Er komen steeds meer video-uploadsites op het internet, maar daarbij is vooral amateurisme troef. Dat zegt Els Bovenlander, algemeen directeur van het Nederlandse mediabedrijf Veronica Holding. Het bedrijf start daarom met een eigen Veronica Filmschool, die specifiek bedoeld is voor de filmende consument.

Eerder al zette het bedrijf ook al de Veronica Radioschool op, maar die was bedoeld om jongeren op te leiden tot professionele radiomakers. De Veronica Filmschool richt zich daarentegen op consumenten die een korte cursus video maken willen volgen. Bovenlander stelt dat deze eendaagse workshops de bedoeling hebben om mensen een aantal basisprincipes bij te brengen.

Volgens Bovenlander gaan mensen steeds meer in beelden denken. “Niet alleen mensen die video’s op een website zoals YouTube plaatsen, kunnen baat hebben bij een grotere videovaardigheid,” stelt ze in het magazine Emerce. “Ook voor anderen is het belangrijk dat ze hun filmkennis verbeteren. Het is ook leuker wanneer een familiefilmpje er goed uitziet. Veronica gaat ook zelf een site opzetten waar consumenten hun video’s kunnen plaatsen en delen.

De Veronica-directeur voert aan dat ook in het basisonderwijs in de toekomst les zal gegeven worden in het maken van videofilms. “Dat is onvermijdelijk,” meent ze. “Ik denk dat het voor veel kinderen heel gemakkelijk is om videovaardigheden aan te leren, net zoals ze ook heel snel games leren spelen.

Zonder belspelletjes is commerciële televisie onleefbaar. Dat zegt radiomaker Joost van der Stel, enkele jaren geleden bij Endemol Nederland presentator van een aantal belspellen, naar aanleiding van de aanhoudende klachten die in België en Nederland komen over de praktijken van dergelijke programma’s. Het Nederlandse openbaar ministerie onderzoekt of deze belspelletjes kansspelen zijn en daarmee de wet zouden overtreden.
</p><p>
Joost Van der Stel geeft in een interview met het online magazine Planet.nl toe dat er in die spelletjes gewerkt wordt met halve waarheden om kijkers aan te zetten om te bellen. “Er wordt niet gezegd dat er niemand belt, want dat zou gelogen zijn,” liet hij verstaan. “In plaats daarvan wordt gezegd dat we niemand in de studio hebben. In die zin liegt men niet, maar probeert mensen mensen wel over te halen om te bellen.”
</p><p>
De radiomaker stelt dat het de mediabedrijven uiteraard te doen is om zoveel geld mogelijk te verdienen. “Dat is het hele probleem,” voert hij aan. “Call-televisieprogramma’s schieten als paddestoelen uit de grond. Er zijn eigenlijk geen grote programma’s meer zonder betaaltelefoonnummers. De televisiesector wordt geconfronteerd met veel concurrentie en komt daardoor onder zwaardere druk te staan. De reclame dekt niet meer alles en moet dus aangevuld worden met andere bronnen. Anders is commerciële televisie niet meer leefbaar.”
</p><p>
Maar Van der Stel zegt zelf alvast nooit gemerkt te hebben dat er geknoeid werd. “Als grootste producent moest Endemol wel alles in het werk stellen om zijn geloofwaardigheid te houden,” geeft hij wel toe. Wel zegt hij weet te hebben dat enkele jaren geleden in Griekenland een producent van belspellen uiteindelijk een criminele organisatie bleek te zijn. Ook gaf hij toe dat bepaalde producenten agressiever technieken gebruikten dan hij bij Endemol gewoon was.

De Amerikaanse koffieketen Starbucks start met een eigen platenlabel. Starbucks Records zou met ex-Beatle Paul McCartney al een eerste artiest onder contract hebben gezet. Eerder al verkocht Starbucks muziek als onderdeel van zijn marketing, waarbij onder meer beroep werd gedaan op Sheryl Crow, Ray Charles en The Rolling Stones.
</p><p>
“Insiders stellen dat Starbucks al een tijdje met het idee speelt om zich op de muziekmarkt te begeven,” aldus de krant The New York Post. “Het bedrijf denkt daar sterk genoeg voor te zijn. Starbucks heeft immers een heel efficiënt distributiekanaal dat het bedrijf in staat moet kunnen stellen om op de muziekmarkt een winstgevende activiteit op te bouwen.”
</p><p>
Volgens de krant past Paul McCartney perfect in het plaatje dat Starbucks voor ogen heeft. “Hij past perfect bij de demografische doelgroep van de koffieketen,” wordt er opgemerkt. “Bovendien is hij een vrij muzikant en heeft hij geen vast contract met een ander muzieklabel.” Starbucks Records zou niet alleen in de eigen keten verdeeld worden, maar ook op andere verkooppunten.
</p><p>
Starbucks zou daarbij ook denken aan een eigen digitale muziekwinkel. Daar zouden klanten zelf hun muziek opzoeken en hun eigen compilaties creëren, terwijl ze aan het wachten zijn op hun kopje koffie.

Peepshows zijn geen kunst. Dat stelt Jan Kees De Jager, de Nederlandse staatssecretaris van financiën. Hij reageert daarmee op een uitspraak van een Amsterdamse rechter, die van oordeel was dat bij een peepshow, net zoals bij een toneelvoorstelling, een publiek tegen betaling kijken naar andere mensen, die op een podium optreden. Daardoor kwamen peepshows volgens de rechter in aanmerking voor een lager belastingstarief.
</p><p>
Culturele uitingen kunnen in Nederland aanspraak maken op een verlaagd btw-tarief van zes procent. Een uitbater van een sekstheater op de Amsterdamse Wallen was van mening dat ook zijn show daarvoor in aanmerking kwam. Hij kreeg daarbij ook een Amsterdamse rechter op zijn hand.
</p><p>
“Bij een peepshow kijken mensen tegen betaling naar andere mensen, die op een podium optreden,” oordeelde de rechter. “Daarmee kan een peepshow beschouwd worden als een toneelvoorstelling. Het erotische karakter of het feit dat er niet wordt gesproken, doen daar niets aan af. In de wet worden immers geen eisen aan het culturele niveau van een voorstelling gesteld.”
</p><p>
“Maar de Nederlandse staatssecretaris Jan Kees De Jager merkt nu echter op dat acteurs in een toneelvoorstelling hun rol vertolken naar een tekst en een enscenering van een toneelschrijver,” aldus het Algemeen Dagblad. “Het louter aannemen van seksuele poses tijdens een peepshow is volgens de staatssecretaris daarmee niet op één lijn te stellen.”
</p><p>
De staatssecretaris heeft aangekondigd om naar de Hoge Raad te stappen om het oordeel van het gerechtshof te betwisten.

Niet alleen schrijvers en dissidente politici worden geregeld met censuur en repressie geconfronteerd, ook muzikanten hebben er gereld mee te maken. Om daar tegen in te gaan werd de organisatie Freemuse. die hield onlangs een eerste ‘Internationale Dag van de Muziekvrijheid.” Daarbij wordt gesteld dat muziekcensuur meer gebeurt dan men op het eerste zicht zou denken.

“Harde cijfers over muziekcensuur zijn er niet,” stipt het magazine OneWorld aan. Toch stelt Bram Posthumus, de Nederlandse vertegenwoordiger van Freemuse, dat er gesproken mag worden over een wijd verspreid probleem. Daarbij verwijst hij onder meer naar Noord-Korea, waar voorgeschreven is dat er alleen positieve muziek mag worden gemaakt.

Noord-Korea staat echter niet alleen. In Afghanistan werden onder het Taliban-regime niet alleen de muziek, maar nagenoeg alle uitingen van cultuur verboden. Ook Cuba kent muziekcensuur. “Daar wordt steeds meer rock, punk en rap gemaakt, maar het regime van Fidel Castro noemt dat on-Cubaanse muziek.” De zanger Gorki van de groep Porno para Ricardo verzeilde zelfs in de gevangenis omdat hij in zijn teksten kritiek had geuit op Castro.

Muziekcensuur gebeurt volgens Freemuse echter ook in de westerse wereld. In de Verenigde Staten stelde het mediabedrijf Clearchannel na de aanslagen op de WTC-torens zelfs een lijst op van muziek die best niet meer op zijn radiozenders werden gedraaid. De BBC deed in de jaren tachtig zelfs het nummer van ‘Spasticus, Autisticus’ van Ian Dury in de ban omdat het beledigend zou zijn. Dury was echter zelf spastisch.

Een groep internationale uitgeverijen hebben een geautomatiseerd systeem uitgebouwd om zich te beschermen tegen het gebruik van hun content door zoekmachines. Het project werd uitgewerkt door de World Association of Newspapers, de European Publishers Council en de International Publishers Association. Het systeem moet aan zoekmachines toelaten te controleren welke informatie al dan niet beschikbaar is.

Het komt al geruime tijd tot conflicten tussen zoekmachines zoals Google en Yahoo en uitgevers. Zo stapte Copiepresse, de vereniging van Franstalige krantenuitgevers in België, onlangs nog naar de rechter om het copyright op het krantenmateriaal te beschermen tegen opname in de zoekmachine Google. De vereniging werd door de rechtbank in het gelijk gesteld en het zoekmachinebedrijf werd verplicht om de artikels van de kranten te verwijderen van Google News.

Door het Automated Content Access Protocol (ACAP) dat de uitgevers nu hebben ontwikkeld, zouden zoekmachines onmiddellijk kunnen uitmaken over welke informatie ze kunnen beschikken. Daardoor kunnen de zoekmachines volgens de uitgevers in de toekomst problemen vermijden. Google stelt echter dat er op dit ogenblik al voldoende bescherming bestaat en dat uitgevers er ook kunnen voor kiezen om niet opgenomen te worden in Google News.

De Engelse popgroep Take That heeft het voorbije weekend het Britse internet bijna plat gelegd. Oorzaak van de problemen was de start van de kaartverkoop voor hun komende tournee. Op het ogenblik dat de online van start ging, moesten de ticketsites alle hens aan dek roepen om te kunnen blijven draaien. Maar helemaal lukte dat niet.

TicketMaster meldde achteraf van de website voor het eerst in tweeënhalf jaar zelfs een tijdje helemaal onbereikbaar was. Ook daarna bleek slechts 80 procent van de bezoekers erin te kunnen slagen om de website daadwerkelijk te bereiken. Ook andere ticketsites, zoals Ticketline, deelden in de brokken. Ook het telefoonnet raakte door de voorverkoop van Take That overbelast.

Take That was in het begin van de jaren negentig bijzonder populair en verkocht toen meer platen dan elke andere Britse popgroep sinds de Beatles. Acht nummers van de groep behaalden de hoogste plaats. Maar door interne onenigheid en de groeiende interesse voor Britpopbands zoals Blur en Oasis, besloot de groep het in 1996 voor bekeken te houden.

In juli 1995 had Robbie Williams de band al verlaten om een succesvolle solocarrière uit te bouwen. Vorig jaar kondigde Take That zijn reünietournee aan, maar dan wel zonder Robbie Williams. De aankondiging deed de interesse in de groep opnieuw toenemen.

Het persbureau Reuters koestert plannen om nog dit jaar een eigen versie van MySpace op te starten. Dat heeft Tom Glocer, chief executive van Reuters, bekend gemaakt. De sociale website zou daarbij gericht zijn op financiële managers, analisten en makelaars. Reuters hoopt daarbij vooral te rekruteren tussen de 70.000 abonnees van zijn messaging service. Het is voor Reuters trouwens niet het eerste experiment in de virtuele wereld.

Glocer stelt dat de Reuters-versie van het sociale websitefenomeen aan de gebruikers van zijn financiële diensten de mogelijkheid wil bieden om hun onderzoek of hun modellen te posten. Om de service interessant te houden, zal Reuters het nieuwe project exclusief voorbehouden aan abonnees van financiële diensten van het persbureau. “Zij zijn wellicht niet geïnteresseerd in vriendschapsverzoekjes van tienermeisjes,” aldus nog Glocer.

De Reuters-topman is van mening dat de abonnees wel geïnteresseerd zijn in het uitwisselen van onderzoek. De Britse krant The Guardian stelt dat het persbureau bijzonder snel in weet te pikken op de online mogelijkheden. “Vorig jaar zette Reuters al één van zijn journalisten in Second Life, waar hij verslaggeving uitbrengt over de virtuele wereld,” merkt de krant op. “Bovendien verkoopt het persbureau ook reclame op de billboards buiten zijn virtueel hoofdkwartier in Second Life.”

Een racespel kan aanleiding geven tot een risicovol rijgedrag. Dat blijkt uit een onderzoek van de Britse rijschool BSM. De onderzoekers stellen dat er een onbetwist verband bestaat tussen games en gevaarlijk rijgedrag. De resultaten van het onderzoek worden echter door een aantal vertegenwoordigers van de gamesindustrie tegengesproken. Zij voeren aan dat het rijgedrag wordt bepaald door de actuele gemoedsgesteltenis van de chauffeur en niet door zijn gevoelen op het ogenblik dat hij instapt.

Uit een enquête bleek dat 27 procent van de weggebruikers tussen 16 en 24 jaar toegeeft na het spelen van een racegame in het verkeer meer risico’s te nemen. Maar was 34 procent van de ondervraagden ook van mening dat het spelen van games hun rijvaardigheid verbetert, terwijl 40 procent van oordeel is dat ze door het beoefenen van games snellere reacties krijgen. Nochtans zou slechts iets meer dan de helft van de frequente gamers van de eerste keer hun rijbewijs halen. Het algemeen gemiddelde bedraagt 45 procent.

Gamesontwikkelaar David Perry is het echter niet eens met de resultaten van het onderzoek. Volgens hem wordt het rijgedrag bepaald door de gemoedsgesteltenis van de bestuurder op het ogenblik zelf en niet door zijn gevoelens op het ogenblik dat hij achter het stuur kroop. “Alles wat invloed heeft op de emoties, heeft een impact op het rijden,” voert hij aan. Daarbij verwijst hij onder meer naar het gedrag van de andere weggebruikers, de muziek op de autoradio. Daar heeft een game dat een uur eerder werd gespeeld volgens hem niets mee te maken.

Voor velen zijn weblogs nog altijd in eerste instantie online dagboeken, maar er bestaan verschillende andere types die elk een eigen functie en een eigen structuur hebben. Dat stelt Robin Hamman, journalist nieuwe media bij de BBC, op zijn website cybersoc.com. In totaal komt hij aan drie verschillende types van weblogs.

In de eerste plaats zijn er volgens Hamman de gesloten blogs. “Zij bevinden zich in het centrum van een publiek dat heel erg lijkt op een gesloten netwerk,” voert hij aan. “Het gaat daarbij onder meer om babyblogs of huwelijksblogs.” Dit type weblogs heeft een klein, maar heel gepassioneerd en geengageerd publiek, dat niet de neiging heeft om zich uit te breiden, maar wel een sterke persoonlijke band vertoont.

Daarnaast zijn er volgens Hamman de kanaliserende blogs, die een leidraad willen zijn tussen informatie en ideeen en de individuele leden van het publiek. “De blog is het centrale punt in de relatie tussen de gebruikers en aanbieders van informatie,” voert hij aan. “De blog zelf is in veel gevallen niet de bron van de content, maar brengt die wel op een bruikbare manier samen.”

Dit type van weblogs heeft volgens Hamman meestal potentieel een groter publiek dan het gesloten type. “Maar ook hier is het publiek erg geengageerd naar de persoonlijkheid van de blogger of het behandelde onderwerpen,” benadrukt hij. “Het publiek heeft niet de neiging snel te groeien, want de weblog richt zich steeds naar hetzelfde publiek, zonder verder naar buiten te treden.”

Tenslotte zijn er de conversatieblogs, die een verbinding vormen voor ideeen en mensen, maar ook voor de conversaties die daartussen worden gevoerd. “Het publiek van deze weblogs kan zo groot worden als de conversatie die er wordt gevoerd,” aldus Hamman. “Nieuwe mensen raken in een bepaalde conversatie betrokken en komen op die manier uiteindelijk bij de weblog terecht.”

Hamman stelt dat de auteurs van deze blogs de neiging hebben om zich in te laten met de commentaren op hun weblogs en bijzonder actief zijn met links. “Ze gebruiken ook instrumenten zoals RSS-readers en technorati om de evoluties en de stemmingen in de blogosfeer te volgen,” stelt hij nog. Hamman stelt dat bloggers naar dit doorgedreven ideaal van blogging zouden moeten streven.