Er is opvallend veel interesse voor de Duitse windmolenproducent REpower. Het Hamburgse bedrijf werd amper vijf jaar geleden opgericht door enkele ingenieurs en ondernemers, maar is voor Franse en Indische investeerders nu al miljarden euro’s waard. Zowel het Franse Areva als het Indische Suzlon hebben al een belangrijk aandelenpakket van REpower in handen.

De biedingstrijd op REpower werd begin dit jaar uitgelokt door Anne Lauvergeon, de topvrouw van de Franse kernreactor-bouwer Areva. Zij bood 105 euro per aandeel van REpower. Maar plots dook ook de Indische miljardair Tulsi Tanti van het Suzlon-concern op. Hij wou zelfs 150 euro betalen per aandeel, terwijl dat de voorbije zomer nog amper op 40 euro genoteerd stond.

“Die biedingstrijd heeft al lang helemaal geen economische grond meer,” stipt de Duitse krant Die Welt aan. “Volgens het bod van Suzlon is REpower 1,22 miljard euro waard, terwijl het bedrijf vorig jaar een omzet van 450 miljoen euro realiseerde en een winst boekte van amper 7 miljoen euro. De prijs die Suzlon wil bieden, ligt volgens experts dan ook veel te hoog. Maar de groeiverwachtingen en speculaties drijven de beurswaarde nog verder naar omhoog.”

REpower-topman Matthias Schubert startte tien jaar geleden met het windenergiebureau Pro+Pro. Het bureau ontwikkelde op dat ogenblik windturbines met rotorbladen van dertig meter en een vermogen van 1,5 megawatt, op dat ogenblik de grootste windkrachtbron van de wereld. Vandaag bouwt turbines met een rotor-doormeter van 126 meter en een vermogen van 5 megawatt, opnieuw de grootste van de wereld.

Als gevolg van enkele fusies werd Pro+Pro in 2002 omgevormd door REpower. Datzelfde jaar ging het bedrijf ook naar de beurs van Frankfurt, waarbij de waarde van het bedrijf geraamd werd op 70 miljoen euro. Op dat ogenblik had REpower 100 medewerkers in dienst. Vandaag telt het personeelsbestand 891 eenheden. Het bedrijf hoopt volgend jaar een omzet te realiseren van 900 miljoen euro.

REpower wijst erop dat de wereldwijde vraag naar windenergie door de debatten over de klimaatverandering en door de stijgende prijzen van olie en gas de jongste jaren sterk gegroeid is. “Vooral door de aanleg van grote offshore-parken kan windenergie nu ook aan concurrentiële prijzen geproduceerd worden,” aldus REpower-voorzitter Fritz Vahrenholt, afkomstig van Shell.

Dat is bijzonder lucratief voor de Duitse sector, die met inbegrip van componenten op dit ogenblik wereldwijd 40 procent van alle windmolens bouwt. Dat overwicht van de Duitse producenten is volgens REpower te danken aan de technologische voorsprong die werd opgebouwd onder impuls van de Duitse overheid. Vier dan de tien grootste producenten zijn dan ook van Duitse origine. De waarde van de wereldwijde windturbinemarkt wordt geraamd op 15 miljard euro.

Met een marktaandeel van 3,2 procent is REpower eigenlijk nog een relatief kleine speler. De vraag naar windturbines is op dit ogenblik zo groot geworden, dat de productie niet meer kan volgen. Het bedrijf is op dit ogenblik tot einde volgend jaar volgeboekt. Eerder deze maand heeft een Amerikaanse dochter van EDF Energies Nouvelles meer dan 75 turbines besteld voor een windpark, de grootste bestelling uit de geschiedenis van REPower.

Het is opvallend dat net een relatief kleine speler in de belangstelling staat van grote energiebedrijven. “Areva en Suzlon hebben vooral een strategische interesse in REpower,” aldus Vahrenholt. “De Fransen willen een voet tussen de deur hebben in de groeimarkt van de hernieuwbare energie en de Indiërs willen met alle geweld aanwezig zijn op de Europese markt, waar ze vroeger nauwelijks toegang hadden.”

Beide groepen hebben nu elk al meer dan 30 procent van de aandelen van de Duitse constructeur in handen. Het overnamebod loopt op het einde van deze week af. Vermoed wordt dat Areva tijdens de volgende dagen zijn bod nog zal verhogen.

De Amerikaanse drankenproducent PepsiCo heeft aangekondigd voor volgend jaar emissierechten te zullen aankopen voor één miljard kilowattuur. Dat vertegenwoordigt het hele energieverbruik van de PepsiCo-fabrieken in de Verenigde Staten of het jaarlijks energieverbruik van 90.000 Amerikaanse gezinnen. De beslissing kost PepsiCo een bedrag van ongeweer twee miljoen dollar.

“Op het eerste zicht lijkt een bedrag van twee miljoen dollar voor een bedrijf niet zo heel erg veel,” vertelt Bill Wehrum, topman van het Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA), aan de krant USA Today. “Maar als ondersteuning van hernieuwbare energie is dit een gigantisch bedrag.” Met die investering staat PepsiCo dan ook helemaal bovenaan in de EPA-rangschikking.

De EPA-rangschikking is volgens USA Today een echt marketing-instrument geworden. “Vooral bij jonge consumenten is de klimaatverandering een belangrijk onderwerp geworden en marketeers proberen elkaar de loef af te steken om zo milieuvriendelijk mogelijk naar buiten te komen. “Ongeveer 95 procent van jongeren tussen dertien en achttien jaar zegt op de hoogte te zijn van de opwarmingsproblematiek en een kwart maakt zich daar heel bezorgd over.”

De vorige lijstaanvoerder van de EPA-rangschikking was financieel specialist Wells Fargo, maar de investeringen van PepsiCo liggen dubbel zo hoog. De drankenproducent heeft daarover een driejarig contract gesloten met duurzame energieproducent Sterling Planet voor het opwekken van wind-, biomassa- en hydro-elektrische energie. “Dergelijke initiatieven creëren een nieuwe markt voor hernieuwbare energie,” aldus Blair Swezey, adviseur van het Amerikaanse National Renewable Energy Laboratory.

In de Verenigde Staten wordt een onderzoek gestart naar de activiteiten van een voormalig personeelslid van het Palo Verde Nuclear Generating Station in Arizona. De man wordt ervan verdacht plannen met details over de nucleaire installaties illegaal te hebben gedownload terwijl hij in Iran was. Harry Mitchell en John Shadegg, vertegenwoordigers van de staat Arizona in het Amerikaanse Congres, beloofden een doorgedreven onderzoek.

Het democratisch congreslid Harry Mitchell vertelde aan de krant The Arizona Republic dat het bijzonder onrustbarend was dat een personeelslid van de nucleaire fabriek in Palo Verde geheimen over de installaties gesmokkeld zou kunnen hebben naar een gevaarlijk regime dat erop gebrand is een kernwapen te ontwikkelen. Mitchell stelde dat er een interne herziening van alle veiligheidsprocedures nodig was om te vermijden dat dit ooit nog zou kunnen gebeuren.

Gouverneur Janet Napolitano zou daarover gesprekken gestart zijn met Pinnacle West Capital, het moederbedrijf van Arizona Public Service, dat de kerncentrale beheert. Palo Verde bezit de grootste kerncentrale van de Verenigde Staten en ligt ongeveer 75 kilometer ten westen van Phoenix. De verdachte is de technicus Mohammad Alavi (49), die vorig jaar naar Teheran reisde en daar informatie gedownload heeft over de controlekamers, de reactoren en het ontwerp van de kerncentrale in Palo Verde.

Mohammad Alavi is van Iraanse afkomst, maar verblijft sinds 1976 in de Verenigde Staten. Hij heeft ook de Amerikaanse nationaliteit. Hij ging in 1989 aan de slag in Palo Verde. In augustus nam hij ontslag, waarop hij naar Iran vertrok. Kort voordien had hij codes gekregen voor toegang tot trainingsoftware. Eerder deze maand werd hij bij zijn terugkeer in de Verenigde Staten gearresteerd en zonder borgtocht in de gevangenis opgesloten.

Volgens de rechtbank probeerde Alavi in Iran werk te vinden en had hij er 60.000 dollar geïnvesteerd in een bedrijf. De betrokkene ontkent de Amerikaanse wet overtreden te hebben. Alavi wordt ervan beschuldigd het handelsembargo met Iran overtreden te hebben. Hij riskeert een celstraf van 21 maanden. Volgens het congreslid John Shadegg is het vooral bijzonder alarmerend dat er weinig geweten is over het gebeuren.

“We weten niet over een geheime informatie is gelekt naar vijanden van de Verenigde Staten,” aldus Shadegg. “Bovendien hebben we geen zekerheid dat het Alavi-incident een geïsoleerd probleem was of een symptoon van lakse veiligheidsmaatregelen bij Arizona Public Service. Het kan niet dat Alavi toegang had tot informatie over Palo Verde nadat hij het bedrijf had verlaten.”

Volgens Arizona Public Service heeft het incident niet geleid tot een veiligheidsrisico en er zou ook geen enkele aanwijzing zijn dat de Iraanse regering betrokken partij was. De gelekte informatie werd niet als een topgeheim beschouwd. Shadegg wil echter dat de FBI en de Nuclear Regulatory Commission een grondig onderzoek opstarten.

Verzekeraars en herverzekeraars staan weer open voor investeringen in Irak. Onder meer olieproducent Shell onderzoekt een terugkeer naar Irak. De verzekeraars zien daarin een voorbode. Voor het eerst sinds lange tijd lijkt in Irak weer voldoende dekking tegen schade en faillissementen mogelijk. Daarbij moet wel rekening gehouden worden met torenhoge tarieven, want de situatie in Irak wordt nog altijd als heel instabiel bestempeld.

Olieproducent Shell is opnieuw geïnteresseerd in de olievelden rond Kirkoek. Met de wereldwijd krimpende voorraden worden die velden immers weer belangrijker. Vooral de onveiligheid voor het personeel – wegens ontvoeringen en executies – was volgens Shell tot nu toe de reden om af te zien van Iraakse operaties. Shell mikt nu op het Koerdische gedeelte, waar het relatief veiliger is.

“Verzekeraars en herverzekeraars staan er weer voor open om het risico te nemen,” vertelde een woordvoerder van verzekeringsmakelaar Aon aan de Nederlandse krant De Telegraaf. In Bagdad zouden inmiddels al acht verzekeraars opnieuw actief zijn, terwijl ook een aantal Arabische herverzekeraars zich al zou gemeld hebben. Volgens kredietverzekeraar Euler Hermes kan een partij als Shell, ondanks de grote gevaren, binnen gehaald worden door de risico’s onderling te spreiden en af te dekken.

Shell werd door de nationalisatie van de olie-industrie in 1972 uit Irak geweerd. Het bedrijf zou nu echter een overeenkomst getekend hebben met de Turkse staatsoliemaatschappij voor de aanleg van een enorme oliepijpleiding van Kirkoek naar de Turkse havenstad Ceyhan aan de Middellandse Zee. Op dit ogenblik zijn amper 27 Iraakse olievelden in bedrijf. In totaal telt het land 78 officiële olievelden.

Ondanks alle gevaren voor aanslagen worden op dit ogenblik 25 velden operationeel gemaakt. De Iraakse wetgeving maakt het voor bedrijven interessant om de Iraakse oliemarkt te betreden, zowel op eigen kracht als met een Iraakse partner. Maar de verzekeraars willen op dit ogenblik uitsluitend met contracten op korte termijn werken. De situatie in Irak is immers nog altijd bijzonder stabiel. Ook de verzekeringspremies zijn extreem hoog.

De Britse motorenfabrikant Rolls-Royce gaat zich terugtrekken uit Soedan. De beslissing is volgens het bedrijf ingegeven zijn uit bezorgdheid over de verslechterende humanitaire situatie in Darfur. Rolls-Royce levert machines aan oliebedrijven die in Soedan actief zijn, maar zal zich geleidelijk terugtrekken uit de bestaande contracten en geen nieuwe overeenkomsten afsluiten.

“Steeds meer bedrijven komen onder druk te staan om hun Soedanese activiteiten stop te zetten,” aldus BBC News. “Rolls-Royce heeft weliswaar geen eigen vestiging in het land, maar levert sinds meer dan vijf jaar aan olieproducenten. Het bedrijf heeft er twintig personeelsleden gestationeerd, maar zal die nu geleidelijk aan uit het gebied terughalen en zijn activiteiten verder afbouwen.”

Soedan vertegenwoordigt slechts een kleine fractie van de wereldwijde activiteiten van Rolls-Royce. Critici van de Soedanese regering toonden zich tevreden met de beslissing van het bedrijf. “Ondernemingen kunnen geen oog dichtknijpen voor de impact die ze hebben op de kwetsbare Soedanese bevolking,” benadrukte Hamish Falconer, woordvoerder van Sudan Divestment United Kingdom.

De organisatie stelt te hopen dat ook andere bedrijven het voorbeeld van Rolls-Royce zullen volgen. “Met hun activiteiten dragen zij immers bij tot de grootste humanitaire crisis van de wereld,” aldus Sudan Divestment. Soedan is één van de grootste Afrikaanse olieproducenten en werkt samen met talloze buitenlandse bedrijven. De regering haalt een groot deel van zijn inkomsten uit die samenwerkingen.

Rusland is van plan om een tunnel te bouwen tussen Siberië en Alaska. Die tunnel onder de Beringstraat moet de Verenigde Staten bevoorraden met Siberisch gas en elektriciteit. Volgens ramingen zou het project ruim 10 miljard dollar kosten. De tunnel moet een afstand van meer dan 90 kilometer overbruggen. Dat is meer dan het dubbele van de Kanaaltunnel tussen Engeland en Frankrijk, waardoor de Beringtunnel de langste van de hele wereld wordt.

Het project is volgens het Russisch ministerie van economie een samenwerking tussen Rusland, de Verenigde Staten en Canada. Het zou tien tot vijftien jaar duren om de tunnel klaar te krijgen. De tunnel wordt een onderdeel van een 6.000 kilometer lange transportcorridor tussen Siberië en de Verenigde Staten en bestaat uit drie secties, waarbij twee eilanden in de Beringstraat worden verbonden met Rusland en de Verenigde Staten.

De hele corridor zou een investering vergen van ongeveer 65 miljard dollar. “In de tunnel komen een hogesnelheidslijn voor het spoorverkeer, een autosnelweg en pijpleidingen,” aldus het persbureau Bloomberg. “Daarnaast zijn ook elektriciteitsleidingen en een glasvezelverbinding voorzien.” Rusland en de Verenigde Staten zouden elk voor 25 procent in de tunnel participeren. De rest is voorbehouden aan private investeerders.

De spoorverbinding loopt van Pravaya Lena, ten zuiden van Yakutsk, over 3.500 kilometer naar Uelen aan de Beringstraat. Op het Amerikaanse vasteland loopt de verbinding over 2.000 kilometer van Angora tot Fort Nelson. Verwacht wordt dat de investeringen zich op twintig jaar tijd zouden terugbetaald hebben. Ook Japan, China en Korea zouden interesse hebben om aan het project mee te werken.

De bewering dat hogesnelheidstreinen milieuvriendelijker zijn dan vliegtuigen, moet gerelativeerd worden. Dat stelt het Platform Nederlandse Luchtvaart (PNL) in een reactie op een onderzoek van Paul Watkiss Associates en AEA Technology Environment. PNL merkt op dat hogesnelheidstreinen hun milieuvriendelijk imago uitsluitend te danken hebben aan het gebruik van kernenergie.

Luchtreizigers tussen Londen, Parijs, Brussel en Amsterdam veroorzaken volgens Watkiss elf keer meer CO2-uitstoot dan treinreizigers. Het onderzoek voert aan dat een retourvlucht Londen-Parijs 122 kilo koolstofdioxide per passagier veroorzaakt, tegen 11 kilo per treinreiziger. De onderzoekers verwachten dat vier op de tien luchtreizigers de trein gaat kiezen vanwege milieuvoordelen, comfort, snelheid en de voordelen van het reizen van deur tot deur.

Volgens de belangenorganisatie rijden de Eurostar-treinen zo milieuvriendelijk omdat ze op stroom rijden die voornamelijk met kernenergie wordt opgewekt. “Dat veroorzaakt inderdaad geen CO2-uitstoot, maar zegt niets over energiegebruik en is onderwerp van een andere discussie als het over vervuiling gaat,” aldus de organisatie.

Er wordt daarbij opgemerkt dat Eurostar al zijn stroom inkoopt bij British Energy (BE). De energieproducent beschikt Groot-Brittannië over acht kerncentrales en één kolencentrale. “Daarmee is ruim tachtig procent van de capaciteit van British Energy nucleair,” voert het PNL aan.

De Amerikaanse start-up Powercast is erin geslaagd een toestel op de markt te brengen dat draadloos energie kan doorgeven. Dat meldt het magazine Business 2.0. Dat maakt gewag van een revolutionaire uitvinding, want het toestel maakt elektriciteitsdraden overbodig. Powercast heeft met elektronicagigant Philips een overeenkomst gesloten om het apparaat verder te ontwikkelen.

“Powercast gebruikt niets anders dan een radio en is goedkoop genoeg om gecommercialiseerd te worden,” aldus Business 2.0. “Alles wat men moet doen is een radio in het stopcontact te stelen, terwijl het apparaatje zelf – ter grote van een muntstuk in een toestel met laagspanning kan geplaatst worden. Tot op een afstand van één meter transformeert de ontvanger transformeert de radiogolven in elektriciteit.”

Volgens Powercast-oprichter John Shearer zijn de toepassingen quasi eindeloos. Hij hoopt al tegen eind volgend jaar verscheidene miljoenen apparaatjes op de markt gebracht te hebben. Nochtans hebben elektriciteitsspecialisten jarenlang geloofd dat iets dergelijks onmogelijk te realiseren viel. Dit jaar nog zal er echter een draadloze LED-licht op de markt gebracht, volgend jaar is het de beurt aan een draadloos toetsenbord en een draadloze muis.

Het transporteren van energie door de lucht is geen nieuw idee, want er werden al een aantal experimenten uitgevoerd. Het bleek echter quasi onmogelijk om de energie om te zetten in gebruiksvriendelijke laagspanning. Maar Shearer bleek na vier jaar onderzoek daarvoor een oplossing gevonden te hebben. Het apparaat werd inmiddels goedgekeurd door de Amerikaanse Federal Communications Commission.

Powercast heeft inmiddels een kapitaal van 10 miljoen dollar opgehaald bij privé-investeerders. Er zouden tevens al contracten zijn getekend met meer dan honderd bedrijven om nieuwe apparaten op de markt brengen. Het zou gaan om grote fabrikanten van gsm-toestellen, mp3-spelers, auto-onderdelen, gehoorapparaten, medische implantaten en temperatuursensoren.

Vooral de sector van de medische implantaten zou volgens Business 2.0 een gigantische markt kunnen worden. Er zouden bij apparaten zoals pacemakers en defibrillatoren immers geen chirurgische ingrepen meer moeten gebeuren om oude batterijen te vervangen. Met een ingebouwde Powercast-ontvanger krijgen zij immers een onbeperkte levensduur.

Er wordt nu gezocht naar een middel om ook grotere toestellen, zoals laptops, te kunnen laten werken met draadloze energie. Die werken op dit ogenblik met een krachtbron die tien keer sterker is dan de Powercast-ontvanger aan kan. Maar het energieverbruik van die toestellen is stilaan aan het afnemen. Over vijf jaar zou het verbruik laag genoeg zijn om ook met Powercast gevoed te worden.

De prijzen van uranium zijn opnieuw gestegen tot het niveau van het midden van de jaren zeventig, het hoogtepunt van de kernenergie. In de Verenigde Staten hebben die marktprijzen al voor een nieuwe Goldrush gezorgd en worden oude mijnen, na jaren gesloten te zijn geweest, opnieuw geactiveerd. De prijzen van uranium zijn de voorbije zes maand verdubbeld en dat doet heel wat speculanten van nieuwe rijkdommen dromen.

In het midden van de jaren zeventig lag de prijs van uranium op 240 dollar per kilogram. Maar door het groeiend verzet tegen kernenergie verdween de interesse en in 2002 werd er nog geen 20 dollar per kilogram betaald. Op dit ogenblik wordt er voor uranium U308 alweer 180 dollar per kilogram geboden. Op het einde van 2004 begonnen investeerders opnieuw voorraden van het zeldzame uranium op te kopen, wat de prijzen opnieuw deed stijgen.

De schaarste werd nog aangescherpt door een aantal natuurrampen, die in Canada en Australië grote mijnen deden onderstromen. “Maar de grote drijfkracht zijn wellicht de energiecentrales, die hun uraniumvoorraden van oude nucleaire wapens uit het Sovjet-tijdperk zien slinken,” aldus de krant The New York Times. “Bovendien mag ook een grotere vraag verwacht worden vanuit China, Rusland, India en een aantal andere landen die nieuwe kerncentrales willen bouwen.”

Wereldwijd verbruiken kerncentrales jaarlijks ongeveer 90 miljoen kilogram uranium verbruikt. De productie daarentegen blijft beperkt tot ongeveer 50 miljoen kilogram per jaar. Maar toch vreest een aantal analisten voor een nieuwe zeepbel, zoals dat vorig decennium ook het geval was met de technologie-sector. “We wachten op een crash,” vertelde James Finch, hoofdredactuer van StockInterview.com aan The New York Times.

In de Amerikaanse staat Colorado alleen al warden dit jaar tot nu toe 2.700 nieuwe mijnontginningen voor uranium aangevraagd. Dat is bijna de helft van het totaal van vorig jaar. In 2004 kreeg het Bureau of Land Management in Colorado amper 104 aanvragen binnen. De Navajo-indianen zijn met die evolutie echter niet gelukkig. Zij stellen dat de eerdere uraniumontginning de arbeiders en de bevolking heeft besmet met radon, silicium en besmet grondwater.

Daarnaast wijzen milieuverenigingen op het gebrek aan opslagcapaciteit voor nucleair afval. Over een grote Amerikaanse opslagplaats in Yucca Mountain in Nevada is nog altijd geen definitieve beslissing genomen.

Azerbeidzjan wil tegen 2010 de productie van zijn olievelden verdubbelen. Dat heeft energieminister Natiq Aliyev bekend gemaakt. Op dit ogenblik produceren de Azerische velden ongeveer 32,3 miljoen ton olie per jaar. Maar dat moet volgens Aliyev tegen het einde van dit decennium opgedreven worden tot 65 miljoen ton. Voor het westen zal de Azerische olie in de toekomst wellicht steeds belangrijker worden.

De Kaspische Zee heeft enorme oliereserves, wat voor Azerbeidzjan een belangrijke economische troef is. De voorraden in de velden onder de Kaspische Zee zouden de derde grootste van de wereld zijn en meer olie omvatten dan de reserves van Rusland en Iran. Sinds vorig jaar werd de eerste Azerische olie langs de nieuwe pijplijn van Baku naar de Turkse havenstad Ceyhan uitgevoerd.

Die pijplijn vergde een investering van ongeveer 48 miljard dollar, maar is voor het westen bijzonder belangrijk. De pijplijn van 1.768 kilometer maakt de Azerische olie immers ook gemakkelijker toegankelijk voor westerse landen, die daarmee minder afhankelijk worden van oliebevoorrading uit het Midden-Oosten. De Verenigde Staten zien er een mogelijkheid in om de Kapsische staten verder los te weken uit Russische invloed.

De meeste olie is afkomstig uit het gebied Azeri-Chiras-Genushli, dat ook over enorme gasvoorraden beschikt. Die zouden tegen 2010 ongeveer 30 miljard kubieke meter gas per jaar moeten opleveren.