde aan de Johns Hopkins University. “Spoedeisende zorg heeft geen prioriteit genoten. Ons onderzoek is wellicht een eerste studie om de wereldwijde impact van medische noodgevallen – zoals verwondingen, beroertes, hartaanvallen en longinfecties – te analyseren. Daaruit blijkt ook dat de risico’s niet in alle landen identiek zijn. De resultaten van het onderzoek zouden aanleiding moeten zijn voor toekomstige strategieën die levens kunnen redden en bijkomende middelen kunnen vrijmaken.”

“Medische spoedgevallen kunnen worden gedefinieerd als medische problemen waarvoor interventies binnen enkele minuten tot enkele uren noodzakelijk zijn om het risico op invaliditeit of overlijden te verkleinen,” benadrukt professor Razzak. “De voorbije kwarteeuw kon vooral een belangrijke daling worden opgetekend in landen met een hoger gemiddeld inkomen. In landen met een lager inkomen werd daarentegen de traagste vooruitgang geboekt. In landen uit lagere inkomenscategorieën bleek de mortaliteit bij medische spoedgevallen ruim vier tot vijf keer hoger dan in naties met een hoger gemiddeld inkomen.”

“Sommige aandoeningen – zoals diarreeziekten en malaria – zijn wereldwijd slechts beperkt terug te vinden bij de medische spoedgevallen, maar zijn wel sterker vertegenwoordigt in landen met lagere inkomens,” betoogt Junaid Razzak nog. “De analyse toonde tevens aan dat mannen veel meer dan vrouwen met medische spoedgevallen te maken krijgen. De helft van de slachtoffers blijkt bovendien minder dan vijfenveertig jaar oud te zijn.” De landen met de laagste sterftegraad bij medische spoedgevallen waren Bahrein, Israël en Koeweit. Het grootste overlijdensrisico bestaat in Tsjaad, Niger en Mali.

China en India, de twee meest bevolkte landen van de wereld, staan in de rangschikking respectievelijk op een 64ste en 144ste plaats. “Het niveau van ongelijkheid tussen rijke en arme landen is bijzonder groot,” benadrukt professor Razzak. “Dat zou door de wereldwijde gemeenschap niet mogen worden aanvaard. Wij hopen dat het onderzoek de beleidsmakers zal stimuleren en de investeringen in de spoedeisende hulp kan helpen opvoeren. Indien de overheid zich inspant om de spoedeisende hulp te verbeteren, kan men hopen dat er minder levens verloren zullen gaan.”

Lees Verder

De Europese markt voor cannabidiol (CBD) kan zich de volgende vier jaar aan een sterke groei verwachten. Dat voorspelt een studie van consulent Brightfield Group. Volgens het rapport zal de verkoop van cannabidiol in de Europese Unie de volgende vier jaar een groei met 400 procent laten optekenen. Daarbij zou de sector uiteindelijk uitkomen op een jaaromzet van ongeveer 1,5 miljard euro, tegenover een niveau van 282 miljoen euro vorig jaar.

Dit jaar zou al een omzet van 370 miljoen euro mogelijk zijn. Vooral Duitsland zal zich volgens Brightfield Group als een speerpunt van de Europese cannabidiol-markt opwerpen.

“De markt voor cannabidiol staat in Europa nog in zijn kinderschoenen,” betoogt Bethany Gomez, managing director van Brightfield Group. “De beschikbaarheid van het product blijft op de Europese markt immers nog bijzonder beperkt. Dat geldt ook voor de kennis over cannabidiol bij de Europese consument. Gevestigde producenten krijgen dan ook een unieke gelegenheid om zich op de Europese markt te vestigen. Er is in Europa immers veel minder competitie dan momenteel in de Verenigde Staten aan de gang is.”

“De Europese Novel Foods Act creëert voor cannabidiol weliswaar een uitdagend legaal kadert, maar wellicht zullen regelgevende veranderingen op middellange termijn een significante groei mogelijk maken,” zegt Bethany Gomez nog. Voorlopig zijn Groot-Brittannië en Oostenrijk de grootste cannabidiol-markten van Europa. Deze twee landen vertegenwoordigden vorig jaar een gezamenlijke omzet van 80 miljoen euro. Brightfield Group verwacht echter dat Duitsland een snelle inhaalbeweging zal maken.

“Duitsland hanteert momenteel een nultolerantie tegenover tetrahydrocannabinol, de belangrijkste psychoactieve stof in cannabis,” zegt Berta Camps, juridisch adviseur bij de sectororganisatie CBD-Intel. “Men kan echter verwachten dat het land in de toekomst voor de distributie van producten voor de cannabidiol-markt de richtlijnen van de Europese Novel Food Act zal volgen.” Volgens de ramingen vertegenwoordigt de Duitse cannabidiol-markt momenteel een jaaromzet van ongeveer 34 miljoen euro. Over vier jaar zou het land met een bedrag van 540 miljoen euro echter Europees marktleider zijn.

In de Europese Unie is het eventuele gebruik van cannabidiol en marihuana tot nu toe beperkt tot tabaksproducten. Een consumptie met inneembare vormen – in de vorm van voeding, dranken, capsules of tincturen – is verboden. “Dat kan echter snel veranderen,” zeggen analisten. “Het European Food Safety Agency heeft immers een amendement voorgesteld dat cannabidiol in inneembare producten mogelijk zou maken. Dat zou mogelijk al tegen het einde van dit jaar mogelijk zijn.”

“Er zijn daarnaast ook veelbelovende signalen voor de legale cannabismarkt,” aldus nog de analisten. “Dat is mede te danken aan aanbevelingen van de World Health Organization (WHO) om de status van cannabis te herzien. Ook het Europees Parlement heeft ingestemd om de grotere toegang tot medicinale cannabis mogelijk te maken. Het Europees Parlement heeft ook gevraagd meer onderzoek te doen naar de impact van het product op de volksgezondheid.”

“Ondanks alle veelbelovende cijfers moeten beleggers de cannabidiol-markt toch met de nodige voorzichtigheid betreden”, waarschuwt Bethany Gomez. “Cannabidiol vertegenwoordigt in Europa vooral een lappendeken van bijzonder sterk uiteenlopende voorschriften. Daardoor wordt een bijzonder vreemde en versnipperde markt gecreëerd.”

Volgens Brightfield zal de gehele Europese cannabismarkt, inclusief recreatief en medicinaal gebruik, over vier jaar een waarde hebben van 8 miljard euro. De huidige jaaromzet zou ongeveer 282 miljoen euro bedragen.

Lees Verder

Honger leidt tot een verhoogd risicogedrag. Dat blijkt uit een studie van wetenschappers aan de University of Sussex. Het onderzoek toonde dat poelslakken het vermogen hebben om bij extreme honger hun voedselvoorkeuren te veranderen. In een overlevingsdrang bleken hongerige dieren bereid te om mogelijk schadelijke stoffen te consumeren. Op ogenblik dat ze goed gevoed zouden zijn, zouden de slakken dit soort voedsel nochtans altijd afwijzen. Aan de hand van hersenscans konden de wetenschappers een link leggen met de activiteit van schakelcellen in het centrale zenuwstelsel, die tot groter risicogedrag aanzetten naarmate het hongergevoel stijgen.

“Nagenoeg alle organismen worden geconfronteerd met de zoektocht naar een evenwicht tussen risico en overleving,” benadrukken de onderzoekers George Kemenes, Kevin Staras en Michael Crossley. “Door een concentratie op poelslakken als een model, wordt het mogelijk een inzicht te krijgen in vergelijkbare mechanismen bij complexere dieren, waar deze vragen veel moeilijker beantwoord zouden kunnen worden. Het onderzoek bood de mogelijkheid een beeld te creëren van de de cruciale mechanismen van hersencontrole die aan de basis liggen van beslissingen op het tijdstip van voeding en de keuze van de producten die zullen worden geconsumeerd.”

De onderzoekers slaagden er ook in om met succes het neurale netwerk van de slakken te manipuleren, waarbij de aflevering van dopamine kon worden geblokkeerd. Op die manier konden gevoede slakken ertoe worden gebracht het gedrag van een hongerig dier te adopteren. “Hierdoor veranderden gevoede en risico-averse dieren in risico-nemende exemplaren die erop gokten dat niet eetbare substanties toch geconsumeerd zouden kunnen worden,” stippen de onderzoekers aan. “Een inzicht in de motivaties achter het voedingsgedrag is van grote maatschappelijke relevantie.”

“Er zijn gevallen bekend waarin personen die in extreme situaties worden geplaatst, ook hun voedingsgedrag veranderen,” zeggen de onderzoekers. “Onder meer in periodes van hongersnood blijkt dat grote groepen mensen overschakelden op een menu van gras, bladeren en geroosterde berkenschors. Zelfs gekookte lederen riemen zouden zijn geconsumeerd. Nochtans hebben al die producten een bijzonder twijfelachtige voedingswaarde, terwijl ze tegelijkertijd met een hoog risico op schadelijke effecten gepaard gaan.”

Lees Verder

De hoeveelheid insuline die nodig is om diabetes van het type twee effectief te behandelen, zal de volgende twaalf jaar wereldwijd met meer dan 20 procent stijgen. Tegen eind volgend decennium zullen 79 procent volwassen patiënten op insuline beroep moeten doen. De helft van die groep zal echter tot het geneesmiddel geen toegang hebben, tenzij drastische veranderingen kunnen worden doorgedrukt. Dat is de  conclusie van een onderzoek door wetenschappers aan de Stanford University. Volgens de studie dreigt het probleem vooral acuut te worden in een aantal gebieden in Afrika, Azië en Oceanië, waar voor een aanzienlijk tekort moet worden gevreesd indien er geen verbetering kan worden geboekt.

De analyse onderstreept het belang van de eliminatie van een aantal barrières, met name in Afrika, op de insulinemarkt. De auteurs waarschuwen dat strategieën om insuline breder beschikbaar en betaalbaar te maken van cruciaal belang zijn om ervoor te zorgen dat aan de vraag wordt voldaan. “Deze schattingen suggereren dat de huidige niveaus van insuline-toegang in vergelijking met de verwachte behoefte, vooral in Afrika en Azië, in hoge mate ontoereikend zijn,” zegt onderzoeksleider Sanjay Basu, docent Geneeskunde aan de Stanford University. “Meer inspanningen moeten worden gedaan om deze dreigende gezondheidsuitdaging te overwinnen.”

“Ondanks de inzet van de Verenigde Naties om niet-overdraagbare ziekten te behandelen en de universele toegang tot geneesmiddelen voor diabetes te waarborgen, is insuline over de hele wereld schaars en onnodig moeilijk verkrijgbaar voor patiënten,” zegt professor Basu. “Het aantal volwassenen met diabetes type twee zal naar verwachting toenemen stijgen in de volgende twaalf jaar als gevolg van de veroudering en de verstedelijking en de bijbehorende veranderingen in dieet en fysieke activiteit. Tenzij overheden initiatieven beginnen om insuline beschikbaar en betaalbaar te maken, zal het gebruik ver onder het optimale niveau blijven.”

“Insuline is essentieel voor alle personen met diabetes type één en voor sommige individuen met diabetes type twee om het risico op ernstige complicaties – zoals blindheid, amputatie, nierfalen of beroertes – te verkleinen,” benadrukken de onderzoekers. “Wanneer de wereldwijde incidentie van diabetes type twee stijgt en patiënten langer leven – waardoor ook de behoefte aan insuline zal toenemen – wordt een uitgebreid beeld van de wereldwijde nood aan het geneesmiddel noodzakelijk. Een behandeling is immers bijzonder duur en de internationale insulinemarkt wordt momenteel door slechts drie belangrijke fabrikanten gedomineerd.”

Uit onderzoek van de Diabetes Federation blijkt dat er momenteel 406 miljoen patiënten met diabetes type twee leven. Tegen eind volgend decennium zal dat aantal tot 511 miljoen patiënten zijn opgelopen. De helft van de patiënten zal kunnen worden teruggevonden in China (130 miljoen), India (98 miljoen) en de Verenigde Staten (32 miljoen). Een garantie op algemene toegang tot insuline zou de grootste impact hebben in Afrika, waar momenteel 700.000 patiënten een behandeling genieten. Die populatie zou tegen eind volgend decennium tot 5 miljoen personen kunnen uitbreiden. Ook in Azië zou er sprake zijn van ruimschoots een verdubbeling tot 48 miljoen mensen.

Lees Verder

De hedendaagse mens heeft een zwakkere beenderstructuur dan de prehistorische jager-verzamelaar. Dat blijkt uit een studie van een onderzoek van wetenschappers aan de Durham University. Cruciaal in die evolutie was wellicht de overstap naar de landbouw, waardoor de mens een meer sedentair leven is gaan leiden. De verzwakking van de beenderstructuur is volgens de onderzoekers één van de minst bekende, maar wellicht één van de meest belangrijke gevolgen van een sedentaire levensstijl. Onder meer wordt gewezen op osteoporose, die één van de drie beenderbreuken bij vrouwen veroorzaakt. Bij mannen is osteoporose gelinkt aan 20 procent van alle beenderbreuken.

“De technologie wordt continu verbeterd om het leven gemakkelijker en efficiënter, maar vaak ook meer sedentair te maken,” zeggen de onderzoekers Karin Hind en Charlotte Roberts. “Dit heeft allemaal een impact op het lichaam en in het bijzonder op de botten. De samenleving is meer sedentair dan ooit voordien. Het gebruik van transport, elektrische fietsen en online leveringen staan ??een grotere lichamelijke activiteit in de weg. Vooral kinderen zijn minder actief, want computergames vervangen vaak fysieke beweging tijdens een cruciale periode van ontwikkeling. Beweging kan op deze leeftijd de beendersterkte in een periode van amper zes maanden met 5,5 procent versterken.”

“Men moet er ook rekening mee houden dat de huidige levensstijl zich in de genen van toekomstige generaties kan uiten,” beweren Hind en Roberts. “Als de sedentaire trends doorgaan, loopt de mensheid het risico zwakker en afhankelijker te worden. Dat zou kunnen leiden tot een groter gebruik van de gezondheidsdiensten, die al onder zware druk staan. Tijdens een maand bedrust kunnen beenderen ongeveer 3 procent van hun kracht verliezen. Gedurende een missie van vier tot zes maanden in de ruimte kunnen astronauten meer dan 10 procent van hun botsterkte verliezen. Door een gebrek aan zwaartekracht worden op de beenderen immers geen druk meer uitgeoefend.”

“Onze studie toont dat een sedentaire levensstijl een risicofactor vormt op een verminderde botsterkte op middelbare leeftijd,” zeggen de onderzoekers. “Die problemen kunnen echter door fysieke inspanningen worden opgevangen. Bij deelnemers aan impactsporten – zoals voetbal, hockey of hardlopen, blijkt de botsterkte tussen 20 procent en 30 procent hoger te liggen dan bij sedentaire bevolkingsgroepen.” Een analyse van botten van meer dan honderdduizenden jaren geleden, suggereert dat het skelet van de mens vandaag kwetsbaarder is dan de beenderstructuur van zijn voorouders.

“De verschillen werden duidelijk toen de mens een boer werd en zijn voedsel begon te bewerken, door dieren en planten te domesticeren,” zeggen Hind en Roberts. “Voordien ging de mens in de natuur op zoek naar planten en dieren die hem van voedsel zouden kunnen voorzien. De jager-verzamelaar was dan ook veel actiever dan de boer. Hij at ook magerder vlees. Onderzoek heeft uitgewezen dat de botsterkte bij de jager-verzamelaar 20 procent sterker was dan bij de boer. Ook bleek dat de sterkte van de armbeenderen van prehistorische vrouwen tussen 5 procent en 10 procent hoger lag dan bij moderne atletes.”

“De moderne mens heeft een gebrek aan beendersterkte,” zeggen de onderzoekers nog. “Er is echter een remedie. Mensen kunnen zelf het initiatief nemen om meer te bewegen. Kleine gedragsveranderingen kunnen helpen om de botsterkte weer op te bouwen, wat van cruciaal belang is. In het begin van dit decennium hadden wereldwijd 158 miljoen vijftigplussers een hoog risico op osteoporotische fracturen. Naar verwachting zal dat aantal over twintig jaar een verdubbeling hebben gekend. Hoewel de hogere levensverwachting een deel van de verklaring kan zijn, is de sedentaire levensstijl, die tot zwakkere botten leidt, ongetwijfeld ook een groot deel van het probleem.”

Lees Verder

Een langdurig verblijf in de ruimte leidt niet alleen tot spieratrofie en een vermindering van de botdichtheid, maar heeft ook blijvende effecten op de hersenen. Er is echter weinig bekend over de manier waarop verschillende weefsels van de hersenen reageren op een blootstelling aan microzwaartekracht. Het blijft onduidelijk in welke de waargenomen neuroanatomische veranderingen ook na de terugkeer naar een normale zwaartekracht blijven aanhouden. Dat zegt een onderzoek door wetenschappers van de Universität Ludwig Maximilian in München en de Universiteit Antwerpen, gebaseerd op onderzoek bij een groep Russische kosmonauten.

Een studie bij tien Russische kosmonauten, die gemiddeld ongeveer zes maanden aan boord van het International Space Station (ISS) hadden verbleven, bracht duidelijke veranderingen aan het licht in de drie belangrijkste hersenweefsels, die bovendien minstens een half jaar na het einde van de missie detecteerbaar bleven. “Hersenscans na de terugkeer op aarde toonden dat het volume van de grijze materie – het deel van de hersenschors dat hoofdzakelijk bestaat uit de cellichamen van de neuronen – tegenover metingen voor de lancering was verminderd,” benadrukte onderzoeksleider Peter zu Eulenburg, professor neurologie aan de Universität Ludwig Maximilian.

“Bij een opvolgingsonderzoek zeven maanden later was dat effect weliswaar grotendeels weggewerkt, maar nog steeds detecteerbaar,” benadrukt Eulenberg. “Daarentegen bleek het volume van het hersenvocht – dat de holten van het menselijk brein vult – binnen de cortex tijdens langdurige blootstelling aan microzwaartekracht toe te nemen. Bovendien was dit proces ook waarneembaar in de buitenholtes van de hersenen. Bij de witte materie – die vooral uit zenuwvezels bestaan – bleek onmiddellijk na de landing geen verandering te kunnen opgemerkt. Bij een vervolgonderzoek zes maanden later, moest echter een algemene volumevermindering worden geregistreerd.”

“De resultaten van de studie duiden alvast op langdurige veranderingen in het patroon van de circulatie van hersenvocht gedurende een periode van minstens zeven maanden na de terugkeer op aarde,” zegt Eulenburg. “Momenteel kan echter niet worden aangetoond of ontkend dat deze veranderingen ook tot een wijziging van de cognitieve mogelijkheden zouden kunnen leiden. Tot nu toe is de enige klinische indicatie voor nadelige effecten een vermindering van de gezichtsscherpte die moest worden opgetekend bij verschillende astronauten die gedurende een langere tijd in de ruimte zijn gebleven.”

“Deze veranderingen zouden heel goed kunnen worden toegeschreven aan de verhoogde druk die wordt uitgeoefend door het hersenvocht op het netvlies en de oogzenuw,” zegt professor Eulenburg. “De structurele veranderingen in de hersenen na lange ruimtevluchten kunnen mogelijk worden toegeschreven aan minimale drukveranderingen door de microzwaartekracht in de verschillende waterkolommen van de hersenen, die over een langere periode een cumulatief effect zouden kunnen hebben. Om echter de risico’s van langdurige ruimtemissies te kunnen inschatten en minimaliseren, is een verder en diepgaander onderzoek nodig.”

Lees Verder