De consument associeert een bedrijfsimago vooral met kwalitatief goede producten en een faire behandeling. Dat blijkt uit een onderzoek van Millward Brown. Verantwoorde productiemethoden spelen volgens de onderzoekers een veel minder belangrijke rol. Ze voeren daarbij aan dat de consument over het algemeen sceptisch staat tegenover corporate social responsibility.

Uit het onderzoek kwam naar voor dat verantwoord ondernemen door slechts 11 procent van de ondervraagden wordt genoemd als factor die het koopgedrag beïnvloedt. “Consumenten staan over het algemeen sceptisch tegenover corporate social responsibility,” aldus de onderzoekers. Wel zijn er een aantal ethische factoren waar de consument veel belang aan hecht. Bedrijven moeten volgens Millward Brown dan ook aandacht besteden aan die aspecten.

Zo zullen consumenten eerder iets kopen bij een bedrijf dat een actief sociaal beleid voert in zijn omgeving (48 procent), zijn uitstoot van schadelijke gassen compenseert (27 procent), eerlijk zakendoet met arme landen (26 procent) en deelneemt aan inzamelingen voor goede doelen (11 procent). Consumenten doen echter niet altijd wat ze zeggen. Hoewel bijna negen op tien consumenten zegt dat verantwoord ondernemen belangrijk is, houdt daar amper drie tot vier rekening mee bij zijn aankoopbeslissing.

Niet meer dan 4 procent zegt een product niet te kopen vanwege een slechte bedrijfsreputatie.

Aziatische georganiseerde bendes zijn verantwoordelijk voor de groeiende illegale binnenlandse handel in ivoor in Afrika. Dat blijkt uit een nieuwe studie van Traffic, de onderzoeksorganisatie van het World Wildlife Fund (WNF) en de World Conservation Union (IUCN). Afrikaanse landen waar het meeste ivoor illegaal wordt verhandeld zijn Congo, Kameroen en Nigeria.

Traffic analyseerde bijna 12.400 inbeslagnames van ivoor in 82 landen. De gegevens zijn afkomstig van het Elephant Trade Information System (ETIS), de grootste database ter wereld van inbeslagnames van ivoor. “Er zijn veel conflictgebieden in Centraal-Afrika en op dit ogenblik wordt er vanuit deze regio’s veel ivoor doorgesluisd naar de internationale markten,” voeren de onderzoekers aan.

In een aantal Afrikaanse en Aziatische regio’s is het bijzonder moeilijk om de illegale handel in ivoor op te sporen en te beteugelen. Vooral in China is er veel vraag naar illegaal ivoor, dat via de havens van Hong Kong, Macao en Taiwan geïmporteerd wordt. Ook Japan en Thailand zijn beruchte eindbestemmingen, terwijl de Philippijnen vooral een doorvoerland zijn. Deze regio vertegenwoordigt 62 procent van alle in beslag genomen ivoor.

Wereldwijd zijn er per maand 92 inbeslagnames van ivoor. Indien men de illegale jacht ofp olifanten wil bestrijden, moet volgens de onderzoekers de binnenlandse ivoorhandel worden aangepakt.

De Afrikaanse economie zal dit jaar wellicht een groei kennen van bijna zes procent. Dat is volgens de African Development Bank (AfDB) het hoogste groeicijfer van de voorbije twintig jaar. De Afrikaanse vooruitgang heeft vooral te maken met de vraag naar grondstoffen van snelgroeiende economieën zoals China. Het verschil tussen de prestaties van de verschillende Afrikaanse landen is echter bijzonder groot.

De AfDB stipte er tijdens zijn jaarlijkse algemene vergadering op aan dat de Afrikaanse economie het voorbije jaar een groei van 5,5 procent kende, met Zuid-Afrika, Nigeria en Algerije als koplopers. Het olierijke Nigeria zag zijn economie het voorbije jaar met 5,3 procent groeien en mag dit jaar een vooruitgang van 7 procent verwachten. Zimbabwe ging er het voorbije jaar daarentegen met 5 procent op achteruit.

De Aziatische textielproducenten hebben ook de economie van Mauritius en Madagascar pijn gedaan. Maar ondanks de recordgroei, blijft de situatie in Afrika volgens de AfDB allesbehalve rooskleurig. Afrika heeft zich tot doel gesteld om binnen een periode van acht jaar de extreme armoede te halveren. Maar daar is een jaarlijkse economische groei van minstens zeven tot acht procent voor nodig.

Latijns-Amerika is niet langer een investeringsregio, maar heeft zich opgewerkt tot een belangrijke wereldwijde investeerder. Dat stelt Robert Pastor, ondervoorzitter internationale zaken aan de American University in Washington en gewezen adviseur van president Jimmy Carter voor Latijns-Amerika. Hij wijst erop dat Zuid-Amerikaanse multinationals steeds meer investeren in Amerikaanse en Europese bedrijven.

Een voorbeeld daarvan is volgens The New York Times het Braziliaanse staalbedrijf Gerdau Ameristeel, dat in 1999 naar de Verenigde Staten kwam en daar nu al zeventien fabrieken in eigendom heeft. Dat betekent dat Gerdau zich nu opgewerkt heeft tot de vierde grootste staalproducent van de Verenigde Staten. Dat geldt eveneens voor het Mexicaanse Cemex, dat de grootste cementproducent van de Verenigde Staten is geworden.

Deze trend neemt volgens Jerry Haar, docent economie aan de Florida International University, van jaar tot jaar toe. “Deze bedrijven zoeken uitbreiding op nieuwe markten, want op hun thuismarkten hebben ze een verzaderingspunt bereikt, zoals dat bij Wal-Mart het geval is in de Verenigde Staten.” In totaal stellen buitenlandse bedrijven in de Verenigde Staten vijf miljoen mensen tewerk. Daarvan nemen Zuid-Amerikaanse bedrijven 100.000 jobs voor hun rekening.

De directe investering van Latijns-Amerikaanse bedrijven in de Verenigde Staten bedroeg in 2005 ongeveer 30 miljard dollar, tegenover 8 miljard dollar tien jaar eerder en 13,5 miljard vijf jaar eerder. Dit cijfer kent volgens analisten een steeds snellere stijging, al blijven de investeringen nog vrij beperkt tegenover Britse of Japanse projecten in de Verenigde Staten. De groei is echter sneller dan uit elke andere regio van de wereld.

De eerste Zuid-Amerikaanse investeringen in de Verenigde Staten waren volgens The New York Times in eerste instantie gericht op de Latijns-Amerikaanse immigranten, maar dat stadium is volgens de krant inmiddels al lang voorbij. “Zuid-Amerikaanse bedrijven zijn nu in de Verenigde Staten actief op het vlak van communicatie, software, textiel en zelfs wapens,” aldus The New York Times.

De trend werd volgens analisten ingezet door de economische liberalisatie, die in de jaren negentig in heel Latijns-Amerika plaatsvond. “Staatsbedrijven werden verkocht aan nationale of buitenlandse investeerders,” stipt Robert Pastor aan. “Ze werden verplicht om de concurrentie met andere spelers aan te gaan en de overlevers werden steeds ambitieuzer. Sommige bedrijven vinden de Amerikaanse markt ook veiliger dan hun thuismarkt.”

Britse bedrijven domineren de Europese markt. Dat blijkt uit een rapport van de British Chambers of Commerce (BCC). Bij de 750 grootste Europese bedrijven, vertegenwoordigden Britse ondernemingen volgens het rapport meer dan een derde van de totale winst. Tegelijkertijd stelt het rapport echter dat het Britse bedrijfsklimaat nu veel moeilijker ligt dan toen de labour-partij in 1997 aan de macht kwam.

“Het Britse zakenleven bloeit dankzij de inspanningen van duizenden individuele ondernemers,” aldus BCC-topman David Frost. “Maar politici hebben geen oog meer voor het creëren van welvaart. Ze besteden al hun energie aan het uitgeven van het geld dat door het zakenleven wordt gecreëerd.” Volgens 69 procent van de Britse bedrijven is het economisch klimaat in Groot-Brittannië nu veel moeilijker dan tien jaar geleden.

David Frost vertelde aan BBC Radio dat Britse bedrijven zich steeds meer geconfronteerd zien met een groeiende regelgeving en administratie. “Bovendien vinden ze dat jonge werknemers niet voldoende geschoold zijn om op de arbeidsmarkt te betreden,” aldus Frost. “Ze stellen dat de Britse overheid niet voldoende inspanningen doet om voor een goede opleiding te zorgen.”

Dit laatste wordt toegegeven voor Alistair Darling, de Britse minister van arbeid, maar hij stelde wel dat het niveau van de Britse universiteiten is gestegen. “De Wereldbank beschouwt Groot-Brittannië als een uitstekende locatie om zaken te doen en bedrijven op te richten,” voerde hij aan. Vooral de goede kwaliteit van de Britse kmo-sector zou volgens hem vele internationale bedrijven aantrekken.

In de eerste drie maanden van dit jaar is de waarde van de wereldwijde fusies en overnames gestegen naar een recordbedrag van 846,4 miljard euro. Dat blijkt uit een rapport van het onderzoeksbureau Dealogic. Dit bedrag betekent een stijging van 14 procent ten opzichte van diezelfde periode vorig jaar. De consolidatiegolf benadert die van de dotcom-bloeiperiode.

“Nooit eerder was een eerste kwartaal drukker op het gebied van fusies en overnames dan de afgelopen drie maanden,” aldus de Britse zakenkrant Financial Times. De fusie- en overnamegolf wordt volgens de krant in belangrijke mate aangejaagd door private equity, ambitieuze bestuursvoorzitters en lage rentestanden. De waarde van overnames door investeringsmaatschappijen steeg in het voorbije kwartaal met 53 procent tot 114,8 miljard euro.

De grootste overname was die van het Texaanse energiebedrijf TXU. Met die transactie ging een bedrag van 33,7 miljard euro gepaard. Omgerekend naar jaarniveau kwam de waarde van fusies en overnames uit op 8,8 procent van het bruto binnenlands product. Dat komt in de buurt van de 10,5 procent die vlak voor de dotcom-crisis in 2000 werd opgetekend. Wereldwijd boekten fusies en overnames een recordbedrag van 2.537 miljard euro.

Enkele dagen voor de vijfentwintigste verjaardag van het uitbreken van de Falklands Oorlog, heft Argentinië een oliecontract met Groot-Brittannië opgezegd. Argentinië en Groot-Brittannië hebben nog altijd onenigheid over de soevereiniteit van de eilandengroep en Argentinië zegt dat een samenwerking tussen de twee landen moet gebonden worden aan nieuwe onderhandelingen over het beheer van het Falklandsgebied.

Op 2 april 1982 viel het Argentijnse leger de Falklands binnen. Duizenden Argentijnse militairen landden die dag op de eilanden en de Britse commando’s konden geen tegenstand bieden. Zij vluchtten samen met de gouverneur weg van de eilanden. Op 21 mei 1982 landden de Britten bij de nederzetting Port San Carlos en 72 dagen later hadden de Britten de eilanden heroverd. In totaal kostte de strijd het leven aan 236 Britten en 655 Argentijnen.

Wetenschappers stellen dat er wellicht voor miljarden dollars olievoorraden aanwezig zijn in de bodem van de territoriale wateren van de Falklands. In 1995 sloten Groot-Brittannië en Argentinië een overeenkomst om die olievoorraden samen te ontginnen. Maar Argentinië stelt dat Groot-Brittannië die overeenkomst misbruikt om zijn illegale eigendomsrechten op de eilandengroep kracht bij te zetten.

Jorge Taiana, de Argentijnse minister van buitenlandse zaken, stelde dat zijn land zich niet opstelt tegen een samenwerking met Groot-Brittannië, maar zegt dit alleen te willen doen indien dit bijdraagt tot een heropening van de gesprekking rond de soevereiniteit van de Falklands. De Argentijnse president Nestor Kirchner stuurt al verscheidene jaren aan op gesprekken met Groot-Brittannië over de eilandengroep.

Rusland wil tegen 2015 zijn spoorwegvloot verdubbelen. Dat heeft vice-premier Sergei Iwanov bekend gemaakt. De Russische producenten zijn op dit ogenblik niet in staat een dergelijk volume te realiseren, maar aan buitenlandse contracten wordt niet gedacht. Volgens Iwanow is er niets mis met een gezonde portie protectionisme en hij is dan ook voorstander van een belangrijke staatssteun voor de sector.

“Iwanov wil binnenlandse constructeurs subsidiëren, zodat ze hun capaciteit voor de productie van treinen en trams zouden kunnen opdrijven,” aldus The Moscow Times. “Dat moet volgens hem leiden tot een hogere kwaliteit en de productie op hetzelfde niveau te brengen als de behoeftes van de vervoerders.” Iwanov gat toe dat de Russische constructeurs op dit ogenblik niet in staat zijn aan die behoeftes te voldoen.

“Er is niets mis met een gezonde vorm van protectionisme,” stipte Iwanov in dat verband aan. “Het is helemaal niet nodig om schrik te hebben van dat woord.” In Rusland wordt gevreesd dat de manke wegeninfrastructuur, de hoge kosten van de luchtvaart en de onderontwikkelde spoorweginfrastructuur een hinderpaal zouden kunnen vormen voor de verdere economische groei van het land.

Niet alleen de spoorwegindustrie mag zich volgens The Moscow Times verwachten aan steun van Iwanov. “Hij heeft gelijkaardige plannen voor de luchtvaartindustrie en de scheepsbouw,” aldus nog de krant. Op technologisch vlak liggen de Russische constructeurs volgens Iwanov ver achter op de buitenlandse concurrentie. Daarom sluit hij een aantal joint-ventures naar eigen zeggen helemaal niet uit.

Transmashholding, de grootste Russische treinconstructeur, heeft al een samenwerkingsverband met de Duitse technologiereus Siemens. Iwanov zegt voorstander te zijn van andere, gelijkaardige projecten. “Het behoud van de controle over de industrie wil niet zeggen dat we ons moeten afsluiten van buitenlandse investeringen en een actieve samenwerking met buitenlandse partners,” voerde hij nog aan.

Iwanov zei ook te hopen dat Rusland op termijn een belangrijke exporteur zou kunnen worden. Daarbij wil hij zich in de eerste plaats richten op de vroegere Sovjet-republieken.

Het eiland Niue, waar de nu-domeinnaam is van afgeleid, haalt nagenoeg geen enkel profijt uit de populariteit van de extensie. Dat stelt Toke Talagi, ambassadeur van Niue. Alle opbrengsten zouden volgens hem ten goede komen aan domeinnaambeheerder Nu Domain van de Amerikaan William Semich. Talagi zegt dat het geld veel zou kunnen betekenen voor de economie van Niue.

Volgens de overheid van Niue zou Semich hebben toegestemd met het betalen van een kwart van de opbrengsten van de nu-domeinnaam aan het eiland. Die gelden zouden het eiland volgens Talagi in staat kunnen stellen om onder meer te investeren in de verbetering van het onderwijs, de gezondheidszorg en de infrastructuur. “Deze inkomstenbron zou ons economische onafhankelijkheid bezorgen,” stipte hij aan.

Semich zelf met Nieu een dergelijke overeenkomst gesloten te hebben. Als compensatie heeft hij Niue wel voorzien van een gratis internetverbinding. Niue is niet het enige eiland dat de rechten op zijn domeinnaam heeft verkocht. Het eiland Tokelau bijvoorbeeld heeft de rechten voor het tk-domein verkocht aan het Nederlandse bedrijf Dot TK.

Niue is een klein eilandje tussen Zuid-Amerika en Nieuw-Zeeland. Het land telt ongeveer tweeduizend bewoners, die voornamelijk leven van de export van fruit en cocosnoten.

Armoede moet op een economische manier worden aangepakt. Dat is de stelling van een rapport van de Wereldbank en het World Resources Institute. Daarbij wordt opgemerkt dat deze arme bevolkingsgroep in totaal toch nog een totale koopkracht heeft van 5.000 miljard dollar. Vooral mensen die zich net iets meer kunnen veroorloven dan de allerarmsten, zouden in de groei moeten betrokken worden.

De onderzoekers stellen dat ruim vier miljard mensen op de wereld leven met een inkomen dat lager is dan 3.000 dollar per jaar. Zo heeft een Chinees een koopkracht van 2,11 dollar, terwijl een Braziliaan gemiddeld 3,35 dollar kan uitgeven. Hun aandeel in de mondiale koopkracht is dan ook veel minder groot dan die van de 1,4 miljard mensen die jaarlijks een inkomen hebben tussen 3.000 dollar en 20.000 dollar.

De koopkracht van deze groep bedraagt in totaal 12.500 miljard dollar. “Het is volgens het rapport logische dat het bedrijfsleven zich op die markt richt, maar toch is de tijd rijp om ook de andere bevolkingscategorie te bedienen,” aldus het dagblad Trouw. “Die groep leeft niet alleen in armoede, maar ook nog eens in dure armoede, veelal op het platteland”

Er wordt gesteld dat de armen onder meer hun transport duur moeten inkopen, aangezien er nauwelijks concurrentie aanwezig is. “Dit geldt eigenlijk voor elke product en elke dienst,” stipt het rapport aan. “De arme moet relatief veel inspanningen verrichten om aan voedsel te komen en betaalt relatief veel voor zijn bouwmaterialen. De prijs voor primaire behoeften als water is eveneenshoog.”

Daarnaast hebben deze armen volgens de onderzoekers als verkoper van hun arbeid ook niet veel macht. “Door het gebrek aan markten, zijn ze gedoemd hun producten aan de schaarse opkopers aan te bieden,” aldus de onderzoekers. Ze stellen dat voor het probleem een economische oplossing gevonden moet worden. Overheden en de zakenwereld moeten volgens hen de armoede op een andere manier bekijken.

Zo wordt er opgemerkt dat er nieuwe strategieën en producten moeten komen, want de gewone ontwikkelingssamenwerking heeft niet gebracht wat ervan werd verwacht. “Er moet daarom een marktgerichte benadering worden ontwikkeld,” aldus het rapport. “Deze groep heeft immers een koopkracht van 5.000 miljard dollar.”

Daarbij wordt opgemerkt dat men zich daarbij vooral moet richten op de categorie die net boven de armste bevolkingslaag staat. Deze mensen hebben immers een koopkracht die de economie van hun land kan doen groeien, wat voor een opwaartse spiraal zou kunnen zorgen.