Britse wetenschappers stellen dat er geen wetenschappelijke of technologische beperkingen zijn om nucleair afval ondergronds op te slaan. Het is volgens hen de veiligste manier om het probleem van kernafval aan te pakken. Ze stellen wel dat er wel geschikte locaties moeten gevonden worden en dat er daarbij voldoende expertise moet aangewend worden.

Er moeten voor die kernopslag volgens The Geological Society of London echter wel geschikte locaties gevonden worden. “Die moeten geologisch veilig zijn en ook door de locale gemeenschap geaccepteerd worden,” wordt er daarbij opgemerkt. In Groot-Brittannie zou eenderde tot tweederde van het grondgebied een geschikte geologische structuur hebben voor een kernopslag.

Maar ook andere vragen blijven nog open. “Zo moet nog uitgemaakt worden of de opslagplaatsen moeten openblijven, zodat het afval kan gecontroleerd worden, of daarentegen onmiddellijk zou moeten verzegeld worden,” benadrukken de wetenschappers. “Ook moet onderzocht worden of verschillende soorten afval samen kunnen worden opgeslagen of op afzonderlijke locaties moeten worden ondergebracht.”

Professor Charles Curtis, directeur van de Geological Society of London, waarschuwde echter dat Groot-Brittannie steeds minder expertise heeft op het gebied van kernenergie. “Het is een beroep voor grijsaards geworden,” voerde hij aan. Onze nucleaire wetenschappers worden ouder. Daarom hebben we nieuwe en bijkomende expertise nodig.”

Nog dit jaar zou in Groot-Brittannie gestart worden met de zoektocht naar een geschikte opslagplaats. In Finland is de bouw van een ondergrondse opslagplaats al begonnen en het land zal als eerste in de hele wereld op die manier het probleem van het kernafval aan te pakken.

De ramp met de olietanker Exxon Valdez, die in maart 1989 in Alaska ongeveer 1.600 kilometer kust vervuilde, blijft ook vandaag nog het ecosysteem van de Prins William Sound en de Golf van Alaska bedreigen. Dat zegt het Environmental Protection Agency (EPA). Moederbedrijf Exxon maakte zopas een recordwinst van 39.5 miljard dollar bekend.

Het EPA stelde dat de vervuiling van de Exxon Valdez veel langer gevolgen blijkt te hebben voor het milieu dan oorspronkelijk was berekend. De olietanker liep in maart 1989 aan de grond op het Bligh Reef. Daarbij stroomde ongeveer 35 miljoen liter ruwe olie in zee en op de stranden van Alaska. Volgens een rapport van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) is het olieniveau in het zand nog altijd even hoog als vijf jaar geleden.

Volgens de Exxon Valdez Oil Spill Trustee Council, een organisatie die moet instaan voor het herstel van de milieuschade, blijft de olie een grote bedreiging voor het visbestand en de fauna. Een aantal dierpopulaties – onder meer haringen – lijken zich niet te herstellen, terwijl ook het mosselbestand, otters en eenden nog altijd de hinder van de olievervuiling ondervinden.

De aanwezigheid van olie in het zand blijft een chronische bron van contaminaties van otters, eenden en kustvogels, terwijl ook het wildernis-karakter van de beschermde gebieden nog altijd niet is hersteld. Maar volgens Exxon-woordvoerder is er weinig aan de hand. “Het is duidelijk dat er geen effecten op het milieu zijn die ecologisch belangrijk zijn,” vertelde hij aan het persbureau Associated Press.

Na de ramp was vooropgesteld dat de olievervuiling elk jaar met een kwart zou afnemen. “In werkelijkheid is er slechts weinig olie verdwenen,” aldus een NOAA-woordvoerder. “Wat er nu nog overgebleven is, zal daar nog lang aanwezig blijven.” Volgens de studies zou de olievervuiling slechts met drie tot vier procent afnemen, zodat het nog decennia kan duren vooraleer de toestand is genormaliseerd.

De ramp zou volgens het Alaska Department of Environmental Conservation aan een half miljoen vogels het leven hebben gekost, waaronder ook honderdvijftig adelaars. Ook 4.500 zeeotters overleefden de ramp niet. Exxon Mobil maakte zopas bekend het voorbije jaar een recordwinst van 39,5 miljard dollar geboekt te hebben. Ook 2005 was met een winst van 36,1 miljard dollar al een recordjaar voor het olieconcern. Er werd ook een recordomzet van 377,64 miljard dollar gerealiseerd.

Het elektriciteitsbedrijf bedrijf PacifiCorp, dochter van Berkshire Hathaway, moet van de Amerikaanse overheid zijn vier hydraulische centrales op de Klamath-rivier aanpassen om de trek van zalmen weer mogelijk te maken. Het bedrijf overweegt nu om de dammen helemaal af te breken. Dat zou volgens specialisten een grote stimulans kunnen betekenen voor de visserij langs de kusten van Oregon en Noord-Californie.

Het aanpassen van de dammen zou PacifiCorp ruim 300 miljoen dollar kosten. Het compleet afbreken van de verouderde infrastructuur zou meer dan 100 miljoen dollar goedkoper uitvallen. Er wordt dan ook steeds meer rekening mee gehouden dat het bedrijf van industrietycoon Warren E. Buffett voor het tweede alternatief zou kiezen.

Dat zou dan meteen wereldwijd één van de grootste werken in zijn soort worden. Ook elders in de Verenigde Staten en de rest van de wereld zijn er plannen om dammen weer af te breken, maar volgens de Amerikaanse overheid is er daarbij nergens sprake van het verwijderen van vier hydroelektrische installaties. Indien de installaties daadwerkelijk verdwijnen kan de Klamath volgens specialisten weer een belangrijke zalm-biotoop worden.

De Klamath slingert langs de grenzen van Oregon en Californie. Het afbreken van de dammen zou volgens biologen dan ook de visserij langs de kusten van beide staten kunnen stimuleren. Ooit had de Klamath de derde grootste zalmpopulatie van de Amerikaanse Westkust, tot de dammen meer dan tachtig jaar geleden werden gebouwd.

Daardoor verdween het grootste gedeelte van de zalmpopulatie, tot grote woede van milieuverenigingen en Indiaanse stammen, voor wie de zalm een belangrijk onderdeel vormde van hun cultuur en dieet. Ook de zalmvisserij langs de kusten van Oregon en Californie verdween nagenoeg volledig. De vier dammen leveren elektriciteit voor ongeveer 70.000 klanten.

De loop van de Klamath komt ook niet in de buurt van belangrijke steden, waardoor er weinig barrières zijn voor een terugkeer van een gezonde zalmpopulatie. Ook de National Marine Fisheries Service van de National Oceanic and Atmospheric Administration stipte vorig jaar al aan dat het verwijderen van de dammen het beste zou zijn voor de zalm.

PacifiCorp moet binnenkort een verlening aanvragen voor zijn vergunning voor het uitbaten van de dammen. Daardoor kan de Amerikaanse overheid nu bijkomende voorwaarden opleggen, zoals het aanpassen van de dammen om de zalmtrek mogelijk te maken. PacifiCorp houdt zijn beslissing alsnog in beraad.

Het olieconcern Shell wil meer olie halen uit de Canadese teerzanden die het bedrijf exploiteert. De top van het bedrijf heeft bekend gemaakt dagelijks 770.000 vaten olie te willen produceren. Eerst was een streefdoel van 500.000 vaten per dag vooropgesteld. Op dit ogenblik levert de Muskeg River Mine dagelijks 165.000 vaten olie op. De uitbreiding moet tegen 2010 klaar zijn.

De olievoorraden in de Canadese teervelden worden in open lucht ontgonnen. De olie in de bodem is vermengd met zand. Dat mengsel moet worden opgewarmd en gecentrifugeerd, zodat de olie zich scheidt van de grond. De productie zal telkens in blokken van 100.000 vaten per dag verhoogd worden. Maar daarnaast voorziet nog eens nieuwe winningsprojecten in de teervelden van Jackpine Mine en Pierre River Mine.

De uitbreidingsplannen van Shell moeten door de Canadese overheid nog wel goedgekeurd worden. Er komt eerst een studie over de impact van de projecten op het milieu. De oliewinning in teervelden vergt immers bijzonder veel energie en veroorzaakt een aanzienlijke uitstoot van koolstofdioxides. De timing van de projecten zal volgens Shell ook bepaald worden door de evolutie op de markt.

Een groep Amerikaanse grootbedrijven wil dat de Amerikaanse president George W. Bush een nieuw klimaatbeleid volgt. Daarbij wordt gewezen naar de Europese Unie, waar volgens de bedrijven een voorbeeld kan genomen worden aan de emissiehandel. De groep bedrijven bestaat onder meer uit reuzen als General Electric, Alcoa en Dupont de Nemours.

De betrokken bedrijven eisen dat de Amerikaanse federale overheid een wettelijk voorgeschreven emissiehandel uitwerkt, zoals dat ook in de Europese Unie het geval is. Ze vrezen dat een aantal Amerikaanse staten eigenhandig met een nieuwe milieuwetgeving zou kunnen komen, wat volgens tot een een gigantishe bureaukratische chaos zou leiden. Californie heeft al een dergelijke wet, waarbij de uitstoot van koolstofdioxide tegen 2020 met een kwart moet zijn gedaald.

De Verenigde Staten hebben het Kyoto-protocol niet ondertekend. President George W. Bush en een aantal invloedrijke republikeinse senatoren vreesden immers voor de concurrentiekracht van de Amerikaanse economie indien het Kyoto-protocol geratificeerd zou worden. Sinds begin dit jaar hebben de democraten een meerderheid in het Amerikaanse Congress, waardoor een klimaatwetgeving wel mogelijk wordt.

De United States Climate Action Partnership (USCAP) van de tien betrokken bedrijven heeft zich aangesloten bij Nancy Pelosi, de democratische leider in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Die wil tegen de helft van dit jaar al naar voor komen met nieuwe wetsvoorstelling rond energiezekerheid en klimaatverandering. Het USCAP zegt de stijging van de uitstoot van broeikasgassen agressief te willen vertragen, stoppen en ombuigen.

Daarbij wordt aangestuurd op verplichte besparingen in alle sectoren die bijdragen tot de uitstoot van broeikasgassen. Het gaat daarbij om industriele vestigingen en het verkeer, maar ook in kantoren en private woningen. Het Amerikaanse Congres moet volgens het USCAP daarbij doelstellingen op korte en middellange termijn vastleggen. Voor de volgende vijftien jaar wil de organisatie de uitstoot met tien tot dertig procent verminderen.

Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, dat nu door de democraten wordt gecontroleerd, wil de financiele steun van de republikeinse Bush-regering aan de Amerikaanse oliesector terugschroeven. De sector zou daardoor naast miljarden dollars subsidies missen. President George W. Bush kan echter nog altijd zijn veto stellen en zo de subsidies voor de oliesector veilig stellen.

De tegenstanders van de subsidies stellen dat de maatregel een nieuwe richting betekent in de Amerikaanse energiepolitiek en het milieu ten goede zou komen. Supporters van president George W. Bush waarschuwen echter dat het schrappen van de subsidies de Amerikaanse olieproductie zou schaden en het land meer afhankelijk zou maken van invoer van olie uit onbetrouwbare landen.

De democraten willen de belastingverlaging van George W. Bush voor de olieproducenten schrappen. Bovendien willen ze dat de bedrijven ook vergoedingen betalen voor boringen die geen succesvolle resultaten opleveren. Het schrappen van de subsidies zou bedrijven zoals Exxon Mobil en Chevron de volgende tien jaar veertien miljard dollar kunnen kosten.

Volgens de democraten heeft de oliesector geen behoefte aan hulp van de belastingbetaler en dat het geld geinvesteerd zou moeten worden om duurzame energie te ondersteunen. Het voorstel moet nog door de Senaat worden behandeld. Daar hebben de democraten slechts een nipte meerderheid. Daarna kan de president echter nog altijd zijn veto stellen en weigeren de wet te ondertekenen.

Banken mogen geen leningen meer toestaan aan industriele projecten die de uitstoot van broeikasgassen verhogen. Dat stellen een aantal Amerikaanse milieuverenigingen. Een aantal banken zouden de voorbije weken toegezegd hebben om dergelijke projecten in de toekomst niet meer te financieren. Voor een aantal andere banken blijven de winsten van die operaties echter prioriteit krijgen.

Het Texaanse nutsbedrijf TXU heeft plannen om elf miljoen te investeren in elf steenkoolgestookte energiecentrales. Die zouden volgens de actievoerders per jaar 78 miljoen ton koolstofdioxide uitstoten, het equivalent van veertien miljoen personenwagens. Het project wordt gefinancierd door de banken Merill Lynch, Citigroup en Morgan Stanley. Zij proberen ook andere investeerders aan te trekken.

Ceres, een Amerikaanse non-profitgroep die investeerders probeert te overtuigen om te financieren in milieuvriendelijke projecten, stelt dat de banken daardoor niet alleen hun imago schaden, maar ook financiele risico’s lopen. “Door de strengere milieuwetgevingen dreigen deze vervuilende industrieen de volgende jaren immers met onverwachte en hoge kosten geconfronteerd te worden,” aldus de organisatie.

Volgens The Boston Globe heeft Bank of America zich als enige Amerikaanse bank toe verbonden om zijn investeringen in vervuilende energieprojecten terug te dringen, maar kon niet zeggen of het ook zijn handen van het TXU-project zou houden. Bank of Montreal, Rabobank en Finance for Development zouden wel verzekerd hebben niet betrokken te willen worden bij het Texaanse energieproject.

TXU benadrukt echter dat door de allernieuwste technologieen de uitstoot voor tachtig procent zuiverder zal zijn dan die van de gewone hedendaagse steenkoolcentrale.

Een groep Aziatische landen, Australie en Nieuw-Zeeland hebben The Cebu Declaration on East Asian Energy Security ondertekend. Daarmee willen ze de energieveiligheid garanderen en alternatieven zoeken voor conventionele brandstoffen. Verwacht wordt dat de uitstoot van broeikasgassen in de regio over twintig jaar verdrievoudigd zal zijn.

De ondertekenaars stellen dat de samenwerking moet leiden tot betrouwbare, voldoende en betaalbare energie in een grote regio tussen Australie en India. In de overeenkomst zijn geen clausules opgenomen om de uitstoot van broeikasgassen te verlagen, maar er wordt wel aangestuurd op extra investeringen in eco-vriendelijke brandstoffen.

Er zijn ook plannen om een regionaal elektriciteitsnet uit te bouwen en een pijplijn voor gas aan te leggen doorheen Zuid-Oost Azie. In totaal werd de overeenkomst ondertekend door tien Zuid-Oost Europese landen, China, Japan, Niew-Zeeland, India, Zuid Korea en Australie. Ze willen hun afhankelijkheid van olie uit de Midden-Oosten verminderen.

Geschat wordt dat de economische groei van de Aziatische landen tegen 2025 voor een uitstoot van broeikasgassen zal zorgen die drie keer hoger ligt dan vandaag.

Indonesie heeft zich quasi geluidloos opgewerkt tot de tweede grootste exporteur van steenkool voor het opwekken van elektriciteit. Nog dit jaar zou het land volgens een aantal experts Australie zelfs van de eerste plaats kunnen duwen. Maar die exportmarkt wordt ook bedreigd door de inheemse vraag naar energie en stagnerende buitenlandse investeringen.

Er moet volgens de experts een wet komen waardoor buitenlandse investeerders meer controle krijgen over de locale steenkoolwinning. Alleen op die manier kan Indonesie volgens hen gelijke tred houden met andere grotere exporteurs, zoals Columbia. Op dit ogenblik produceert Indonesie 167 miljoen ton steenkool per jaar. Dat is twintig keer meer dan in 1990.

Indonesische steenkool wordt uitgevoerd naar de Europese Unie, de Verenigde Staten, Japan, India en China. Dit laatste land is zelf een grote producent, maar voert steenkool in om zijn locale industrie te voeden. Op dit ogenblik wordt 73 procent van de Indonesische steenkoolproductie uitgevoerd. Door een verbeterde technologie, waardoor de uitstoot van koolstofdioxide wordt verminderd, is steenkool opnieuw een gegeerde grondstof voor energiecentrales geworden.

Bovendien is er door de groeiende economie van landen zoals India ook een steeds grotere vraag naar elektriciteit. “Met zijn grote steenkoolreserves, kan Indonesie daar heel wat profijt uit halen,” stippen experts aan. “Maar de beperkende wetgeving en mogelijke politieke risico’s vormen er rem op nieuwe investeringen van grote buitenlandse mijnbedrijven.”

Bovendien wil de Indonesische president Susilo Bambang Yudhoyono het land minder afhankelijk maken van olie, waardoor opnieuw een grotere nadruk wordt gelegd op de steenkoolproductie. Ook dat is een rem op de export.

Europeanen gedragen zich als hysterische kuikens met hun strijd tegen de opwarming van de aarde. Dat heeft Van Jolissaint, de hoofdeconoom van de Amerikaanse autoconstructeur Chrysler, gezegd op een privé-vergadering met zijn collega’s van Ford en General Motors en toeleveranciers in de rand van de Detroit Motor Show.

“Het grootste gedeelte van het publiek bleek het met de visie van Jolissaint eens te zijn,” aldus BBC News. “Zijn collega’s Ellen Hughes-Cromwick (Ford) en Mustafa Moharatem (General Motors) gingen evenmin in de clinch met de Chrysler-man. Deze houding is nochtans in schril contrast met het groene imago dat de Amerikaanse autosector zich probeert toe te meten.”

Jolissant werd recent bevorderd tot hoofdeconomoom van het Duits-Amerikaanse DaimlerChrysler en brengt nu meer tijd door op het hoofdkwartier in Stuttgart. “Daar heb ik met ontsteltenis moeten vaststellen hoe absurd de Europeanen zich opstellen tegenover klimaatveranderen,” voerde hij aan. “De opwarming van de aarde is in de verre verte nog niet aan de orde en het is onzeker hoe groot het risico is.”

Vanuit een economisch gezichtspunt zou het volgens hem veel rationeleren zijn om veel geld te investeren aan andere groter problemen en slechts kleine aanpassingen doen tegen de klimaatverandering, zoals een lichte verhoging van de belastingen op brandstoffen. Jolissaint haalde vooral uit naar het Britse Stern Report, dat de regeringen waarschuwt dringend actie te ondernemen om de zware kosten van latere ingrepen te vermijden.

Jolissaint stelde dat het rapport was gebaseerd op twijfelachtige kostenbegrotingen en voerde aan verbaasd te zijn hoeveel steun er op het hoofdkwartier van DaimlerChrysler was voor deze quasi hysterische reacties. “Jolissaint voedt met deze stelling alleen maar het vermoeden dat de autosector met zijn groene voertuigen alleen maar aan imago-opbouw doet,” aldus BBC News.

Enkele dagen geleden nog had GM-topman Rick Wagoner dat het nut van de bouw van groene wagens niet meer kon ontkend worden en dat erkend moet worden dat de voorraden van fossiele brandstoffen stilaan uitgeput raken.