Ecuador is bereid af te zien van olieboringen in een waardevol natuurgebied in de Amazoneregio, maar eist in ruil internationale steun. President Rafael Correa vindt 260 miljoen euro per jaar daarvoor een redelijk compensatiebedrag. Ecuador zegt een jaar te zullen wachten op een antwoord. Ook inlandse stammen zijn tegen de ontginning van hun gebied, maar vrezen dat de regering toch zal buigen voor de oliedollars.

Ecuador voert aan het zich niet te kunnen veroorloven de aardolievelden ongemoeid te laten, tenzij buitenlandse donoren met minstens de helft van het geld over de brug komen dat Ecuador zou mislopen. De olievelden zouden goed zijn voor meer dan 900 miljoen vaten olie, maar liggen in het natuurreservaat Yasuni, in het hart van het Amazonewoud. Ecuador zegt dat het om een gebied met een buitengewone soortenrijkdom gaat.

“De hele wereld vaart er wel bij als die natuurschatten behouden blijven,” voert de Ecuadoraanse regering aan. “Bovendien kan olie die in de grond blijft zitten ook niet bijdragen tot de opwarming van de aarde. Maar daarvoor moet de wereld ook iets over hebben, want Ecuador heeft de olie-inkomsten eigenlijk hard nodig.” Meer dan de helft van de dertien miljoen Ecuadoranen is extreem arm.

Indianen uit het Yasunireservaat zijn blij met het standpunt van de Ecuadoraanse regering, maar betwijfelen of die haar belofte zal houden. Volgens inheemse leiders zijn bedrijven als het Spaanse Repsol en het Braziliaanse Petrobras al met boringen begonnen in het Ishapingo-Tiputini-Tambococha-gebied in het Yasunireservaat. Dat is inheems territorium, maar de bedrijven hebben geen toestemming gevraagd aan de indianen die er leven.

In die regio leven de Waorani-indianen in een zelfgekozen isolement. “Ze zijn helemaal van het woud afhankelijk voor hun voortbestaan,” aldus het magazine OneWorld. “Ook op natuurkundig vlak kan de exploitatie van de olievoorraden in de ondergrond dramatische gevolgen hebben. Er zouden zeker 25 soorten met uitsterven bedreigd worden, waaronder de tapir en maar liefst tien apensoorten.”

Het is mogelijk om automotoren op aluminium te laten draaien. Dat menen wetenschappers van de Amerikaanse Purdue University. Dit wordt gezien als een mogelijk belangrijke stap in de ontwikkeling van de waterstof-aandrijving. De ontwikkeling zou volgens de wetenschappers zowel de actieradius als de veiligheid van waterstof-aandrijving moeten kunnen verhogen.

De technologie van de Purdue University genereert waterstof uit water aan boord van het voertuig, waardoor het niet langer nodig is om waterstof op te slaan in een tank. “Het ontwerp van de brandstoftank blijkt immers het grote probleem bij de ontwikkeling van waterstof-aandrijving,” stippen de wetenschappers aan. “Bij vele tanks is het gas immers na enkele dagen volledig ontsnapt.”

Dat fenomeen zorgt er niet alleen voor dat de autobestuurder geregeld met een lege tank staat, maar ook dat het voertuig niet in een gesloten ruimte kan geparkeerd worden, aangezien dit voor de opstapeling van het gas en voor ontploffingsgevaar zou kunnen zorgen. Maar door de technologie van de Purdue University zouden deze problemen kunnen opgelost worden. De onderzoekers brachten daarvoor water in contact met een legering van aluminium en gallium.

Dat process laat het aluminium oxideren, waardoor er waterstofgas vrijkomt dat kan gebruikt worden om de automotor aan te drijven. Het toevoegen van het gallium moet ervoor zorgen dat zich op het oppervlak van het aluminium geen oxidelaag kan vormen en dat het aluminium helemaal opgebruikt kan worden. Een traditionele waterstofmotor produceert alleen water als reststof, maar hier zou dit ook aluminiumoxide en gallium vrijkomen.

De wetenschappers stellen echter dat het gallium geen reactie aangaat en dus oneindig kan gerecycleerd worden. Ook het aluminiumoxide zou gerecycleerd worden, dankzij een electrolyse-proces. Hiervoor is echter een relatief groot elektriciteitsverbruik nodig, net zoals bij de productie van aluminium uit bauxiet. Het grote voordeel van de technologie bestaat er dan ook vooral in waterstof te produceren op het ogenblik dat het nodig is.

Het gebruik van het aluminium drijft de kost per kilometer wel gevoelig op, maar door de recyclage kan een gedeelte van deze kosten volgens de wetenschappers gerecupereerd worden. Een tank met 175 kilogram aluminium zou goed zijn voor een afstand van ongeveer 525 kilometer. De ombouw van bestaande motoren zou volgens de onderzoekers geen zware problemen opleveren.

Digitaal afval is meer waard dan goud en koper. Maar tegelijkertijd wordt dit afval door arbeiders in ontwikkelingslanden voor een loon van amper twee dollar per dag verwerkt, terwijl het afval ook nog eens voor een vervuiling zorgt van de locale watervoorraden met chemicaliën en metalen. Dat schrijft het magazine Foreign Policy naar aanleiding van een fotoreportage van journaliste Natalie Behring in het Chinese Guiyu.

Guiyu herbergt volgens Foreign Policy de grootste digitale afvalplaats van de wereld. “Locale arbeiders verwerken er honderden tonnen van e-waste voor een dagloon van twee dollar,” voert het magazine aan. “Het is echter een lucratieve bezigheid, want computerafval omvat zeventien keer meer goud dan gouderts en veertig keer koper dan kopererts. Het afval zorgt echter wel voor de vervuiling van het grondwater met metalen en chemicaliën.”

Foreign Policy voert aan dat er wereldwijd elk aar tussen twintig en vijftig miljoen ton elektronisch afval wordt geproduceerd. “Het grootste gedeelte daarvan eindigt in ontwikkelingslanden,” aldus het magazine. “China, India en Nigeria behoren tot de meest populaire bestemmingen voor afgeschreven hardware. Het kan voor een verwerker tien keer goedkoper zijn om computerafval naar China te transporteren dan het in eigen land te moeten verwerken of opslaan.”

Tegen 2009 zou de markt van e-waste een waarde hebben van 11 miljard dollar. “Het is dan ook heel winstgevend om dat afval in de ontwikkelingslanden te dumpen,” aldus nog Foreign Policy. “Computers bevatten dan ook veel meer dan alleen maar draden en kunststof. Ze zijn immers ook een belangrijke bron van bijzonder waardevolle metalen, zoals goud, koper en alluminium.”

Eén ton computerafval bevat volgens Foreign Policy meer goud dan zeventien ton gouderts en de e-wast bevat ook veertig keer meer koperafval dan kopererts produceert. “Daarom wordt de afgeschreven computerhardware in sites zoals Guiyu zorgvuldig gesorteerd, zodat de meest waardevolle bestanddelen opnieuw kunnen worden gesmolten,” aldus het magazine. “Maar computers omvatten ook giftige bestanddelen zoals kwik en cadmium.”

Bij het smelten komen op die manier bijzonder groter hoeveelheden giftige stoffen vrij. “Die komen terecht in de lucht, de grond en het water,” aldus nog het magazine. “Soms proberen ontwikkelingslanden de invoer van e-waste te verbieden, maar de ladingen kunnen bijzonder belangrijk zijn voor de locale economie. Een aantal verwerkingsbedrijven in China stellen meer dan 100.000 mensen tewerk.”

De Britse winkelketen Marks & Spencer past de wastemperatuur in kledinglabels aan. De aanbevolen wastempertauur van kleding wordt verlaagd van veertig naar dertig graden. Dit levert veertig procent energiebesparing op per wasbeurt. Volgens de keten kan deze aanpassing voldoende elektriciteit besparen om de totale straatverlichting van Groot-Brittannië tien maanden te laten brenden.

“Tests hebben uitgewezen dat ongeveer zeventig procent van de was die in de machine mag, schoon wordt op dertig graden,” aldus het magazine OneWorld. Om de consument daar attent op te maken, zal Marks & Spencer vanaf deze zomer nieuwe labels in de kleding bevestigingen. Daarbij wordt de consument gewezen op het belang van het klimaat en aangeraden om het kledingstuk op dertig graden te wassen.

“Deze aanpassing is onderdeel van het beleid van Marks and Spencer, een eco-plan van 200 miljoen pond dat invloed heeft op de hele productieketen en alle onderdelen van het warenhuis voor de komende vijf jaar,” aldus nog OneWorld. “Doelstellingen daarbij zijn CO2-neutraal te werken, nieuwe standaarden voor ethnisch zakendoen en duurzaamheid te ontwikkelen en klanten en medewerkers te ondersteunen bij een gezondere leefstijl.”

Drie nieuwe gsm-modellen van de Finse fabrikant Nokia verwittigen hun gebruiker wanneer hun batterij is opgeladen. Daarmee wil Nokia energieverspilling bij het hanteren van mobiele telefoons beperken. Op termijn zal de technologie in alle gsm-toestellen van Nokia worden ingebouwd. Volgens het bedrijf staat deze besparing gelijk met het jaarlijks elektriciteitsverbruik van 85.000 woningen.

De nieuwe Nokia-modellen geven de gsm-gebruiker een signaal wanneer de batterij is opgeladen, zodat de batterijlader uit het stopcontact gehaald kan worden. De nieuwe modellen zullen in eerste instantie worden aangeboden in groeimarkten zoals India, China en Latijns-Amerika. “Dat is opmerkelijk,” stipt het magazine Telecoms.com aan. “Het zijn immers de geïndustrialiseerde landen die de grootste verantwoordelijk zijn voor energieverspilling.”

Volgens Nokia gaat twee derde van alle energieverbruik van een mobiele telefoon verloren omdat de gebruiker de herlader in het stopcontact laat steken wanneer de telefoon is opgeladen. De Finse gsm-producent wil naar eigen zeggen het stroomverbruik van herladers tegen 2010 met de helft terugbrengen. De Nokia-toestellen hebben nu al een signaal dat de gebruiker verwittigt wanneer het toestel is herladen.

Met de nieuwe technologie wil Nokia echter nog een stap verder gaan. Een herladen gsm-toestel geeft een geluidssignaal, terwijl op het scherm een bericht verschijnt dat de gebruiker eraan herinnert om de herlader uit het stopcontact te halen.

Het is niet denkbeeldig dat Japanse autobestuurders in de toekomst hun tank zullen vullen met sake, de beroemde Japanse rijstwijn. Daarvoor heeft de Japanse overheid een proefproject opgezet in Shinanomachi, een bergstad tweehonderd kilometer ten noordwesten van Tokyo. Daar wordt met hulp van locale boeren goedkope ethanol gemaakt op basis van rijstafval. Het proefproject zal drie jaar duren en wordt geleid door Yasuo Igarashi, docent microbiologie aan de universiteit van Tokyo.

Indien het project in Shinamomachi een succes wordt, zal het systeem uitgebreid worden tot andere Japanse regio’s. Daardoor zou een gedeelte van de Japanse autovloot aangedreven kunnen worden met inlandse biobrandstoffen. Na de Verenigde Staten is Japan op dit ogenblik de tweede grootste dieselverbruiker van de wereld, maar is voor zijn bevoorrading exclusief afhankelijk van buitenlandse import. Japan is dan ook bijzonder gevoelig voor de schommelingen van de olieprijzen.

“Toch heeft Japan op het gebied van biobrandstoffen een grote achterstand op Europa en de Verenigde Staten,” merkt het persbureau Reuters op. “Dat kan onder meer verklaard worden door de hoge prijzen van de locale landbouwproducten. Daardoor zijn ook groene brandstoffen bijzonder duur. Bovendien geven de belangrijke Japanse olieverdelers weinig steun aan deze initiatieven, terwijl ook de regering weinig promotie voert.”

Het team van Yasuo Igarashi wil met zijn experiment echter aantonen dat biobrandstoffen haalbaar zijn en ook goedkoop kunnen geproduceerd worden. De Japanse landbouw wordt vooral gedreven op gezinsbasis en wordt gedragen door inwoners die een andere dagtaak hebben en vooral tijdens het weekend het land bewerken. Volgens Igarashi is er een groot potentieel om biobrandstof te produceren met landbouwafval en verlaten gronden.

Honderden meters onder het oppervlak van het Kivu-meer ligt een voorraad methaangas om Rwanda tweehonderd jaar lang van energie te voorzien. Een aantal ingenieursbedrijven is bezig om de mogelijkheden te verkennen om het gas uit het meer naar boven te brengen. De Nepad Business Foundation verwacht dat nog voor het einde van dit jaar zal kunnen begonnen worden met de gaswinning.

“Rottende plantenresten die zich al miljoenen jaren op de bodem van het meer afzetten, zijn verantwoordelijk voor de vorming van het methaangas,” meldt het magazine OneWorld. “Als het gas wordt gewonnen dan zal er bij wijze van proef in een aantal huishoudens gasleidingen worden aangelegd. Het is de bedoeling om in de toekomst meer Rwandese huishoudens aan te sluiten op de gasleiding.”

Volgens studies is de gasbel groot genoeg om Rwanda tweehonderd jaar lang van energie te voorzien. “Bovendien gaat het proces van rotting op de bodem van het vulkanische meer gewoon door, zodat er ook steeds weer meer methaan wordt geproduceerd,” wordt er opgemerkt. Rwanda zou ook gas kunnen gaan exporteren naar zijn buurlanden Oeganda en Congo.

Ook het leefmilieu heeft volgens OneWorld veel baat bij de toekomstige methaanwinning in het Kivu-meer. De grootschalige houtkap in Rwanda zou immers kunnen worden teruggedrongen. “Methaangas is weliswaar een schadelijk broeikasgas, maar als het op deze manier wordt gebruikt dan is dat beter voor het milieu dan als het omhoog bubbelt,” wordt er aan toegevoegd.

Een methaanwinning zou ook kunnen vermijden dat de giftige gassen bij een aardbeving naar boven zouden komen. Dat was ook al in 1986 het geval, toen bij het Nios-meer in Kameroen 1.746 mensen en tienduizenden dieren om het leven kwamen omdat door een lichte aardbeving de giftige gassen naar boven kwamen. Experts vrezen dat dat ook bij het Kivu-meer zou kunnen gebeuren.

Vrachtwagens die niet voldoen aan de standaarden voor de uitstoot van schadelijke uitlaatgassen, zullen voortaan moeten betalen om Londen in te komen. Dat heeft de Londense burgemeester Ken Livingstone bekend gemaakt. Per dag dat de voertuigen zich in de metropool bevinden, moet de eigenaar 200 Britse ponden betalen. De maatregel wordt begin volgend jaar van kracht.

In eerste instantie worden alleen zware vrachtwagens getroffen, maar dat wordt later uitgebreid naar lichtere versies en bestelbusjes. De maatregel blijft niet beperkt tot het centrum van Londen, maar geldt voor het hele grondgebied van de Britse hoofdstad. Het ontwijken van de milieuheffing zal worden bestraft met een boete van vijfhonderd tot duizend Britse ponden.

De maatregel is een onderdeel van de plannen van burgemeester Livingstone om van Londen een milieuvriendelijker stad te maken. Volgens analisten zal de nieuwe regeling jaarlijks 40 mensenlevens redden en 86 mensen uit het ziekenhuis houden. De transportbranche waarschuwt echter veel kleine bedrijfjes failliet zullen gaan omdat ze niet de mogelijkheid hebben om te investeren in een nieuw, milieuvriendelijker wagenpark.

Op de luchthaven van Schiphol heeft men een middel gevonden om het vrijkomen van kerosinedampen tegen te gaan. De Nederlandse bedrijven Imtech, BioSoil en IPCO Power hebben immers een installatie ontwikkeld die de vervuilende dampen hergebruikt. De kerosinedamp gebruiken voor elektriciteitsproductie. De eerste proeven daarrond werden met succes afgesloten.

“De opdrachtgever voor de dampverwerkingsinstallatie is Aircraft Fuel Services (AFS), dat op Schiphol met zijn 49 tankwagens alle vliegtuigen van brandstof voorziet,” stipt het dagblad Trouw aan. “Bij het beladen van de tankwagens komt jaarlijks naar schatting één miljoen kubieke meter kerosinedampen vrij. De dampen, die vol verontreinigde stoffen zitten, worden op dit ogenblik in het milieu geloosd.”

Elke luchthaven wordt met de uitstoot van kerosinedampen geconfronteerd, maar tot nog toe was daarvoor geen afdoende oplossing gevonden, tot het grondsaneringsbedrijf BioSoil op het idee kwam dat met kerosinedampen een dieselgenerator zou kunnen aangedreven worden. “Een dieselmotor brengt immers een luchtstroom teweeg en werkt eigenlijk als een luchtpomp,” voert het bedrijf aan.

BioSoil merkt op dat deze oplossing niet nieuw is, want dat in de petrochemische industrie met gelijkaardige toepassingen wordt gewerkt. Het is op dit ogenblik nog wel niet mogelijk om kerosinedampen van opstijgende vliegtuigen op te vangen.

De opwarming van de aarde is voor de Amerikaanse reisorganisator Betchart Expeditions een nieuwe nichemarkt geworden. Het bureau biedt geïnteresseerde toeristen immers de kans om de gevolgen van de klimaatverandering van dichtbij te aanschouwen. Dat het initiatief op zijn beurt een beetje bijdraagt tot de opwarming van de aarde, neemt het Amerikaanse bureau er blijkbaar graag bij.

“Betchart Expeditions organiseert reizen naar Groenland om toeristen de gevolgen van het broeikaseffect te tonen,” meldt de de Britse krant The Independent. “Voor een bedrag van 3.700 euro vliegen deelnemers naar de IJslandse hoofdstad Reykjavik. Daar stappen ze op een zeiljacht, dat naar een eiland voor de kust van Groenland en een voorbeeld is van de gevolgen van de opwarming van de aarde.”

Het eilandje Uunartoq Qeqertoq – Opwarmingseiland in in Inuit-taal, bestaat pas sinds 2005 in zijn huidige vorm. Het was vroeger verbonden met het vasteland, totdat de tussenliggende ijslaag smolt en het een eiland werd.Volgens de reisorganisator is het een confronterend voorbeeld van de snelheid waarmee het klimaat verandert. De Amerikaanse poolreiziger Dennis Schmitt, de ontdekker van Uunartoq Qeqertoq, geeft aan boord lezingen over zijn expedities.