In de Burundese hoofdstad Bujumbura wordt keukenafval gebruikt om kookvuren te laten branden. Daardoor wordt het verbruik van houtskool teruggedrongen, wat de ontbossing helpt vertragen. Bovendien helpt het procédé de afvalberg van Bujumbura afgebouwd. Bovendien wordt het koken volgens de initiatiefnemers goedkoper en worden er ook nieuwe banen gecreëerd.

“Het huishoudelijk afval vormde in Bujumbura een belangrijk probleem,” stipt het persbureau IPS aan. “De hoofdstad produceert tonnen huisvuil, dat echter niet op een degelijke manier verwerkt kon worden. De vuilnisbergen stapelden zich dan ook op, wat leidde tot onhygiënische toestanden.” Maar uiteindelijk werd een oplossing gevonden in het buurland Rwanda, waar afval van groenten en fruit werd verwerkt in briketten voor kachels.

Volgens het bedrijf dat het procédé invoerde, kost de nieuwe brandstof slechts half zoveel als de traditionele houtskool. Volgens Burundese bosbeheerders hoeft nu ook minder bos gekapt te worden. Ze stellen dat in Burundi elk jaar 2.160 hectaren bos sneuvelen om houtskool te produceren. Het bedrijf heeft bovendien tachtig banen gecreëerd om het huisafval op te halen, te transporteren en te verwerken.

Het afvalbedrijf slaagt er met het procédé in om slechts een gedeelte van het vuilnisprobleem van Bujumbura op te lossen. Maar er zouden plannen zijn om de rest om te zetten in meststoffen voor gebruik in de landbouw. Daarvoor zouden al de nodige verwerkingsinstallaties op komst zijn.

De westerse media mogen hun verslaggeving over Afrika niet afbouwen. Dat heeft de Zuid-Afrikaanse president Thabo Mbeki benadrukt tijdens het World Newspaper Congress and World Editors Forum in Kaapstad. Nieuwsmedia moeten het Afrikaanse verhaal volgens Mbeki blijven vertellen door hun verslaggevers ter plaatse te houden, ondanks de grote technologische veranderingen.

President Mbeki vroeg de westerse media hun Afrikaanse kantoren niet te sluiten als gevolg van technologische veranderingen en personeelsbesparingen. “Het Afrikaanse continent heeft baat bij kritiek, maar we willen ook dat deze berichtgeving gebaseerd is op accurate informatie en in de juiste context wordt geplaatst,” voerde hij aan. “Maar dat kan alleen door mensen ter plaatse te houden.”

Thabo Mbeki wees naar het magazine Global Journalists, dat in zijn editie van december vorig jaar tot de conclusie kwam dat het aandeel van het internationaal nieuws op de frontpagina’s van de Amerikaanse media tussen 1977 en 2004 met niet minder dan 13 procent is gedaald. “Dat zou kunnen leiden tot de indruk dat wereldgebeurtenissen minder belangrijk zijn geworden.”

Verder stipte Mbeki dat de concurrentie van nieuwe technologieën de media hebben doen besluiten grote reorganisaties door te voeren, waarbij vooral buitenlandse bureaus met grote besparingen en belangrijke personeelsinkrimpingen werden geconfronteerd. “We kunnen begrijpen dat er limieten zijn aan het operationeel houden van nieuwsbureaus in een gigantisch en geografisch moeilijk continent als Afrika,” merkte hij op.

Mbeki verwees daarbij naar een trend om met individuele correspondenten te werken in plaats van met volwaardige redacties. “Maar toch zouden nieuwsmedia zoveel mogelijk in Afrika aanwezig moeten zijn en zoveel mogelijk evoluties volgen,” voerde hij nog aan.

De negatieve gevolgen van de globalisering worden overdreven. Dat leiden een aantal leden van de Europese Commissie af uit het feit dat er nauwelijks aanvragen zijn voor het Europese globaliseringsfonds. Dat heeft een reserve van een half miljard euro aangelegd voor Europeanen die werkloos zijn geworden doordat hun baan naar een land met een lage loonkost is verdwenen.

Het globaliseringsfonds werd in december vorig jaar ingesteld. Gevreesd werd dat talrijke Europeanen het slachtoffer zouden worden van globalisering naarmate steeds meer fabrieken naar Azië zouden worden verplaatst. Met de oprichting van het globaliseringsfonds wou de Europese Unie tonen voorstander te zijn van een vrije markt, maar tegelijkertijd oog heeft voor de negatieve gevolgen van deze trend.

Vooral Frankrijk was voorstander van het compensatiefonds. Onder meer Groot-Brittannië en Nederland hadden echter hun bedenkingen. Ze wezen erop dat landen als China en de Verenigde Staten kozen voor een strategie om nieuwe producten te lanceren en nieuwe markten te exploreren, terwijl Europa koos voor een defensieve houden. De toenmalige Franse president Jacques Chirac verweet hen echter dat ze het Europese sociale model op de helling wilden zetten.

Tot op dit ogenblik zijn er volgens het magazine Elsevier bij het globaliseringsfonds slechts twee aanvragen gedaan. Arbeiders van Peugeot Citroën en Renault vroegen vier miljoen euro omdat ze hun baan verloren nadat hun directies hadden besloten gedeelten van de productie naar Azië te verplaatsen.

Digitaal afval is meer waard dan goud en koper. Maar tegelijkertijd wordt dit afval door arbeiders in ontwikkelingslanden voor een loon van amper twee dollar per dag verwerkt, terwijl het afval ook nog eens voor een vervuiling zorgt van de locale watervoorraden met chemicaliën en metalen. Dat schrijft het magazine Foreign Policy naar aanleiding van een fotoreportage van journaliste Natalie Behring in het Chinese Guiyu.

Guiyu herbergt volgens Foreign Policy de grootste digitale afvalplaats van de wereld. “Locale arbeiders verwerken er honderden tonnen van e-waste voor een dagloon van twee dollar,” voert het magazine aan. “Het is echter een lucratieve bezigheid, want computerafval omvat zeventien keer meer goud dan gouderts en veertig keer koper dan kopererts. Het afval zorgt echter wel voor de vervuiling van het grondwater met metalen en chemicaliën.”

Foreign Policy voert aan dat er wereldwijd elk aar tussen twintig en vijftig miljoen ton elektronisch afval wordt geproduceerd. “Het grootste gedeelte daarvan eindigt in ontwikkelingslanden,” aldus het magazine. “China, India en Nigeria behoren tot de meest populaire bestemmingen voor afgeschreven hardware. Het kan voor een verwerker tien keer goedkoper zijn om computerafval naar China te transporteren dan het in eigen land te moeten verwerken of opslaan.”

Tegen 2009 zou de markt van e-waste een waarde hebben van 11 miljard dollar. “Het is dan ook heel winstgevend om dat afval in de ontwikkelingslanden te dumpen,” aldus nog Foreign Policy. “Computers bevatten dan ook veel meer dan alleen maar draden en kunststof. Ze zijn immers ook een belangrijke bron van bijzonder waardevolle metalen, zoals goud, koper en alluminium.”

Eén ton computerafval bevat volgens Foreign Policy meer goud dan zeventien ton gouderts en de e-wast bevat ook veertig keer meer koperafval dan kopererts produceert. “Daarom wordt de afgeschreven computerhardware in sites zoals Guiyu zorgvuldig gesorteerd, zodat de meest waardevolle bestanddelen opnieuw kunnen worden gesmolten,” aldus het magazine. “Maar computers omvatten ook giftige bestanddelen zoals kwik en cadmium.”

Bij het smelten komen op die manier bijzonder groter hoeveelheden giftige stoffen vrij. “Die komen terecht in de lucht, de grond en het water,” aldus nog het magazine. “Soms proberen ontwikkelingslanden de invoer van e-waste te verbieden, maar de ladingen kunnen bijzonder belangrijk zijn voor de locale economie. Een aantal verwerkingsbedrijven in China stellen meer dan 100.000 mensen tewerk.”

De Zambiaan Hammerskjoeld Simwinga heeft de prestigieuze Goldman Environment Prize gewonnen omdat hij met economische projecten voor arme dorpelingen het stropen van olifanten in de Zambiaanse Noord-Luangwavallei tegengaat. Simwinga is er niet alleen in geslaagd om de stroperij zwaar terug te dringen, maar tegelijkertijd ook het inkomen van de bevolking gevoelig verhoogd te hebben. Simwinga krijgt 125.000 dollar voor de prijs.

Simwinga begon zijn werk in 1994 bij het North Luangwa Wildlife Conservation and Community Development Programme (NLWCCDP). Op dat ogenblik leefde de bevolking in de Noord-Luangwabvallei nog voornamelijk van het stropen van olifanten. Simwinga hielp de bewoners van het gebied echter met het opzetten van zogenaamde Wildlife Clubs, die gezamenlijk leningen konden afsluiten om eigen kleine ondernemingen op te starten.

“De dorpelingen konden daardoor onder meer kleine winkeltjes en een molen openen. Die initiatieven zorgden voor nieuwe werkgelegenheid,” stipt het magazine OneWorld aan. “Het programma ondersteunde daarnaast ook locale boeren door hen leningen voor zaden te verstrekken en technische assistentie te verlenen. Daarnaast werd ook begonnen met het houden van kippen en bijen.”

In 1996 werden de Amerikaanse NLWCCDP-oprichters uit Zambia verbannen door corrupte regeringsambtenaren die hun aandeel ivoorhandel achteruit zagen gaan. Desdondanks slaagde Simwinga er toch in om het project verder te zetten. Inmiddels bereikt het programma meer dan 35.000 mensen in de regio. Het inkomen van sommige dorpelingen is verhonderdvoudigd en de voedselvoorziening is enorm verbeterd.

Bovendien is het stropen van olifanten met 98 procent teruggedrongen. Veel olifanten, buffels en andere dieren keerden weer terug naar het gebied. Zelfs de zeldzame zwarte neushoorn is weer in het gebied uitgezet. De dieren trekken toeristen aan, wat voor extra inkomsten zorgt. “Simwinga is erin geslaagd om van de illegale economie van het stropen een legale activiteit weten te maken,” stipt het juryrapport aan.

De Goldman Environment Prize – de Groene Nobelprijs – is in 1990 in het leven geroepen door het Amerikaanse echtpaar Richard en Rhonda Goldman. Richard Goldman is de oprichter van een verzekeringsmaatschappij. Zijn vrouw Rhonda is één van de erfgenamen van spijkerbroekenfabrikant Levi Strauss.

Vergrijzing is geen exclusief westers probleem. Dat stelt de Wereldbank, die erop wijst dat een land zoals Sri Lanka voor een crisis staat omdat de bevolking verouderd. Volgens het rapport zal het aantal zestigplussers in Sri Lanka de volgende 25 jaar van tien naar twintig procent stijgen, te wijten aan een grote daling van het aantal geboortes en een sterke stijging van de levensverwachting.

“Op dit ogenblik is de bevolking van Sri Lanka nog jong,” aldus het persbureau IPS. “Het aandeel van de actieve bevolking is dus groot en dat creëert mogelijkheden voor economische groei. Maar veel jongeren zijn er helaas werkloos. Minder dan twintig procent van de afgestudeerde jongeren, vooral hooggeschoolden, vindt er in de eerste vier jaar werk. De werkloosheid onder jongeren bedroeg er in 2005 dan ook 22 procent.”

Het ministerie van jeugdzaken van Sri Lanka heeft dan ook een actieplan uitgewerkt dat de werkloosheid onder de jongeren moet terugdringen naar negen procent. Het plan moet de volgende zes jaar 2,4 miljoen banen creëren en wil het ondernemerschap stimuleren en het werk in de privé-sector opwaarderen. Jongeren willen vooral bij de overheid werken. Dat biedt werkzekerheid en een uitzicht op pensioen, terwijl het werk er minder stresserend is.”

Als de grote groep van jongeren niet dringend aan werk worden geholpen, dreigt de snel vergrijzende bevolking van Sri Lanka daar volgens de Wereldbank de gevolgen van te zullen dragen. “Besparingen in de sociale programma’s van de overheid lijken dan onafwendbaar en zullen geen rekening houden met de ouderen,” waarschuwt de organisatie.

De Chinese computerbouwer Lenovo is in de elektronicasector het meest milieuvriendelijk bedrijf. Dat blijkt uit de ‘Guide to Greener Electronics’, een rangschikking die elk kwartaal opgesteld wordt door de milieuorganisatie Greenpeace. Lenovo neemt de koppositie over van het Finse Nokia. Daarbij wordt vooral het actieve recyclagebeleid van de Chinese computerbouwer geloofd. Apple is volgens Greenpeace nog altijd het minst milieuvriendelijke bedrijf uit de elektronicasector.

Lenovo nam in 2005 de pc-divisie van IBM over. Het bedrijf ontwikkelde wereldwijd een actief recyclagebeleid. “In alle landen waar Lenovo computers verkoopt, worden de afgedankte toestellen teruggenomen,” benadrukt Greenpeace. Bovendien vermeldt Lenovo de hoeveelheid computerschroot ten opzichte van haar productie.” Anderzijds stelt de organisatie dat Lenovo nog wel moet proberen het gebruik van zwaar schadelijke chemische stoffen te vermijden.

“Gezien de groeiende berg computerafval in China is het volgens Greenpeace hartverwarmend dat een Chinees bedrijf de koppositie neemt en de verantwoordelijkheid neemt voor haar eigen afval,” aldus het magazine OneWorld. “De uitdaging voor de bedrijven is nu echter vooral om groenere producten op de markt te brengen.” Nokia staat nu op een tweede plaats, gevolgd door Sony Ericsson, Dell en Samsung.

Greenpeace beloonde Sony Ericsson met twee plaatsen vooruitgang omdat het bedrijf besliste om vanaf volgend jaar geen schadelijke stoffen meer in haar elektronica te verwerken. Dell van zijn kant maakte bekend tegen 2009 het gebruik van polyvinylchloride (PVC) en broomhoudende brandvertragers te zullen weren. Apple daarentegen gebruikt nog steeds polyvinylchloride en wordt door Greenpeace daarom bedacht met een laatste plaats.

Autobussen met wifi-toegang moeten ook in de meest afgelegen regio’s van ontwikkelingslanden zoals Rwanda, Cambodja en Paraguay en landelijke gedeelten van India internet tot bij de locale bevolking brengen. Dat is één van de projecten van het United Villages Project. Daarbij worden populaire pagina’s voor de locale bevolking geselecteerd, maar er kan ook specifieke informatie aangevraagd worden.

“De autobussen en een vloot motorfietsen updaten hun webpagina’s in steden vooraleer ze zich naar afgelegen dorpen begeven,” omschrijft Amir Hassan, oprichter van United Villages, het project tegenover BBC News. “Vervolgens communiceert de wifi-bus ter plaatse met de locale computers, waar de plaatselijke bevolking op haar beurt de informatie kan komen raadplegen.”

“In ontwikkelingslanden is het in vele regio’s te duur om kabels aan te leggen om een gewone internetverbinding aan te leggen,” stipt de BBC aan. “Bovendien is het ook met draadloze technologie niet mogelijk om bepaalde gebieden te bereiken. Met de wifi-bussen kan men er volgens Amir Hassan toch in lukken om de plaatselijke bevolking toch een gedeelte van het internet aan te bieden.”

“In de landelijke regio’s van India is men slechts in een minuscuul gedeelte van het internet geïnteresseerd,” aldus Amir Hassan. “Ze willen de cricketuitslagen weten en willen de nieuwe foto’s van actrice Aishwarya Rai bekijken of de nieuwste muziek uit Bollywood horen. Dankzij de wifi-bus kunnen ze dat nu op de locale computer, meestal ondergebracht in de plaatselijke winkel, terugvinden.”

De wifi-bus rijdt volgens Amir Hassan tot zes keer per dag door het dorp. Bij elke passage worden de pagina’s op de locale computer ververst. “Naast dit standaardaandob kan men ook voor een klein bedrag extra informatie opvragen,” voert Hassan nog aan. “Die wordt dan door de bus bij een volgende ronde langs de stad opgehaald om de informatie bij een volgende doordocht in het dorp door te geven aan de locale computer.”

De wifi-bus verzamelt en bezorgt ook e-mails van de dorpelingen. “Bovendien is het voor de dorpelingen nu ook veel gemakkelijker om essentiële producten zoals meststoffen, pesticides, boeken en geneesmiddelen te bestellen,” aldus de initiatiefnemer. “We hebben een catalogus waar ze deze producten kunnen bestellen, waarna ze de volgende dag door de wifi-bus worden geleverd. Op die manier brengen we e-commerce naar landelijk India.”

Volgens de initiatiefnemers is het project bovendien een uitgelezen middel om de locale jongeren duidelijk te maken wat men met een computer kan bereiken en welke mogelijkheden en zelfs carrièremogelijkheden daardoor geboden worden.

In Kenia probeert men gebruikte computers in de locale om de locale landbouw te ondersteunen. Zelfs de in het westen afgeschreven technologie kan er immers gebruikt worden om locale weersmodellen samen te stellen, zodat kan voorspeld worden welke gevolgen de weersomstandigheden zullen hebben voor de oogst. Gehoopt wordt dan ook dat de opkomst van Windows Vista weer voor een nieuwe generatie afgeschreven computers zal zorgen.

In het westen worden al geruime tijd de modernste gps-technologieën gebruikt om landbouwgronden te bemesten en te beplanten, maar ook het Afrikaanse Kenia is zijn landbouw aan het digitaliseren. “Een goede weersvoorspelling is er immers bijzonder belangrijk,” aldus de Britse krant The Guardian. “Tachtig procent van het land is dor en traditioneel lukt de oogst er in sommige gebieden amper één keer om de vier jaar.”

Door het combineren van gegevens over temperatuur en regenval met informatie over de ondergrond maken het volgens de Keniaanse Metereologische Dienst mogelijk om tot een efficiëntere landbouw te komen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van tweedehands computers die door de Britse organisatie Computer Aid worden verzameld en naar ontwikkelingslanden worden gestuurd.

De Keniaanse Metereologische Dienst is nu volop de weersgegevens van de voorbije 62 jaar te digitaliseren. “Tot nu toe belden plaatselijke weerstations hun gegevens door naar een centrale dienst in Nairobi, waar de resultaten werden verwerkt,” aldus The Guardian. “De locale stations hadden echter niet de mogelijkheid om hun eigen gegevens te verwerken en te interpreteren voor de plaatselijke situatie.”

Tot nu toe bleef al die weersinformatie nagenoeg ongebruikt. “Het weer werkt cyclisch,” vertelde Simon Gathara, metereoloog bij de Keniaanse Metereoligische Dienst, aan de krant. “Daardoor kunnen we voor de huidige evoluties vergelijkingen maken met periodes uit het verleden. Dit laat toe om boeren te adviseren over de succeskansen bij het plannen van nieuwe oogsten.”

Zo kan beslist worden om te kiezen voor aanplantingen die niet veel regen nodig hebben. “We zijn nu in staat de meest geschikte planten te kiezen voor een bepaald jaar,” aldus de betrokkenen. “Maar eigenlijk zouden de gegevens nog meer locaal verzameld moeten worden, want Kenia heeft talloze verschillende agriculturele zones.” Gehoopt wordt dan ook dat Windows Vista voor een nieuwe generatie afgeschreven computers zal zorgen.

Armoede moet op een economische manier worden aangepakt. Dat is de stelling van een rapport van de Wereldbank en het World Resources Institute. Daarbij wordt opgemerkt dat deze arme bevolkingsgroep in totaal toch nog een totale koopkracht heeft van 5.000 miljard dollar. Vooral mensen die zich net iets meer kunnen veroorloven dan de allerarmsten, zouden in de groei moeten betrokken worden.

De onderzoekers stellen dat ruim vier miljard mensen op de wereld leven met een inkomen dat lager is dan 3.000 dollar per jaar. Zo heeft een Chinees een koopkracht van 2,11 dollar, terwijl een Braziliaan gemiddeld 3,35 dollar kan uitgeven. Hun aandeel in de mondiale koopkracht is dan ook veel minder groot dan die van de 1,4 miljard mensen die jaarlijks een inkomen hebben tussen 3.000 dollar en 20.000 dollar.

De koopkracht van deze groep bedraagt in totaal 12.500 miljard dollar. “Het is volgens het rapport logische dat het bedrijfsleven zich op die markt richt, maar toch is de tijd rijp om ook de andere bevolkingscategorie te bedienen,” aldus het dagblad Trouw. “Die groep leeft niet alleen in armoede, maar ook nog eens in dure armoede, veelal op het platteland”

Er wordt gesteld dat de armen onder meer hun transport duur moeten inkopen, aangezien er nauwelijks concurrentie aanwezig is. “Dit geldt eigenlijk voor elke product en elke dienst,” stipt het rapport aan. “De arme moet relatief veel inspanningen verrichten om aan voedsel te komen en betaalt relatief veel voor zijn bouwmaterialen. De prijs voor primaire behoeften als water is eveneenshoog.”

Daarnaast hebben deze armen volgens de onderzoekers als verkoper van hun arbeid ook niet veel macht. “Door het gebrek aan markten, zijn ze gedoemd hun producten aan de schaarse opkopers aan te bieden,” aldus de onderzoekers. Ze stellen dat voor het probleem een economische oplossing gevonden moet worden. Overheden en de zakenwereld moeten volgens hen de armoede op een andere manier bekijken.

Zo wordt er opgemerkt dat er nieuwe strategieën en producten moeten komen, want de gewone ontwikkelingssamenwerking heeft niet gebracht wat ervan werd verwacht. “Er moet daarom een marktgerichte benadering worden ontwikkeld,” aldus het rapport. “Deze groep heeft immers een koopkracht van 5.000 miljard dollar.”

Daarbij wordt opgemerkt dat men zich daarbij vooral moet richten op de categorie die net boven de armste bevolkingslaag staat. Deze mensen hebben immers een koopkracht die de economie van hun land kan doen groeien, wat voor een opwaartse spiraal zou kunnen zorgen.