Ook Oostenrijkse banken zijn niet vrij van een nazi-verleden. Dat blijkt uit een onderzoek in opdracht van Austria Creditanstalt, die daarmee klaarheid wou scheppen over haar eigen oorlogsverleden. De Creditanstalt-Bankverein, de voorloper van Austria Creditanstalt, was tijdens de tweede wereldoorlog de grootste geldverstrekken van Oostenrijk.

Het onderzoek bracht aan het licht dat de Oostenrijkse banken tijdens de tweede wereldoorlog vooral actief waren in het Balkan-gebied en Midden- en Oost-Europa. Ze volgden daarbij het Duitse leger en namen in de bezette gebieden bedrijven over. Ook financierden ze wapenfabrikanten en verleenden ze bankdiensten aan een aantal concentratiekampen.

De onderzoekers stellen dat de Oostenrijkse banken vooral actief waren in regio’s die tijdens de eerste wereldoorlog tot het Habsburgse rijk behoorden. De banken beschouwden deze gebieden volgens het rapport als hun exclusief werkterrein. “Ze waren er altijd al actief geweest en vonden dan ook dat ze daar opnieuw aan de slag moesten gaan,” aldus de onderzoekers.

De online uitgever Washingtonpost-Newsweek Interactive (WPNI) heeft de Global Power Barometer (GPB) gelanceerd. Dat is een instrument dat meet welke landen, ideologieen of bewegingen de meeste macht uitstralen, gebaseerd op het succes dat ze hebben bij het beinvloeden van wereldwijde opinies en evenementen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van duizenden bronnen uit de media, academische wereld, overheden en organisaties.

De Global Power Barometer, te vinden op PostGlobal, stelt een indicatie te kunnen geven van de meest machtige landen en ideologieen, zonder zich uit te spreken over de waarden en politiek die ze hanteren. “Daardoor kunnen we aangeven wat er in de wereld rond ons leeft,” stipt David Ignatius, samen met Fareed Zakaria van Newsweek moderator van PostGlobal en columnist bij The Washington Post. “De GPB geeft een dagelijks zicht op wat de wereld op dat ogenblik zegt en denkt.”

“De hele wereld is verbonden via het internet en de macht ligt daardoor niet langer uitsluitend in handen van de grootste militaire of economische machten,” aldus Caroline Little, directeur van Washingtonpost-Newsweek Interactive. “Allerlei groepen hebben geleerd om hun macht te maximaliseren door allianties te creeren en gebruik te maken van het internet. Wij hopen dat de GPB in combinatie met de opinies en analyses van PostGlobal, het geinformeerde debat kan stimuleren.”

Moskou is weliswaar nog altijd de meest aantrekkelijke Russische regio om te investeren, maar toch is Sint-Petersburg voor investeerders aanzienlijk veiliger. Dat blijkt uit een onderzoek van het magazine Expert. Niet verwonderlijk wordt Tsjetsjenie beschouwd als de meest risicovolle Russische regio om zaken op te zetten.

Sint-Petesburg is volgens Expert van alle 80 Russische regio’s de meest veilige om te investeren en is na Moskou ook het meest aantrekkelijk gebied voor investeerders. Met een elfde plaats wordt Moskou nog altijd als een relatief riskant gebied genoemd om zaken te doen.

Het hoeft geen verwondering te wekken dat het rumoerige en oorlogszuchtige Tsjetsjenie het minst veilige gebied is om te investeren. “Maar toch heeft het gebied een aantal mogelijkheden, waardoor het in het algemeen tot een 78ste plek is opgeklommen,” aldus Expert.

Khanty-Mansiisk, de regio dat de helft van de Russische olie produceert en verantwoordelijk is voor een kwart van de Russische belastingsinkomsten, is de vierde meest aantrekkelijke regio voor investeerders. Maar op het gebied van veiligheid daalt de regio van een 18de naar een 31ste plaats.

De Vrije Universiteit van Berlijn stelt een video-archief met duizenden interviews met Holocaust-overlevenden ter beschikking van studenten, docenten en onderzoekers. Het betreft een rechtstreekse online toegang tot de video-interviews die regisseur Steven Spielberg heeft gedaan na de opnames voor de film ‘Schindler’s List’ uit 1993.

De film van Spielberg vertelt het leven van de Duitse industrieel Oskar Schindler, die in zijn fabrieken in Polen en Tsjechie tijdens de Nazi-bezetting 1.200 joden tewerk stelde. Op die manier slaagde hij erin om hen van de gaskamer te redden. Na de film verzmalede Spielberg 120.000 uur video-interviews met 52.000 Holocaust-overlevenden.

Dit laatste vormde een onderdeel van de ‘Survivors of the Shoah Visual History Foundation’, die door Spielberg in 1994 werd opgericht om de getuigenissen van de overlevenden te bewaren voor de volgende generaties. In totaal gaat het om de getuigenissen van mannen en vrouwen uit 57 landen en in 32 talen. Die databank berust nu bij de Universiteit van South-Californie en is volledig gedigitaliseerd.

Het muziekbedrijf Peer Music uit de Amerikaanse staat New Jersey heeft van een Londense rechtbank geen gelijk gekregen in zijn strijd om de auteursrechten van een aantal Cubaanse evergreens. De tegenpartij was de regering van Cuba. Het proces heeft zes jaar geduurd.

Peer Music eiste de rechten op van veertien Cubaanse songs, maar de Londense rechter ging daar niet op in. Maar de rechten werden evenmin toegekend aan de Cubaanse regering. De uitspraak van de rechter wordt bijzonder belangrijk geacht voor ruim 600 van de meest bekende Cubaanse songs.

Peer Music nam in de jaren dertig en veertig talloze Cubaanse muzikanten onder contract, maar Fidel Castro verklaarde na de Cubaanse revolutie dat die contracten ongeldig waren. Het Amerikaanse embargo verhinderde het muziekbedrijf ook de auteursrechten uit te betalen. Dat geld bleef al die tijd in de kluis van de bank.

Met het succes van de Buena Vista Social Club kwam er een hernieuwde interesse in de Cubaanse klassiekers en zowel de Cubaanse overheid als de muziekbedrijven probeerden een hernieuwde claim te leggen op die succesnummers. In 2006 daagde Peer Music het Duitse Termidor, dat honderden Cubaanse songs in Engeland had geregistreerd in naam van de Cubaanse staatsmuziekmaatschappij Editora Musical de Cuba (EMC).

Peer Music voerde aan dat de oude contracten moesten geeerbiedigd worden en dat Termidor en EMC de veertien betwiste songs illegaal had geregistreerd. Een eerste uitspraak gaf Peer Music gelijk, maar EMC poogde de contracten ongeldig te laten verklaren omdat Peer Music de muzikanten oneerlijke deals had opgedrongen.

Het hele proces verhuisde zelfs voor enkele dagen naar Cuba om enkele hoogbejaarde muzikanten te kunnen ondervragen. Een vertegenwoordiger van Peer Music werd in Cuba beticht van collaboratie met een Amerikaans bedrijf tegen de belangen van de Cubaanse overheid. Isabel Cordova, de Cubaanse advocate van Peer Music, ontvluchtte Cuba om een gevangenisstraf te ontlopen.

De rechter stelde uiteindelijk dat Peer Music gehandeld had naar de normen van de tijd en dat het bedrijf na de afloop van het royalties-embargo 2,5 miljoen dollar had uitbetaald. Maar hij weigerde de eigendom over de songs toe te kennen aan één van de partijen, uit angst om een precedent te scheppen voor dossiers waar nog talloze andere Cubaanse nummers aan bod zouden kunnen komen.

Volgens de Amerikaanse krant The Miami Herald Tribune leidt de uitspraak echter wellicht tot nieuwe rechtszaken, aangezien het nog altijd niet duidelijk is wie de rechten op de songs dan wel heeft.

De Turkmeense regering heeft aan China National Petroleum Corporation (CNPC) gevraagd om te participeren in de exploratie van een nieuw ontdekt gigantisch Iolotan-gasveld in het zuidoosten van Turkmenistan. De Turkmeense president Saparmurat Niyazov heeft daarover een decreet ondertekend. Het zou gaan om een gasveld van ongeveer zeven triljoen kubieke meter. 

De volgende drie jaar zal CNPC de mogelijkheid krijgen om twaalf bronnen te boren tot op een diepte van vijfduizend meter. Daarmee zou het Chinese bedrijf toegang krijgen tot een gasvoorraad van 7 triljoen kubieke meter en een waarde van ongeveer 152 miljard dollar. Na Rusland heeft Turkmenistan de grootste gasvoorraden van alle gewezen Sovjet-staten. Die voorraden spelen ook een steeds grotere rol in de regionale geopolitiek. Het Iolotan-veld werd vorige maand ontdekt.

In april vorig jaar sloot Turkmenistan een overeenkomst om een gaspijplijn te bouwen naar China. Op dit ogenblik controleert de Russische gasgigant Gazprom de enige transit-route voor de Turkmeense gasexporten. China is in de regio volop aan het shoppen voor zijn gasbevoorrading. Ook Kazakstan heeft al een gaspijplijn naar China en Rusland maakte eveneens pijpleidingen voor gas en olie te bouwen voor de bevoorrading van zijn Chinese buren.

Turkmenistan zegt een aangetoonde gasvoorraad te hebben van 2,8 triljoen kubieke meter.

Meer dan duizend blanke boeren kunnen een compensatie krijgen voor het verlies van hun land tijdens het controversiele landhervormingsprogramma van de Zimbabwese regering. De landhervormingen hebben Zimbabwe in een enorme economische crisis gestort en de arme zwarte bevolking nog meer in het nauw gedreven. 

Het landhervormingsprogramma werd zeven jaar geleden door de Zimbabwese president Robert Mugabe gelanceerd. Daarbij werd het land van duizenden blanken boeren in beslag genomen en ter beschikking gesteld van arme zwarten. Die maatregel moest dienen om het economisch evenwicht tussen de blanke en zwarte bevolking van het land te verbeteren.

Maar Mugabe kreeg kritiek te verwerken omdat hij door die maatregel de landbouw-gerichte economie van het land ten gronde richtte, wat tot gigantische voedseltekorten leidde. De inflatie van het land bedraagt nu meer dan 1.200 procent en dat maakt het leven van vele armen nog veel moeilijker dan voorheen.

Men gaat er vanuit dat er in Zimbabwe nog ongeveer 500 blanke boeren zijn overgebleven. Velen zijn gevlucht naar buurlanden zoals Zambia en Mozambique.

De Britten willen vooral dat het jachtverbod op vossen wordt opgeheven. Dat blijkt uit een lijstje met petities die voortaan op de website van de Britse eerste minister geplaatst kunnen worden. Met het initiatief wil de Britse regering de burger mee bij het beleid betrekken. Obscene en partijpolitieke petities zijn op de website niet toegelaten. 

De petitielijst geeft ook aan dat een groot gedeelte van de Britten het wettelijk mogelijk willen maken om cd’s en dvd’s te kopieren. Ook petities rond Irak, het identiteitsbewijs en successierechten genieten veel bijval, net zoals een voorstel om van de song ‘Gold’ van de rockgroep Spandau Ballet het Brits nationaal volkslied te maken.

Ook een aantal milieuvoorstellen – zoals het rationeren van de olie of het belasten van inefficiente gloeilampen – krijgen veel belangstelling. In een afzonderlijke sectie worden de petities opgesomd die niet weerhouden werden. Daarbij wordt ook de weigering gemotiveerd. De Britse regering stelt nadrukkelijk dat ook traditionele petities nog altijd in Downing Street mogen aangeboden worden.

De ondertekenaars van de petitie moeten hun e-mailadres opgeven, samen met hun Brits of overzees adres.

Nederland en Frankrijk blijven een moeilijke verhouding hebben met de Europese Unie. Nadat beide landen eerder al de Europese grondwet afwezen, hebben ze nu opmerkingen rond heel andere Europese items, zoals het Europese logo en de het Europese volkslied. 

De Franse minister voor Europese Zaken Catherine Colonna heeft namens haar regering bij EU-voorzitter Jose Manuel Barroso officieel klacht neergelegd tegen het officiele feestlogo van de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Rome uit 1957. Frankrijk vindt dat het logo geen eenheid uitstraalt omdat het er in elke taal anders uitziet. Het jubileum-logo zal gebruikt gaan worden bij feestelijkheden van volgend jaar.

De kritiek vindt verder dat het logo teveel zou lijken op het Google-embleem, terwijl het beeldmerk volgens de Fransen tevens zou suggereren dat de Europese Unie een commercieel product is. Bovendien wordt verwacht dat het Engelstalige logo het meest zal gebruikt worden door de officiele instanties en ook dat is niet naar de zin van de Fransen.

De Nederlandse minister van buitenlandse zaken Ben Bot stelde dan weer dat een nieuw Europees verdrag eenvoudiger moet worden dat de Europese Grondwet die door Nederland en Frankrijk werden afgewezen. Volgens hem moet alle ballast weggezuiverd worden. Onder die ballast verstaat hij onder meer het Europese volkslied en de Europese vlag. Bot vindt ook dat Europa zich in de toekomst terughoudender moet opstellen en dat de lidstaten een aantal zaken beter zelf kunnen regelen.

Eritrea heeft een brede aanval gelanceerd op de westerse media, die door de regering van het Afrikaanse land een instrument genoemd worden van externe dominantie en onrechtvaardigheid. Tevens werden de verdiensten van de eigen, streng gecontroleerde pers, geprezen. Eritrea wordt beschouwd als één van de grootste vijanden van de persvrijheid. 

Eritrea stelt dat de geindustrialiseerde wereld het mom van persvrijheid te gebruiken om hun superiortieit te verzekeren en hun eigen objectieven en agenda’s naar voor te schuiven. De regering van Eritrea, waar het laatste privé mediabedrijf in 2001 werd opgedoekt, ontkende ook de persvrijheid te beperken en roemde de journalistieke tradities van het land.

Volgens de Eritrese regering kan het mediasysteem van zijn land als een voorbeeld bestempeld worden van geloofwaardigheid, eerbaarheid, vrijheid en verantwoordelijkheid. De westerse media dienen volgens Eritrea slechts de belangen van een exclusieve, rijke klasse en negeren ze ontwikkelingsonderwerpen die van cruciaal belang zijn voor een groot gedeelte van de wereldbevolking. De westerse media hebben volgens Eritrea een gebrek aan zelfrespect, ethiek en professionalisme.

Het Afrikaanse land wordt door de organisatie Reporters Without Borders bestempeld als het derde slechtste land op het gebied van persvrijheid. Alleen Noord-Korea en Turkmenistan scoren nog slechter. Volgens het Committee for the Protection of Journalists (CPJ) zijn in Eritrea minstens dertien journalisten opgesloten in de gevangenis. Daarmee behoort het Afrikaanse land tot de top vijf.