Peking heeft een energiepolitie. Die moeten erop toezien dat de inwoners van de Chinese hoofdstad hun airconditioning niet lager zetten dan 26 graden. De energiepolitie zal zich vooral richten op hotels, kantoren, winkelcentra en andere grote gebouwen. In totaal worden 22 inspecteurs op pad gestuurd om de naleving van de airco-wet te controleren. Er komt ook een speciale kliklijn waar burgers overtredingen kunnen melden.

“De grote economische groei, de verstedelijking en de hogere levensstandaard vormen een grote bedreiging voor de pogingen van de stad om de energieconsumptie te beperken,” vertelde de Pekinese burgemeester Wang Qishan aan de krant China Daily. Uit cijfers blijkt dat Peking sinds 1998 een bedrag van 16 miljard dollar heeft geïnvesteerd in de strijd tegen milieuproblemen en in het verhogen van de energie-efficiëntie.

Wang Qishan benadrukte dat de milieustrijd in een collectieve geest moet gevoerd worden. Daarom wordt er ook veel belang gehecht aan het organiseren van beurzen rond milieuvriendelijke toepassingen. “Daardoor kan men de mensen ervan overtuigen dat milieubescherming heel praktisch kan gevoerd worden,” aldus een woordvoerder van het milieudepartement van Peking.

Volgens een opiniepeiling vindt bijna 85 procent van de Chinezen dat de opwarming van het klimaat op aarde een dringend wereldprobleem vormt.

In de Burundese hoofdstad Bujumbura wordt keukenafval gebruikt om kookvuren te laten branden. Daardoor wordt het verbruik van houtskool teruggedrongen, wat de ontbossing helpt vertragen. Bovendien helpt het procédé de afvalberg van Bujumbura afgebouwd. Bovendien wordt het koken volgens de initiatiefnemers goedkoper en worden er ook nieuwe banen gecreëerd.

“Het huishoudelijk afval vormde in Bujumbura een belangrijk probleem,” stipt het persbureau IPS aan. “De hoofdstad produceert tonnen huisvuil, dat echter niet op een degelijke manier verwerkt kon worden. De vuilnisbergen stapelden zich dan ook op, wat leidde tot onhygiënische toestanden.” Maar uiteindelijk werd een oplossing gevonden in het buurland Rwanda, waar afval van groenten en fruit werd verwerkt in briketten voor kachels.

Volgens het bedrijf dat het procédé invoerde, kost de nieuwe brandstof slechts half zoveel als de traditionele houtskool. Volgens Burundese bosbeheerders hoeft nu ook minder bos gekapt te worden. Ze stellen dat in Burundi elk jaar 2.160 hectaren bos sneuvelen om houtskool te produceren. Het bedrijf heeft bovendien tachtig banen gecreëerd om het huisafval op te halen, te transporteren en te verwerken.

Het afvalbedrijf slaagt er met het procédé in om slechts een gedeelte van het vuilnisprobleem van Bujumbura op te lossen. Maar er zouden plannen zijn om de rest om te zetten in meststoffen voor gebruik in de landbouw. Daarvoor zouden al de nodige verwerkingsinstallaties op komst zijn.

De Spaanse overheid heeft plannen voor een autostrade tussen Toledo en Cordoba weer opgeborgen. Het traject van de 300 kilometer lange weg zou volgens natuurbeschermers immers een bedreiging hebben kunnen vormen voor het voortbestaan van de Iberische lynx, die een beschermde diersoort is. De beslissing werd door de Spaanse milieugroepering Ecologists in Action toegejuicht.

De Iberische lynx leeft in de bergen van de Sierra Morena, maar die populatie zou nog amper uit een honderdtal dieren bestaan. In totaal zouden er nog 250 tot 350 Iberische lynxen overblijven. De nieuwe weg zou door een aantal beschermde natuurgebieden gaan en zou de lynxen-populatie nog verder isoleren. Op die manier zouden de dieren geen nieuwe gebieden kunnen ontdekken en zou de populatie zich ook niet verder kunnen herstellen.

De Spaanse overheid besliste uiteindelijk het project te laten vallen. Volgens een woordvoerder zou de weg ook een bedreiging gevormd hebben voor de adelaar, de Iberische wolf en de zwarte ooievaar. De achteruitgang van de lynxenpopulatie is vooral te wijten aan de massale sterfte van konijnen aan myxomatose en andere ziektes. Konijnen vormen de voornaamste prooi voor de lynx, die ook nog het slachtoffer werd van de jacht en het verdwijnen van zijn biotoop.

De gemiddelde Amerikaanse consument hecht steeds meer belang aan de herkomst van producten. Het gaat allang niet alleen meer om voedingsmiddelen. Ook fabrikanten van kleding, cosmetica, schoonmaakmiddelen en auto`s moeten op dat vlak verantwoording afleggen. Dat leidt ertoe dat grote ketens zich nu opwerpen als actieve verdedigers van duurzame producten.

“Bedrijven zoals H&M en Ikea hebben hun steun betuigd aan onderzoek naar de ethische herkomst van productmaterialen,” voert het magazine Brandweek aan. “Dat geldt ook voor de winkelketen Wal-Mart, die nochtans niet echt met ethisch ondernemen wordt geassocieerd. Ze moeten wel, nu consumenten in toenemende mate vragen om biologische producten die het milieu niet belasten.”

Volgens de Amerikaanse Organic Trade Association steeg de verkoop van kleding van biologische materialen van 437 miljoen dollar in 2003 naar 744 miljoen in 2005. Dameskleding steeg met 43 procent, herenkleding met 56 procent en tienerkleding met 52 procent. Hoewel voeding het grootste deel van de biologische markt voor zijn rekening neemt, blijken echter ook non-food artikelen aan een opmars bezig te zijn.

In 2005 bedroeg de verkoop van biologische voedingssupplementen 238 miljoen dollar. Dat betekende een stijging met 29 procent tegenover het jaar voordien. Voor cosmetica was dat 282 miljoen dollar, een groei met 28 procent. Bij schoonmaakmiddelen werd een groei met 29 procent tot 19 miljoen opgetekend. Petfood kwam met een stijging van 46 procent aan 30 miljoen dollar, Voor bloemen was dat een stijging met 50 procent tot 16 miljoen dollar en voor huishoudtextiel een groei met 44 procent tot 160 miljoen dollar.

Het Indische bedrijf Bharuch Environ Infrastructure Limited (BEIL) wil de giftige restanten van de fabriek van Union Carbide in Bhopal verbranden. Maar milieugroepen vrezen echter dat een dergelijke operatie een gevaarlijke impact zal hebben. Dow Chemicals, dat inmiddels Union Carbide heeft opgekocht, wijst elke verantwoordelijkheid voor de opruiming van het afval af. De terreinen zijn immers overgenomen door de Indische overheid.

“Het opkuisen van de restanten van het bedrijf houdt geen enkel gevaar in,” aldus BEIL-voorzitter Ashok Punjwani tegenover het persbureau Reuters. “Het materiaal zal in een verbrandingsinstallatie aan bijzonder hoge temperaturen gedurende acht dagen worden afgebroken. Het gaat om ongeveer 350 ton giftig afval, dat in plastieken zakken in de fabriek ligt opgestapeld.

Bij een ongeval in december 1984 kwamen in de pesticide-fabriek van Union Carbide in Bhopal tonnen giftig gas vrij. Dat kostte bijna 3.800 mensen het leven. “Sindsdien zijn nog duizenden anderen gestorven aan de gevolgen van de blootstelling,” aldus Reuters. “Tienduizenden anderen bleven chronisch ziek.” Bhopal wordt beschouwd als de grootste industriële ramp uit de geschiedenis.

Het afval zal tegen het begin van de zomer van Bhopal getransporteerd worden naar Ankleshwar, een industriële zone in de buurt van Gujarat. Dat transport zal volgens milieugroeperingen echter voor een ware ramp zorgen. Zij hebben tegen het transport geprotesteerd bij het Hooggerechtshof van Bhopal. Een beslissing moet echter nog genomen worden.

Volgens de milieugroeperingen heeft Union Carbide, inmiddels overgenomen door Dow Chemicals, de problemen veroorzaakt en moet ze die ook oplossen. Dow Chemicals benadrukt nooit eigenaar geweest te zijn van de Bhopal-fabriek en heeft zich altijd verzet tegen een verplichting om de restanten van de fabriek op te ruimen. Volgens Dow Chemicals ligt de verantwoordelijkheid voor de opruiming bij de overheid.

In 1998 werd de Bhopal-site overgenomen door de regering van de Indische deelstaat Madhya Pradesh. In 1989 betaalde Union Carbide wel 470 miljoen dollar compensatie aan de slachtoffers. Volgens de milieugroeperingen heeft India niet de technologie om het afval op een veilige manier te verwerken. Ze vrezen dat de verwerking zal leiden tot ernstige luchtvervuiling.

De G8-landen moeten het leeuwendeel betalen van het bedrag dat ontwikkelingslanden jaarlijks nodig hebben om de gevolgen van klimaatverandering op te vangen. Dat is de conclusie van een rapport van de ontwikkelingsorganisatie Oxfam International. Oxfam schat dat er jaarlijks 50 miljard dollar nodig is, maar wijst erop dat dit omhoog zal schieten als de uitstoot van broeikasgassen niet snel vermindert.

“Volgens de organisatie lijden de armste landen het meest onder de door de mens veroorzaakte klimaatverandering,” aldus het persbureau ANP. “Nochtans zijn zij het minst verantwoordelijk voor de opwarming van de aarde en zijn er ook het slechts in staat om zich daaraan aan te passen. Van ontwikkelingslanden kan dan ook niet verwacht worden dat zij de rekening betalen voor de gevolgen van de CO2-uitstoot veroorzaakt door de rijke landen.”

Oxfam vindt dat de G8-landen de schade moeten beperken door de uitstoot te verminderen. “Daarnaast moeten ze jaarlijks geld storten in aanpassingsfondsen,” stipt de organisatie aan. De Verenigde Staten zouden moeten opdraaien voor bijna de helft van de kosten. In het rapport wordt er uitdrukkelijk aan toegevoegd dat het geld niet aan de reguliere ontwikkelingshulp mag worden onttrokken.

Europese reders moeten afgeschreven schepen milieuvriendelijker en op een veiligere manier laten slopen. Dat blijkt uit een nota van de Europese Commissie, waarbij de aandacht wordt gevestigd op de erbarmelijke arbeidsomstandigheden bij bedrijven die in Bangladesh, India en Pakistan schepen uit elkaar halen. Twee derde van alle grote afgedankte zeeschepen komt in deze landen terecht.

Volgens de Europese Commissie zijn veel werknemers van deze sloperijen ziek, of lopen ze grote gezondheidsrisico’s. In de schepen zijn gevaarlijke stoffen als asbest verwerkt. Bovendien zorgt het slopen ook nog voor een enorme milieuvervuiling. Volgens Europees milieucommissaris Stavros Dimas heeft Europa de plicht om de gezondheid en de veiligheid van scheepsslopers te beschermen, plus de vervuiling door de sloop te reduceren.

De kwestie wordt volgens de Europese Commissie steeds actueler, omdat het aantal schepen dat wacht op de sloop de volgende jaren veel groter zal worden. Gemiddeld worden jaarlijks tussen de tweehonderd en zeshonderd grote schepen uit de vaart genomen. Maar rond 2010 ontstaat een piek, vanwege de afspraak om dan enkelwandige tankers uit te faseren. Er zullen ook honderd marineschepen en andere overheidsvaartuigen uit de vaart genomen worden.

Dimas ontkent dat een achterliggend doel is meer schepen te laten slopen in de Europese Unie. Een land als Bangladesh haalt 90 procent van zijn staalbehoefte uit de ontmanteling van schepen, terwijl de sloperij goed is voor tienduizenden banen. Volgens Dimas heeft het geen zin kunstmatig sloopschepen in de Europese Unie te houden als de Aziatische slopers veel goedkoper kunnen werken dan Europese bedrijven.

Wel suggereerde Dimas dat de Europese Unie de Aziatische ondernemers helpt verantwoorder te werken. Ook wil hij een strengere handhaving van de wetgeving. Uitvoer van afval naar landen die geen lid zijn van de Organisatie voor Samenwerking en Ontwikkeling is verboden, maar vele reders storen zich daar niet aan en vertikken het om eerst te gevaarlijke stoffen te verwijderen voor het schip wordt afgevoerd.

Ecuador is bereid af te zien van olieboringen in een waardevol natuurgebied in de Amazoneregio, maar eist in ruil internationale steun. President Rafael Correa vindt 260 miljoen euro per jaar daarvoor een redelijk compensatiebedrag. Ecuador zegt een jaar te zullen wachten op een antwoord. Ook inlandse stammen zijn tegen de ontginning van hun gebied, maar vrezen dat de regering toch zal buigen voor de oliedollars.

Ecuador voert aan het zich niet te kunnen veroorloven de aardolievelden ongemoeid te laten, tenzij buitenlandse donoren met minstens de helft van het geld over de brug komen dat Ecuador zou mislopen. De olievelden zouden goed zijn voor meer dan 900 miljoen vaten olie, maar liggen in het natuurreservaat Yasuni, in het hart van het Amazonewoud. Ecuador zegt dat het om een gebied met een buitengewone soortenrijkdom gaat.

“De hele wereld vaart er wel bij als die natuurschatten behouden blijven,” voert de Ecuadoraanse regering aan. “Bovendien kan olie die in de grond blijft zitten ook niet bijdragen tot de opwarming van de aarde. Maar daarvoor moet de wereld ook iets over hebben, want Ecuador heeft de olie-inkomsten eigenlijk hard nodig.” Meer dan de helft van de dertien miljoen Ecuadoranen is extreem arm.

Indianen uit het Yasunireservaat zijn blij met het standpunt van de Ecuadoraanse regering, maar betwijfelen of die haar belofte zal houden. Volgens inheemse leiders zijn bedrijven als het Spaanse Repsol en het Braziliaanse Petrobras al met boringen begonnen in het Ishapingo-Tiputini-Tambococha-gebied in het Yasunireservaat. Dat is inheems territorium, maar de bedrijven hebben geen toestemming gevraagd aan de indianen die er leven.

In die regio leven de Waorani-indianen in een zelfgekozen isolement. “Ze zijn helemaal van het woud afhankelijk voor hun voortbestaan,” aldus het magazine OneWorld. “Ook op natuurkundig vlak kan de exploitatie van de olievoorraden in de ondergrond dramatische gevolgen hebben. Er zouden zeker 25 soorten met uitsterven bedreigd worden, waaronder de tapir en maar liefst tien apensoorten.”

Het is mogelijk om automotoren op aluminium te laten draaien. Dat menen wetenschappers van de Amerikaanse Purdue University. Dit wordt gezien als een mogelijk belangrijke stap in de ontwikkeling van de waterstof-aandrijving. De ontwikkeling zou volgens de wetenschappers zowel de actieradius als de veiligheid van waterstof-aandrijving moeten kunnen verhogen.

De technologie van de Purdue University genereert waterstof uit water aan boord van het voertuig, waardoor het niet langer nodig is om waterstof op te slaan in een tank. “Het ontwerp van de brandstoftank blijkt immers het grote probleem bij de ontwikkeling van waterstof-aandrijving,” stippen de wetenschappers aan. “Bij vele tanks is het gas immers na enkele dagen volledig ontsnapt.”

Dat fenomeen zorgt er niet alleen voor dat de autobestuurder geregeld met een lege tank staat, maar ook dat het voertuig niet in een gesloten ruimte kan geparkeerd worden, aangezien dit voor de opstapeling van het gas en voor ontploffingsgevaar zou kunnen zorgen. Maar door de technologie van de Purdue University zouden deze problemen kunnen opgelost worden. De onderzoekers brachten daarvoor water in contact met een legering van aluminium en gallium.

Dat process laat het aluminium oxideren, waardoor er waterstofgas vrijkomt dat kan gebruikt worden om de automotor aan te drijven. Het toevoegen van het gallium moet ervoor zorgen dat zich op het oppervlak van het aluminium geen oxidelaag kan vormen en dat het aluminium helemaal opgebruikt kan worden. Een traditionele waterstofmotor produceert alleen water als reststof, maar hier zou dit ook aluminiumoxide en gallium vrijkomen.

De wetenschappers stellen echter dat het gallium geen reactie aangaat en dus oneindig kan gerecycleerd worden. Ook het aluminiumoxide zou gerecycleerd worden, dankzij een electrolyse-proces. Hiervoor is echter een relatief groot elektriciteitsverbruik nodig, net zoals bij de productie van aluminium uit bauxiet. Het grote voordeel van de technologie bestaat er dan ook vooral in waterstof te produceren op het ogenblik dat het nodig is.

Het gebruik van het aluminium drijft de kost per kilometer wel gevoelig op, maar door de recyclage kan een gedeelte van deze kosten volgens de wetenschappers gerecupereerd worden. Een tank met 175 kilogram aluminium zou goed zijn voor een afstand van ongeveer 525 kilometer. De ombouw van bestaande motoren zou volgens de onderzoekers geen zware problemen opleveren.

Digitaal afval is meer waard dan goud en koper. Maar tegelijkertijd wordt dit afval door arbeiders in ontwikkelingslanden voor een loon van amper twee dollar per dag verwerkt, terwijl het afval ook nog eens voor een vervuiling zorgt van de locale watervoorraden met chemicaliën en metalen. Dat schrijft het magazine Foreign Policy naar aanleiding van een fotoreportage van journaliste Natalie Behring in het Chinese Guiyu.

Guiyu herbergt volgens Foreign Policy de grootste digitale afvalplaats van de wereld. “Locale arbeiders verwerken er honderden tonnen van e-waste voor een dagloon van twee dollar,” voert het magazine aan. “Het is echter een lucratieve bezigheid, want computerafval omvat zeventien keer meer goud dan gouderts en veertig keer koper dan kopererts. Het afval zorgt echter wel voor de vervuiling van het grondwater met metalen en chemicaliën.”

Foreign Policy voert aan dat er wereldwijd elk aar tussen twintig en vijftig miljoen ton elektronisch afval wordt geproduceerd. “Het grootste gedeelte daarvan eindigt in ontwikkelingslanden,” aldus het magazine. “China, India en Nigeria behoren tot de meest populaire bestemmingen voor afgeschreven hardware. Het kan voor een verwerker tien keer goedkoper zijn om computerafval naar China te transporteren dan het in eigen land te moeten verwerken of opslaan.”

Tegen 2009 zou de markt van e-waste een waarde hebben van 11 miljard dollar. “Het is dan ook heel winstgevend om dat afval in de ontwikkelingslanden te dumpen,” aldus nog Foreign Policy. “Computers bevatten dan ook veel meer dan alleen maar draden en kunststof. Ze zijn immers ook een belangrijke bron van bijzonder waardevolle metalen, zoals goud, koper en alluminium.”

Eén ton computerafval bevat volgens Foreign Policy meer goud dan zeventien ton gouderts en de e-wast bevat ook veertig keer meer koperafval dan kopererts produceert. “Daarom wordt de afgeschreven computerhardware in sites zoals Guiyu zorgvuldig gesorteerd, zodat de meest waardevolle bestanddelen opnieuw kunnen worden gesmolten,” aldus het magazine. “Maar computers omvatten ook giftige bestanddelen zoals kwik en cadmium.”

Bij het smelten komen op die manier bijzonder groter hoeveelheden giftige stoffen vrij. “Die komen terecht in de lucht, de grond en het water,” aldus nog het magazine. “Soms proberen ontwikkelingslanden de invoer van e-waste te verbieden, maar de ladingen kunnen bijzonder belangrijk zijn voor de locale economie. Een aantal verwerkingsbedrijven in China stellen meer dan 100.000 mensen tewerk.”