De toonaangevende staalbedrijven in Rusland verkeren in een steeds diepere financiële crisis. Hogere rentevoeten, een afnemende vraag en de uitbreiding van de internationale sancties veroorzaken een drastische beperking voor de toegang van de ondernemingen tot de exportmarkten en bedreigen het voortbestaan van een sector die al decennialang een pijler van de Russische economie vormt.

De grote Russische staalproducenten rapporteerden over de eerste helft van dit jaar sterk terugvallende winstcijfers. Magnitogorsk Iron and Steel Works (MMK), een van de grootste staalbedrijven van Europa en de tweede grootste producent van Rusland, zag zijn winst met bijna een factor negen tot 5,6 miljard roebel (70,6 miljoen dollar) dalen. De omzet van het concern, in handen van miljardair Viktor Rasjnikov, viel met een derde terug. De kasstroom van het bedrijf werd tijdens het tweede kwartaal negatief, waarbij de uitgaven de inkomsten met 4,9 miljard roebel (62 miljoen dollar) overtroffen.

Bij Severstal, onder controle van Aleksej Mordasjov, zijn de cijfers nog somberder. Het bedrijf, dat acht fabrieken exploiteert, boekte over het hele halfjaar een negatieve kasstroom van 29,1 miljard roebel (370 miljoen dollar). De omzet daalde met 16 procent, terwijl de nettowinst tot 15,5 miljard roebel (195 miljoen dollar) halveerde. Severstal heeft voor het derde kwartaal op rij besloten geen dividend uit te keren.

In Rusland blijft de binnenlandse vraag naar staal verder afnemen. Severstal rapporteerde daarbij een daling van 15 procent dit jaar, na een krimp van 6 procent vorig jaar. Dat betekent een scherpe terugval in een land dat ooit de bouw, infrastructuur en zware industrie als sterke afzetmarkten voor staal kende.

Door de combinatie van de verminderde vraag en de internationale sancties die export belemmeren, kampen producenten met oplopende voorraden en steeds minder afzetmogelijkheden. “Het tweede kwartaal was buitengewoon moeilijk voor zowel de staalindustrie als de Russische economie in het algemeen”, benadrukte Aleksandr Sjeveljev, chief executive van Severstal.

Kettingreactie

Econoom Nikolaj Koelbaka wijt de problemen in de sector aan de kettingreactie van internationale sancties, die de export van Russische grondstoffen zwaar hebben geraakt en op die manier het bedrijfsmodel van staalproducenten ondermijnen. “De binnenlandse consumptie is ontoereikend omdat de economie langzaam stagneert”, benadrukte hij. “De groei van het Russische binnenlandse product is teruggevallen tot een derde van het niveau van vorig jaar. De bouwactiviteit – een sleutelmarkt voor de staalindustrie – is met bijna 30 procent ingekrompen en zit nu op het laagste peil in drie jaar.”

Aleksandr Sjeveljev waarschuwde eerder al dat een zwakke vraag en hoge leenkosten het voortbestaan van de staalfabrieken in Rusland bedreigen. Hij schatte dat de Russische staalbedrijven dit jaar een voorraad van mogelijk 6 miljoen ton staal mogelijk niet zullen kunnen verkopen. Dat is ongeveer 10 procent van de productie die vorig jaar werd geregistreerd. De binnenlandse consumptie zou kunnen terugvallen tot 39 miljoen ton, tegenover een niveau tussen 43 miljoen ton en 45 miljoen ton vorig jaar.

Anton Alikhanov, Russisch minister van industrie en handel, verklaarde eerder al dat de overheid overweegt belastingverlichting voor staalproducenten te bieden, onder meer door aanpassingen aan de accijnsformule voor vloeibaar staal. Ook noemde hij de huidige wisselkoers van de roebel een belangrijke belemmering voor exporteurs, omdat Russisch staal hierdoor minder concurrerend – zelfs op markten die nog voor een handel met Rusland openstaan – wordt. “Er moeten dan ook dringend maatregelen worden genomen om de fiscale druk op de metallurgische sector te verlichten en de regeldruk te verminderen.”

Toch waarschuwen analisten dat een snel herstel onwaarschijnlijk is. Volgens experts van de Russische staatbank Promsvjazbank zal de staalsector van het land minstens tot het einde van dit jaar met sombere vooruitzichten rekening moeten houden. De combinatie van een aanhoudend hoge rente en een zwakke economische groei maakt het volgens hen voor bedrijven ook steeds moeilijker om in modernisering of capaciteitsuitbreiding te investeren.

De vijandige houding van de regering van de Amerikaanse president Donald Trump tegenover windenergie bedreigt meer dan 17.000 arbeidsplaatsen. Dat blijkt uit een rapport van het Center for American Progress (CAP). Opgemerkt wordt dat een reeks presidentiële besluiten – waaronder het tijdelijk stopzetten van federale vergunningen voor windprojecten – op de sector van de windenergie een desastreus effect heeft. De One Big Beautiful Bill Act (OBBBA), die de belastingvoordelen voor windenergie en zonnekracht grotendeels beëindigt, verscherpt de druk verder.

“De regering van Donald Trump en de Republikeinen in het Amerikaans Congres blokkeren de windenergiesector van twee kanten tegelijk”, wordt in het rapport opgemerkt. “Door de tijdelijke blokkade op de vergunningverlening kunnen veel projecten niet starten, waardoor ze de deadline voor belastingvoordelen niet halen. Er blijven immers alleen nog belastingvoordelen voor projecten die binnen twaalf maanden na de inwerkingtreding van de OBBBA worden gestart. Hierdoor lopen vele projecten de financiering mis waarop ze mogelijk hadden gerekend.”

De studie toont dat ruim 17.000 banen verbonden zijn aan offshore windenergieprojecten die door het beleid van Donald Trump inmiddels zijn geannuleerd of opgeschort of ernstig bedreigd worden. Een deel van deze projecten wordt bovendien door de OBBBA-wetgeving bedreigd. Meer dan 75 procent van deze banen hangt samen met projecten die al federale vergunningen hebben of waarvan de bouw al begonnen is. Een groot deel van deze banen zal volgens het rapport pas gerealiseerd worden als het tijdelijke verbod wordt opgeheven en mogelijk helemaal niet als dat verbod te lang aanhoudt of de projecten hun belastingvoordelen verliezen.”

Daarnaast zouden volgens het rapport nog eens zo’n 25.000 directe en indirecte banen in de onshore windindustrie verbonden aan projecten die in ontwikkeling of in aanbouw zijn. Hoewel niet al deze projecten federale vergunningen vereisen, bevinden vier concrete windprojecten op federaal land – waarbij meer dan 1.900 arbeidsplaatsen zijn betrokken – zich momenteel al in een juridische en administratieve moeilijke situatie.

Gerichte aanvallen

“De aanvallen op windenergie vanuit het Witte Huis en het Congres kosten vele Amerikaanse banen en ondermijnen lokale economieën”, voeren de onderzoekers aan. “Terwijl Trump en zijn bondgenoten de windenergiesector afremmen, profiteren de producenten van olie en gas van de barrières die tegenover hun concurrenten worden opgeworpen. Het beleid van Trump en de OBBBA ondermijnen het groeipotentieel van windenergie. Ondanks de sterke uitgangspositie van de windenergiesector op het ogenblik van het aantreden van Donald Trump als Amerikaans president, blijven het Witte Huis en het Congres het steeds moeilijker maken om nieuwe windprojecten van de grond te krijgen.”

In januari vaardigde Donald Trump een presidentieel bevel uit dat alle federale goedkeuringen voor windenergie – inclusief vergunningen, leningen en recht van overpad – opschortte, in afwachting van een evaluatie van het federale vergunningsproces. Die evaluatie heeft echter nog geen duidelijke einddatum gekregen. Het besluit maakte ook een tijdelijk einde aan nieuwe offshore windleases in federale wateren en bevroor een landgebonden project dat al een federale goedkeuring had. Zeventien Amerikaanse staten zijn naar de rechter gestapt, maar de tijdelijke blokkade blijft voorlopig van kracht.

Daarnaast gaan Republikeinen in het Congres nog een stap verder door de goedkeuring van een begrotingsplan dat belastingvoordelen voor hernieuwbare energie afschaft, waardoor de financiering van windprojecten wordt bemoeilijkt. Volgens de onderzoekers zal het schrappen van deze stimulansen de groei van hernieuwbare energie-installaties het volgende decennium met naar schatting 41 procent verminderen.

“Al deze maatregelen vormen een dubbele klap voor de Amerikaanse windenergie”, stippen de onderzoekers aan. “Projecten moeten snel aanvangen om hun belastingvoordelen te behouden, maar kunnen vanwege het vergunningsverbod onmogelijk van start gaan. Daarbovenop verplicht een nieuwe richtlijn van het Amerikaanse ministerie van binnenlandse zaken tot een extra bureaucratische toetsing door hoge ambtenaren. Als gevolg daarvan dreigen veel projecten uiteindelijk te zullen sneuvelen. Dat zal tot een belangrijk verlies aan arbeidsplaatsen leiden en bovendien hogere energierekeningen voor de huishoudens opleveren.”

Drastische bezuinigingen op het budget van de United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) dreigen tot toenemende migratiestromen naar Europa te leiden. Dat heeft Filippo Grandi, de hoge commissaris voor vluchtelingen, in een gesprek met de Britse krant Financial Times gezegd. Grandi riep daarbij de lidstaten van de Europese Unie op om bestaande opvanglocaties in Afrika te steunen in plaats van nieuwe maatregelen tegen immigratie op te zetten.

Grandi betoogde dat er steeds meer aanwijzingen kunnen worden gevonden dat vluchtelingen uit Soedan noordwaarts richting Europa trekken, in plaats van in eigen land of buurland Tsjaad – waar zij voorheen wel ondersteuning vonden – te blijven. “De bezuinigingen die donoren ons opleggen zijn rampzalig, ook met het oog op de beheersing van de migratiestromen”, beklemtoonde Grandi. “Het negeren van ontwikkelingen in Afrikaanse landen is een strategische blunder van formaat.”

Volgens hem is het duidelijk dat Soedanese vluchtelingen zich al van Tsjaad naar Libië, een bekende migratieroute naar Europa, verplaatsen. “Men zou meer hulp moeten bieden aan landen waar mensen bereid zijn te blijven totdat ze terug naar huis kunnen. Daarmee kan al een groot deel van het probleem worden opgelost.”

Het budget van de UNHCR is zwaar getroffen nadat de bijdrage van de Verenigde Staten door president Donald Trump van 2 miljard dollar naar ongeveer 390 miljoen dollar werd teruggebracht. Ook Europese naties zoals Frankrijk, Italië en Duitsland hebben hun steun teruggeschroefd, waardoor de crisis nog wordt verergerd. De UNHCR heeft inmiddels een derde van zijn personeel moeten ontslaan en heeft programma’s ter waarde van 1,4 miljard dollar stopgezet.

In een reactie op overvolle asielprocedures en groeiende sentimenten tegen migratie proberen vele lidstaten van de Europese Unie een deel van hun asielbeleid uit te besteden aan landen in andere regio’s. Daarbij worden migranten in derde landen, voordat zij Europa bereiken, gescreend.

Dergelijke plannen, vaak geïnitieerd door landen met een strenger migratiebeleid zoals Denemarken en Italië, zijn controversieel. Een eerder Brits initiatief om asielzoekers in Rwanda onder te brengen, strandde vanwege bezorgdheid over mensenrechten. Volgens Grandi zou het veel efficiënter zijn om om geld te investeren in landen met grote vluchtelingenpopulaties die bereid zijn te blijven, zoals Tsjaad, Iran of Kenia.

Moeizaam

Het aantal migranten dat via Libië naar Europa reist, neemt toe. Europese landen willen de Libische autoriteiten meer financiële steun geven om overtochten over de Middellandse Zee te voorkomen. Maar een samenwerking met de Libische overheid en de gewapende groeperingen die delen van het land controleren, verloopt uiterst moeizaam.

De Europese Unie heeft al meerdere overeenkomsten gesloten met Afrikaanse landen om migratie te beperken en werkt aan nieuwe oplossingen waarbij derde landen betrokken zijn. Daarbij wordt onder meer bekeken of het mogelijk zou zijn om afgewezen asielzoekers terug te sturen naar zogenoemde terugkeercentra in landen die niet hun thuisland zijn. Ook zou men de screening van migranten die op zee werden gered, van Europa naar Noord-Afrikaanse landen willen overhevelen.

Grandi zei dat UNHCR bereid is om aan dergelijke initiatieven mee te werken, mits er voldoende waarborgen worden geboden. Onder meer zou de verantwoordelijkheid bij de Europese landen moeten blijven. Dat was volgens Grandi niet het geval bij het Britse Rwanda-plan. “Men kan de verantwoordelijkheid voor asielzoekers niet volledig op een derde land afschuiven”, beklemtoonde hij. “Maar wel is misschien mogelijk om steun te bieden aan een systeem dat voldoende garanties en respect voor het internationaal recht biedt, dan is het misschien mogelijk.”

Maar Grandi riep tegelijkertijd op tot realisme. “Er moet eerst een land gevonden dat hiertoe bereid zou zijn”, verduidelijkte hij. “Ik geloof niet dat er veel landen in de rij staan om een dergelijk systeem te helpen uitbouwen. In een aantal landen waarmee Europa nauwer wil samenwerken, kan de UNHCR bovendien niet operationeel zijn. Libië bijvoorbeeld is geen land waar de UNHCR zulke afspraken zou kunnen maken.”

Grandi uitte bovendien zijn bekommernis over de situatie in Tunesië, een land waarmee de Europese Unie een migratieovereenkomst heeft gesloten. “Ondanks de wens om nauwer samen te werken, treedt de Tunesische overheid volgens Grandi hard op tegen migranten”, verduidelijkte hij. “De UNHCR mag er geen asielzoekers meer screenen. Dat heeft de Tunesische regering uitdrukkelijk verboden. We weten dat er pushbacks zijn naar Libië en Algerije en dat het klimaat voor vluchtelingen en migranten erg moeilijk is.”

Grandi riep Europese overheden op om samen te werken met de UNHCR bij het opzetten van externe asielregelingen, zodat deze binnen het internationale recht vallen. “Er zijn daarbij mogelijkheden om op een innovatieve manier samen te werken.”

De industrie van de kunstmatige intelligentie probeert koortsachtig zijn enorme energieverbruik te verminderen. Daarbij wordt gezocht naar betere koelsystemen, efficiëntere computerchips en een intelligentere programmering. Dat blijkt uit een rapport van het adviesbureau McKinsey.

Het gebruik van artificiële intelligentie kent wereldwijd een explosieve toename. De sector is echter volledig afhankelijk van datacenters, die volgens het International Energy Agency tegen het einde van dit decennium hun energieverbruik zullen verdubbelen en daarbij 3 procent van de wereldwijde elektriciteit zouden kunnen verbruiken. Experts van McKinsey maken gewag van een race om voldoende datacenters te bouwen. Die investeringen zullen volgens hen nodig zijn om de snelle groei van artificiële intelligentie bij te benen. Tegelijkertijd waarschuwen de experts dat de wereld op een elektriciteitstekort afstevent.

“Er zijn verschillende manieren om het probleem op te lossen”, benadrukt Mosharaf Chowdhury, professor informatica aan de University of Michigan. “Bedrijven kunnen ofwel meer energiecapaciteit opbouwen – iets wat tijd kost en waar de sector van de artificiële intelligent al actief naar zoekt – of manieren vinden om voor dezelfde rekenkracht minder energie te verbruiken.”

Chowdhury gelooft dat de uitdaging met intelligentie oplossingen op elk niveau, van de fysieke hardware tot de software van de artificiële intelligentie zelf, kan worden aangepakt. Het laboratorium van Chowdhury heeft inmiddels zelf algoritmen ontwikkeld die precies berekenen hoeveel elektriciteit elke AI-chip nodig heeft. Dit zou op het energieverbruik een besparing tussen 20 procent en 30 procent kunnen betekenen.

“Twintig jaar geleden kostte het draaien van een datacenter – inclusief koelsystemen en andere infrastructuur – evenveel energie als de servers zelf”, verduidelijkte Gareth Williams, analist bij het adviesbureau Arup. “Momenteel gebruiken die operaties nog slechts 10 procent van de totale consumptie van de servers. Dat is grotendeels te danken aan de focus op energie-efficiëntie.”

Veel datacenters gebruiken momenteel AI-gestuurde sensoren om de temperatuur per zone te regelen, in plaats van hele gebouwen gelijkmatig te koelen. Hierdoor kan volgens Pankaj Sachdeva, analist bij McKinsey, het verbruik van water en elektriciteit in realtime worden geoptimaliseerd.

Voor vele partijen zal vloeistofkoeling volgens de analisten de grote doorbraak vormen, waarbij lawaaierige en energieverslindende airconditioning worden vervangen door koelvloeistof die rechtstreeks door de servers stroomt. Volgens Williams kijken alle grote vertegenwoordigers naar deze oplossingen. Dat is belangrijk, omdat moderne AI-chips van bedrijven zoals Nvidia honderd keer meer stroom verbruiken dan servers twintig jaar geleden.

Amazon Web Services (AWS) kondigde recent aan een eigen vloeistofkoelmethode te hebben ontwikkeld om de chips van Nvidia in hun servers te koelen, zonder bestaande datacenters te hoeven herbouwen. Dan Brown, vicepresident machine learning bij Amazon Web Services, benadrukte daarbij dat traditionele methoden van vloeistofkoeling niet toereikend zouden zijn om de schaalgrootte van de activiteiten van het bedrijf te volgen.

Verenigde Staten versus China

Volgens Pankaj Sachdeva is het geruststellend dat elke nieuwe generatie computerchips energie-efficiënter is dan de vorige. Onderzoek van Yi Ding aan de Purdue University toont aan dat AI-chips langer kunnen meegaan zonder prestatieverlies.

“Maar het is moeilijk om halfgeleiderbedrijven te overtuigen minder winst te maken door klanten aan te moedigen langer met dezelfde apparatuur te werken”, verduidelijkte Ding.

“De grotere efficiëntie van de chips en de besparingen op het energieverbruik zal artificiële intelligentie waarschijnlijk wel goedkoper maken, maar het totale energieverbruik niet doen dalen”, voorspelt Ding. “Ondanks alle pogingen zal het energieverbruik blijven stijgen, maar wellicht zal daarbij wel een vertraging kunnen worden opgemerkt.”

In de Verenigde Staten wordt energie nu bestempeld als een essentiële pijler om zijn concurrentiekracht tegenover China op het gebied van artificiele intelligentie te behouden. 

In januari onthulde het Chinese startupbedrijf DeepSeek een AI-model dat net zo goed presteerde als de toonaangevende Amerikaanse systemen, ondanks het gebruik van minder krachtige chips en dus ook minder energie. De ingenieurs van DeepSeek bereikten dit door hun halfgeleiders preciezer te programmeren en een energie-intensieve trainingsfase – die eerder als essentieel werd bestempeld – over te slaan. China wordt bovendien gevreesd als een land dat op het gebied van beschikbare energiebronnen – waaronder hernieuwbare en nucleaire energie – een grote voorsprong op de Verenigde Staten heeft opgebouwd.

De wereldwijde toerisme-industrie rond het scubaduiken genereert tot ongeveer 20 miljard Amerikaanse dollar per jaar. Deze inkomsten stimuleren plaatselijke economieën door de lokale bevolking werk te bieden en ondersteunen mariene natuurbeschermingsinitiatieven, zowel door fondsen te werven als door het vergroten van het publieke bewustzijn. Dat blijkt uit een rapport van wetenschappers aan de University of British Columbia.

“Scubaduiken is geen marginale hobby,” zegt onderzoeksleider Anna Schuhbauer, visserij-expert aan de University of British Columbia. “Het is een miljardenindustrie die toeristische bestedingen rechtstreeks naar kustgemeenschappen en oceaanbescherming kan leiden.” Recente studies tonen aan dat het ecotoerisme een belangrijke rol kan spelen in mariene natuurbescherming, vooral binnen beschermde zeegebieden. Dat geldt ook voor het scubaduiken.

“De wereldwijde scubaduikindustrie is gestaag gegroeid, maar beleidsmakers hadden geen actuele, wereldwijde schatting van de werkelijke waarde van deze sector,” zegt Schuhbauer. “Eerdere studies beperkten zich meestal tot lokale casussen of nationale momentopnames, waardoor de totale economische impact en het potentieel voor bijdrage aan oceaanbescherming, onzichtbaar bleven. Ons team wilde die kenniskloof dichten door een eerste wereldwijde analyse van het duiktoerisme – met zijn impact op inkomsten en tewerkstelling – te produceren.”

Belangrijke rol

Uit de studie bleek dat ongeveer 11.590 duikbedrijven in 170 landen bij het ecotoerisme betrokken zijn. De sector zou werk bieden aan 124.000 mensen. Individuen uit lokale bevolkingsgroepen zouden 80 procent van die tewerkstelling vertegenwoordigen. Bovendien zouden de bedrijven jaarlijks tussen 8,9 miljoen en 13,6 miljoen duikers bereiken.

De directe inkomsten uit deze activiteiten worden geraamd op bedragen tussen 0,9 milard dollar tot 3,2 miljard dollar per jaar. Wanneer ook de indirecte economische effecten – zoals bestedingen aan onder meer reizen, accommodatie, duikuitrusting en opleidingen – worden meegerekend lopen de inkomsten op tot bedragen tussen 8,5 miljard dollar en 20,4 miljard dollar per jaar.

Volgens de auteurs tonen deze cijfers aan dat diepzeeduiken wereldwijd een belangrijke economische rol heeft binnen het marien ecotoerisme. De onderzoekers voegen eraan toe te hopen dat deze informatie de argumenten versterkt voor een gemeenschapsgericht beheer van natuurbeschermingsinitiatieven, aangezien het merendeel van de ecotoerismegroepen door lokale inwoners wordt bemand.

De onderzoekers merken tevens op dat hun schatting uitsluitend financiële gegevens omvat met betrekking tot duiktrips, materiaalverhuur, duikcertificeringen en bijbehorende kosten voor de reis en het verblijf, maar niet kijkt naar bredere economische effecten zoals de productie en de verkoop van duikuitrusting of andere inkomstenbronnen van internationale duikorganisaties. “Deze aspecten kunnen in toekomstige studies worden meegenomen voor een vollediger beeld van de economische impact van de sector”, werpen de wetenschappers op.

De Amerikaanse autobouwer Tesla heeft in een test met geavanceerde rijhulpsystemen op Chinese snelwegen beter gepresteerd dan Chinese concurrenten zoals Byd, Xiaomi en Huawei. Dat blijkt uit een rapport van Dcar, de autodivisie van het Chinese concern Bytedance, ook eigenaar van het platform TikTok.

Dcar had een test opgezet met twintig elektrische automerken die in China op de markt worden gebracht. Daarbij werden de zelfrijdende capaciteiten van het tweede niveau geanalysteerd. De systemen werden beoordeeld in een reeks verkeersscenario’s met een verhoogd risico op ongevallen, zowel op snelwegen als in stedelijk verkeer.

Tesla behaalde op de snelwegen de beste score, waarbij zowel het Model 3 als het Model X van het merk in vijf van de zes scenario’s slaagde. De Denza Z9GT van Byd en de Aito M9 van Huawei faalden in drie van de zes scenario’s. De SU7 van Xiaomi slaagde in slechts één testonderdeel. 

De Harmony Intelligent Mobility Alliance, een coalitie van een aantal vooraanstaande Chinese constructeurs van elektrische wagens, uitte zijn twijfels over de geldigheid van de tests. Elon Musk, topman van Tesla, wees er anderzijds op dat de Amerikaanse constructeur deze topprestaties in China zonder een lokaal getrainde technologie – vanwege een wetgeving die de export van data verbiedt – heeft behaald.

Tesla bevindt zich volgens Musk in een lastig parket. De Verenigde Staten staan immers niet toe dat kunstmatige intelligentie in China wordt getraind, terwijl de autobouwer in het Aziatische land net goedkeuring probeert te krijgen om lokaal opgeslagen data vanuit Shanghai naar zijn Amerikaans hoofdkwartier te kunnen terugsturen voor algoritmetraining. “Chinese autofabrikanten moeten erkennen dat er nog altijd een achterstand is ten opzichte van Tesla op het gebied van autonoom rijden”, gaf Wang Yao, hoofdingenieur van de China Association of Automobile Manufacturers, eerder dit jaar al aan.

Toenemende bezorgdheid

De test komt op een moment van een toenemende bezorgdheid over de veiligheid van zelfrijdende systemen in China, nadat in maart een dodelijk ongeval met een Xiaomi SU7 op de snelweg drie mensenlevens eiste. Chinese media maakten daarbij gewag van een misleidende marketing, die tot een foutief gebruik van de technologie door de autobestuurders zouden hebben geleid. De Chinese autoriteiten hebben verwijzingen naar concepten zoals intelligent rijden en autonoom rijden in reclamecampagnes verboden.

Het Chinese ministerie van openbare veiligheid heeft zoaps aangekondigd binnenkort juridische verantwoordelijkheden rond rijhulpsystemen te zullen publiceren, aangezien een volledig autonoom rijden nog niet is gerealiseerd. Het ministerie waarschuwde dat bestuurders zowel op het gebied van veiligheid als verantwoordelijkheid risico’s lopen indien bij een ongeval blijkt dat ze niet alert bleken terwijl het rijhulpsysteem is ingeschakeld.

Ba het fatale ongeval in april zag Xiaomi het aantal nieuwe bestellingen voor zijn elektrische auto’s dalen, maar die terugslag lijkt van korte duur. Het nieuwste elektrische suv-model van het merk werd vorige maand met veel belangstelling ontvangen.

Bij Tesla steeg de verkoop van wagens die in China waren geproduceerd tijdens de maand juni met 0,8 procent tegenover dezelfde periode vorig jaar. Hiermee kwam een einde aan een dalende trend die acht maanden aanhield. Op kwartaalbasis was er echter nog steeds sprake van een daling, mede door goedkopere modellen van Chinese concurrenten.

De rijhulpsysteem van Tesla zijn in China verkrijgbaar voor bijna 9.000 dollar, terwijl gelijkaardige technologieën bij concurrenten zoals Xiaomi en Byd standaard zijn inbegrepen. Dat zet druk op de toekomstvisie van Tesla voor zelfrijdende auto’s. Tesla vertrouwt voor zijn technologie volledig op camera’s en kunstmatige intelligentie. De meeste Chinese fabrikanten, waaronder Byd, combineren die oplossingen met lidar-sensoren om de prestaties te verbeteren.

Meer over dit onderwerp:

• Tesla lanceert in Bay Area taxidienst met chauffeur
• Volkswagen stelt jaarverwachtingen naar beneden bij
• Topman Volkswagen rekent op eigen akkoord met Verenigde Staten
• Kia wil marktaandeel in de Verenigde Staten verder uitbreiden
• Verenigde Staten stoppen onderzoek naar zelfrijdende auto’s Waymo
• Valeo verlaagt omzetprognoses verkoop autocomponenten
• LG Energy Solution waarschuwt voor afnemende vraag autobatterijen
• Russische autofabrikanten schakelen op vierdaagse werkweek over
• Byd stelt massaproductie in Hongaarse fabriek tot volgend jaar uit
• Zeekr en Neta blazen verkoopcijfers kunstmatig op

De markt voor topwijnen zit in een diepe dip. In de voorbije twee jaar is een index van de honderd meest gewilde flessen – samengesteld door handelsplatform Liv-ex – met bijna 21 procent gedaald. De handel in de wijnen van Bordeaux en Bourgogne, die ooit sterk presteerde, is stilgevallen, mede door de zwakke oogst van het voorbije jaar en een afnemende interesse in nieuwe wijnreleases.

Toch is er volgens insiders weer enige beweging zichtbaar. “In juni zagen we plotseling een aantal flinke bestellingen binnenkomen,” zegt Miles Davis, consultant bij Vinum Fine Wines in Londen. “De scherpe prijsdalingen lijken kopers opnieuw te activeren, al blijkt daarbij hun gedrag veranderd te zijn.”

Waar verzamelaars vroeger jonge wijnen kochten om jaren te bewaren in de hoop op een hogere opbrengst, kiezen veel kopers nu voor direct drinkbare, gerijpte flessen. “De welgestelden kopen nu om te drinken, niet om op te slaan,” zegt Nick Pegna, wijnexpert van het veilinghuis Sotheby’s. “De ervaring is belangrijker geworden dan de investering.”

Tot 2020 leek er geen vuiltje aan de lucht. Warme oogstjaren en betere technologieën bezorgden de Europese wijnmakers een gouden tijdperk. Tijdens de pandemie werd er door thuisblijvende liefhebbers massaal ingekocht, wat leidde tot een laatste prijspiek.

Daarna volgde de ontnuchtering. De oorlog in Oekraïne deed de grondstofprijzen stijgen, terwijl de centrale banken de rente verhoogden en de vraag naar luxeproducten zoals kwaliteitswijn opdroogde. Vooral Bordeaux en Bourgogne kregen harde klappen. Bordeaux daalde 23 procent in waarde, terwijl bij Bourgogne zelfs een daling met 27 procent moest worden geregistreerd.

“We worden met de zwakste wijnmarkt in jaren geconfronteerd”, beklemtoonde Stephen Browett, voorzitter van de Britse wijnhandelaar Farr Vintners. “Anders dan tijdens de financiële crisis van 2008 – toen belastingverlagingen in Hongkong een nieuwe Aziatische koopgolf veroorzaakten – is er nu geen duidelijke katalysator voor herstel. Kopers hebben de macht, maar niemand hoeft per se wijn te kopen.”

Drinken in plaats van speculeren

Topwijnen zijn niet alleen duur om te kopen, maar ook om te bewaren. “In het Verenigd Koninkrijk lopen de opslagkosten voor een fles wijn – exclusief belastingen – op tot 1,50 pond per jaar”, merkt de Britse krant Financial Times op. “Voor verzamelaars met grote voorraden kan dat in de duizenden ponden lopen, wat bijzonder pijnlijk wordt indien de de marktwaarde van het product daalt.”

“Bijzonder zorgdwekkend is de brede omvang van de crisis”, benadrukken de analisten van Liv-ex. “Niet alleen Bordeaux is geraakt, want ook Italiaanse en Californische topwijnen verliezen terrein. Toch zijn er ook kansen. Dit is immers een goed moment om – vooral bij de wijnen van Bordeaux – koopjes te vinden. Het neerwaarts risico is immers beperkt.”

Een opvallend slachtoffer van de marktvertraging is het zogenoemde en primeur-systeem in Bordeaux, waarbij wijn al voor botteling wordt verkocht. Omdat nieuwere jaargangen vaak duurder zijn dan oudere, afgeprijsde flessen, laten veel kopers deze voorverkoop links liggen.

Chloe Ashton, analist bij wijncurator 1275 Collections, wijst erop dat ervaren klanten nu liever kiezen voor oudere wijnen die direct drinkbaar zijn. “Zeldzame jaargangen zoals Mouton Rothschild 1982 en minder populaire jaren zoals 1983 of 1995 winnen aan populariteit”, benadrukte Ashton. “Er is geen vaste regel meer voor goede jaargangen. De algemene kwaliteit is de voorbije tien tot vijftien jaar aanzienlijk verbeterd.”

Toch blijft de vraag waar de toekomstige kopers vandaan moeten komen. In de Verenigde Staten en Azië ligt de interesse lager dan voorheen. Volgens Shaun Bishop, analist van JJ Buckley Fine Wines in Californië, kopen de klanten weliswaar minder wijnen, maar opteren daarbij wel voor het betere marktsegment. “De onzekerheid over Amerikaanse importheffingen maakt hen huiverig voor buitenlandse flessen met onduidelijke eindprijzen”, merkt Bishop op. “De klanten zoeken producten die op voorraad zijn en onmiddellijk gedronken kunnen worden.”

Ook in Hongkong, ooit het epicentrum van de Aziatische wijnhausse, zijn de voorkeuren verschoven. Paulo Pong, topman van Altaya Wines merkt daarbij op dat de klanten daar nog steeds van Bordeaux houden, maar geen behoefte meer hebben aan jonge flessen om te laten rijpen. “Bourgogne is daarentegen populairder geworden,” merkt hij op. “Vooral witte topwijnen uit dorpen zoals Puligny-Montrachet en Chassagne-Montrachet genieten een grote interesse. Producenten zoals Coche-Dury en Colin-Morey zijn nauwelijks aan te slepen.”

De marktsituatie biedt volgens de analisten echter een gunstige tijd voor koopjesjagers. “Na jaren van prijsstijgingen is de waarde van topwijnen eindelijk weer genoeg gedaald om bij de verzamelaars opnieuw interesse te wekken”, voeren zij aan. “Of de prijzen echter ooit weer de oude pieken bereiken, is daarentegen een heel andere vraag. Maar voor wie van wijn houdt – om te drinken, niet om te speculeren – is dit wellicht het perfecte moment om in te stappen.”

De veilingverkopen bij Sotheby’s, Christie’s en Phillips hebben tijdens de eerste zes maanden van dit jaar een gezamenlijk gedrag van 3,98 miljard dollar opgeleverd. Dat betekende een saling met 6 procent in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar. Dit blijkt uit cijfers van het gespecialiseerde onderzoeksbureau ArtTactic.

De veilingverkopen tijdens de eerste helft van het jaar vertegenwoordigden het laagste bedrag in minstens tien jaar, wanneer er met de uitbraak van de covid-epidemie in 2022 geen rekening wordt gehouden. Maar ook tegenover dat jaar is er sprake van een daling met 44 procent. Vorig jaar vielen de inkomsten met 26 procent terug, nadat ook het jaar voordien al een achteruitgang met 19 procent was genoteerd. De categorie naoorlogse en hedendaagse kunst – tijdens de voorbije decennia de belangrijkste motor van de groei op kunstveilingen – daalde tijdens de eerste helft van dit jaar met 19 procent.

“Blijvende zorgen over de wereldwijde economische groei, een aanhoudende inflatie en de toenemende geopolitieke spanningen drukken op het vertrouwen en bezorgdheid over een voorzichtiger investeringsklimaat”, benadrukt ArtTactic. “Deze factoren zullen waarschijnlijk het momentum van de markt in de tweede helft van het jaar blijven belemmeren, terwijl de sector zich probeert aan te passen aan een nog steeds onzekere wereldwijde situatie.”

Toch zijn die aanhoudende zorgen niet zichtbaar in andere delen van de vermogenseconomie. Het vermogen van de rijksten is immers tot een recordhoogte gestegen. De top 10 procent van Amerikanen heeft sinds de coronapandemie 37 biljoen dollar aan vermogen toegevoegd. Dat betekent een stijging van 45 procent. De aandelenmarkten stegen in zowel 2023 als 2024 met meer dan 20 procent en zitten ook in 2025 opnieuw in de lift. De huizenprijzen en bedrijfswaarderingen zijn eveneens fors gestegen, waardoor het persoonlijke vermogen verder wordt vergroot.

Uit studies blijkt dat de kunstprijzen en het financieel vermogen al meer dan driehonderd jaar sterk aan elkeaar zijn gecorreleerd. “De vraag naar kunst stijgt mee met het vermogen van de kunstverzamelaars”, beklemtoont William Goetzmann, professor financiën en management aan de University of Yale. “Maar deze correlatie blijkt nu doorbroken. Hoewel het persoonlijke vermogen tot een recordhoogte is gestegen, wordt de kunstmarkt met een dalende interesse geconfronteerd.”

Goetzmann noemt twee mogelijke verklaringen voor deze afwijking. De dip in de kunstmarkt kan mogelijk tijdelijk zijn, zodat op korte termijn een herstel worden vastgesteld. Anderzijds kan volgens Goetzmann echter ook niet worden uitgesloten dat de kunstmarkt een meer structurele verandering ondergaat. “De vraag is of er een fundamentele afwijking is van de sociale norm waarin de superrijken op het hoogste niveau en tegen de hoogste prijzen kunst verzamelen,” zegt hij. “Daarover kan nog een uitsluitsel worden gegeven.”

Generatieverschuiving

Die mogelijke afwijking zou kunnen voortkomen uit een generatieverschuiving in het vermogensbezit. Decennialang werd de kunstmarkt grotendeels aangedreven door babyboomers, die grote kunstcollecties opbouwden naarmate hun rijkdom tijdens de twee laatste decennia van de voorbije eeuw en het eerste decennium van deze eeuw aangroeid. Een groot deel van die verzamelaars koopt nu minder of verkleint zijn collectie. Steeds vaker laten deze verzamelaar grote collecties na aan erfgenamen, die echter vaak de kunstwerken willen houden. Dit leidt tot een toename van het aanbod op de markt.

Tegelijkertijd is er een nieuwe generatie rijken — millennials en Generation Z — die is opgegroeid in een meer digitale wereld en mogelijk minder interesse heeft in schilderijen van kunstenaars uit de twintigste eeuw. Met een vermogen van meer dan 100 biljoen dollar dat naar verwachting van de babyboomers naar de volgende generatie overgaat, kan de kunstmarkt volgens een aantal experts mogelijk tekenen vertonen van een structurele verandering of zelfs een existentiële crisis.

De veilinghuizen proberen zich aan te passen met meer online verkopen, luxeproducten en voordeligere objecten. De veilingverkopen in de luxecategorie – waaronder sieraden, handtassen, wijn, horloges en sportmemorabilia – zijn volgens de studie van ArtTactic tijdens de eerste helft van dit jaar met 1 procent gestegen, terwijl de kunstverkopen daalden.

Vooral sieraden doen het goed onder jonge, vrouwelijke verzamelaars, nu steeds meer vermogen in handen komt van vrouwen. De verkoop van juwelen steeg tijdens de eerste helft met 68 procent tegenover dezelfde periode vorig jaar. Ook online veilingen winnen snel terrein ten opzichte van fysieke veilingen, omdat jongere verzamelaars liever via hun telefoon bieden.

Jongere verzamelaars zorgen voor een sterke vraag naar verzamelobjecten onder de grens van 100.000 dollar, waarbij de grootste concurrentie blijkt bij werken onder de grens van 50.000 dollar. De opbrengsten van topsegment van de kunstmarkt, met kavels boven het niveau van 10 miljoen dollar, daalde vorig jaar met 39 procent, terwijl de verkoop van werken onder de 5.000 dollar juist met 13 procent toenam.

Bonnie Brennan, chief executive van Christie’s, wees erop dat dit jaar 80 procent van de biedingen online werd gedaan, terwijl Generation Z en de millinnials bijna een derde van de winnende biedingen voor hun rekening namen. “Wij zijn zeer relevant voor de jongere generaties,” zei Brennan. “Dat is cruciaal voor het voortbestaan van ons bedrijf in de toekomst.”

China heeft als eerste land ter wereld een succesvolle bunkering met duurzame ammoniak als scheepsbrandstof laten registreren. De primeur vond plaats bij de terminal van Cosco Shipping Heavy Industry in de haven van Dalian, waar een sleepboot werd bijgetankt met ammoniak geproduceerd in de centrale van het energiebedrijf Envision Energy in Chifeng (Binnen-Mongolië). De centrale produceert duurzame waterstof en ammoniak en heeft een capaciteit van 500 megawatt.

De operatie, uitgevoerd door China Shipping en leveranciers van Sinopec, wordt gezien als een belangrijke mijlpaal in de verduurzaming van de wereldwijde scheepvaart. De bijgetankte sleepboot schakelt nu 91 procent van zijn fossiele brandstofverbruik uit ten gunste van ammoniak. Het schip is uitgerust met een bijzondere motor, die zowel op traditionele brandstof als op ammoniak kan werken. Daarnaast werd ook een bijzonder brandstofsysteem geïnstalleerd.

“De succesvolle bunkering onderstreept dat de volledige waardeketen – van productie en transport tot opslag en gebruik van groene ammoniak – inmiddels operationeel is”, werpen de initiatiefnemers op. “De gebruikte brandstof werd geproduceerd met hernieuwbare energie, waarbij zonnekracht en windenergie werden gecombineerd. Er werd tevens gebruik gemaakt van energieopslag, terwijl ook duurzame technologieën werden gehanteerd voor de productie van waterstof en ammoniak. Dit maakt een dynamische afstemming mogelijk tussen de opwekking van elektriciteit en de productie van duurzame brandstoffen.

Het -project ontving het internationale certificaat ISCC Plus en is daarmee het eerste ter wereld dat gecertificeerd is voor de productie van duurzame ammoniak met een geverifieerde emissieverlaging. Ook kreeg de brandstof een certificaat als hernieuwbare brandstof van de keuringsinstantie Bureau Veritas.

“Dalian Port ontwikkelt zich met de realisatie verder tot een belangrijk Aziatische centrum voor duurzame energie”, wordt er nog opgemerkt. “De Chinese haven richt zich op de overslag en bunkering van alternatieve brandstoffen zoals duurzame methanol, aardgas, duurzame ammoniak en biobrandstoffen.”

De uitbreiding van de vloot Russische duikboten is cruciaal voor het waarborgen van de soevereiniteit en veiligheid van Rusland. Dat heeft de Russische president Vladimir Poetin gezegd.

“De duikboot-divisie van de Russische marine speelt een cruciale rol bij het waarborgen van de soevereiniteit en veiligheid van Rusland, de bescherming van de nationale belangen en het leveren van een belangrijke bijdrage aan regionale en wereldwijde stabiliteit.”

Poetin merkte op dat de Russische marine in de voorbije zes jaar vijf strategische onderzeeërs van de klasse Borei-A en vier multifunctionele duikboten van de klasse Jasen-M heeft ontvangen. Met het oog op de toekomst zei Poetin dat de marine in de komende jaren nog vier nucleair uitgeruste onderzeeërs van de klasse Borei zal ontvangen.

“Twee exemplaren zijn momenteel al in aanbouw,” verduidelijkte Poetin. “Deze strategische onderzeeërs van de nieuwste generatie zijn bewapend met ballistische raketten van het type Bulava.” De raket kan vanaf duikboten worden gelanceerd en is sinds 2019 in gebruik.

Volgens het Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) omvat de Russische vloot momenteel twaalf onderzeeërs die kernwapens kunnen vervoeren. De schepen zijn uitgerust met in totaal 192 raketten. De marine van de Verenigde Staten beschikt over veertien strategische onderzeeërs, die samen 280 raketten kunnen afvuren.

Meer over dit onderwerp:

• Russisch leger bouwt nucleaire basissen verder uit
• Verenigd Koninkrijk, Australië en Verenigde Staten zetten nucleaire samenwerking verder