Anglo American, het derde goortste mijnbedrijf van de wereld, zal voortaan geleid worden door een vrouw. Afscheidnemend topman Tony Trahar (57) wordt immers opgevolgd door Cynthia Carroll (49). Zij is pas de derde vrouwelijke bedrijfsleider uit de geschiedenis van de honderd grootste bedrijven van de Financial Times Stock Exchange (FTSE).

De Zuid-Afrikaan Tony Trahar heeft een carrière van meer dan dertig jaar achter de rug bij Anglo American. Zes jaar lang was hij topman van het bedrijf. Cynthia Carroll werd weggehaald bij aluminiumproducent Alcan. Het is de eerste keer dat Anglo American iemand van buitenaf aantrekt om het concern te leiden. Met Carroll is het ook de eerste keer dat een vrouw aan de leiding van het bedrijf komt.

Cynthia Carroll startte als geologe bij Amoco, nu een onderdeel van British Petroleum. In 1988 stapte ze over naar het Canadese Alcan, waarvoor ze onder meer leiding kreeg over een afdeling in Ierland. Carroll ontvangt een basiswedde van 900.000 Britse pond, gekoppeld aan mogelijke boni en andere voordelen voor een totaal van 2,9 miljoen pond.

Carroll wordt pas de derde vrouw die het tot aan de top brengt in een bedrijf uit de FTSE-top 100. Eerder waren er Marjorie Scardino (Pearson) en Dorothy Thompson (Drax). Cynthia Carroll studeerde aan de University of Kansas en haalde een MBA-graad aan Harvard. Ze zetelt op dit ogenblik in het bestuur van de American Aluminium Association en het International Aluminium Institute.

Er doen al enkele tijd geruchten de ronde dat Anglo American een eventuele overnameprooi is voor Xstrata, CVRD, Rio Tinto of Rusal. Die berichten worden echter met klem tegengesproken. Met de komst van Carroll wordt een overname volgens analisten nog minder waarschijnlijk, want ze stellen dat de nieuwe topvrouw van Anglo American geen consolidatie-figuur is.

Maatschappelijk verantwoord ondernemen blijft meestal bij woorden. Dat blijkt uit een onderzoek van Management Team bij een aantal Nederlandse managers. Een duurzaam beleid moet volgens de ondervraagden vooral zorgen voor een goed  imago bij het publiek. Wanneer er gekozen moet worden tussen economie en milieu, zal dit laatste volgens de ondervraagden steeds het onderspit delven.

“Uit de enquete blijkt dat managers nog altijd geneigd zijn om de economische belangen te laten voorgaan op het milieu,” aldus Management Team. “Wanneer economie en milieu met elkaar in conflict dreigen te komen, kiezen jonge managers (50 procent) vaker voor het economisch aspect dan hun oudere collega’s (43 procent), die meer oog blijken te hebben voor het milieu.”

Bijna twee op drie ondervraagden waren van mening dat bedrijven maatschappelijk verantwoord ondernemen (mvo) gedeeltelijk om een goed imago te krijgen bij het publiek. Slechts 14 procent was het helemaal oneens met deze stelling. Bovendien stelde 35 procent van de ondervraagden dat het bij maatschappelijk verantwoord ondernemen vooral bij woorden blijft.

Maar de helft van de ondervraagden stelden ook dat bedrijven met een mvo-beleid op termijn succesvoller zullen zijn dan hun concurrenten. Een meederheid merkte verder op dat het streven naar groei en winstmaximalisatie zeker niet strijdig zijn met maatschappelijk verantwoord ondernemen. Zes op de tien ondervraagden gaf wel aan dure vakanties naar verre oorden te willen schrappen als dit de wereld ten goede zou komen.

Daarnaast wil 26 procent van de ondervraagden zijn lease-auto laten vallen, gevolgd door een deel van het bruto inkomen (25 procent) en een verder afgelegen woonplaats (19 procent). Iets meer dan de helft van de ondervraagden bleek bereid te zijn om op vraag van zijn werkgever deel te nemen aan een ontwikkelingsproject. Van alle ondervraagden die dat al hadden gedaan, bleek 84 procent ouder te zijn dan veertig jaar;

Vele bedrijven streven naar een snelle groei, maar zouden eigenlijk goed moeten beseffen dat dit voor de onderneming dodelijk kan zijn. In veel gevallen heeft dat te maken met zware investeringen om die groei te kunnen volgen en twijfelachtige kredietwaardigheid van de talrijke nieuwe klanten. Die combinatie zorgt ervoor dat deze snelle groeiers al snel in financiele nood komen en over de kop gaan.

De Nederlandse management-onderzoeker Robert Blom stelt in het magazine Management Team dat snelgroeiende bedrijven met heel veel nieuwe klanten te maken krijgen. “Maar vaak wordt de kredietwaardigheid van deze nieuwe klanten veel te positief ingeschat,” benadrukt hij. “Bij 42 procent van de bedrijfscrises, spelen problemen met debiteuren een hoofdrol.”

Adriaan de Man van het Nederlandse managementcentrum De Baak stelt in hetzelfde artikel dat snelgroeiende bedrijven vooral met een cashflow-probleem geconfronteerd dreigen te raken. “De investeringen hebben grote financiele inspanningen gekost,” voert hij aan. “Daardoor staat er teveel geld vast en heeft het bedrijf geen voldoende reserves meer om eventuele tegenvallers op te vangen.”

Het bedrijfsleven verspilt jaarlijks miljarden door verkeerd afgestelde marketing-campagnes. Dat blijkt uit een studie van Scan International waarbij aan marketingbureaus bevraagd werden over hun opdrachtgevers. De studieresultaten voor de Nederlandse en Frankrijk zijn al bekend. Later volgen ook nog de cijfers over Belgie, Engeland, Spanje en de Verenigde Staten.

Volgens Scan International zou het Nederlands bedrijfsleven jaarlijks twee tot drie miljard euro verspillen omdat opdrachten aan marketing-communicatiebureaus niet goed is afgesteld. “Vaak is de doelstelling al te ambitieus of slecht onderbouwd,” aldus de onderzoekers. “Bovendien geven ze ook onvoldoende informatie over hun product of markt.”

In Nederland werd meer dan een derde van de opdrachtgevers als zwak bestempeld. Ook kreeg een grote gedeelte een onvoldoende voor het aansturen van het bureau. Daarnaast wordt ook gewag gemaakt van een gebrek aan interesse in de resultaten en een kosten-batenanlyse. “In Nederland wordt jaarlijks 11 miljard euro besteed aan reclame en sponsoring,” aldus de krant Telegraaf. Rond de 20 procent daarvan zou dus weggegooid geld zijn.

De consumenten hebben de top van de behoeftenpyramide bereikt. Daardoor ontstaat er een groeiende aandacht voor milieuzorg en andere ethische onderwerpen. Het magazine Admap stelt dat dit de band tussen het merk en de consument, die de prestaties van bedrijven op ethisch gebied steeds nauwgelettender begint te volgen.

“Consumenten verwachten van bedrijven dat zij hun maatschappelijke verantwoordelijkheid kennen en zichtbaar stappen ondernemen om bij te dragen aan milieuzorg en andere ethische kwesties,” aldus Admap. “Dat komt onder meer omdat de consumenten de top van de Hierarchy of Needs-piramide van Maslow hebben bereikt.”

Wanneer aan de baisbehoeften zoals voeding en wonen is voldaan, heeft de consument volgens Admap de gelegenheid zich verder te verdiepen in de ethische aspecten van de producten en diensten die ze zich verschaffen. “Maar uiteraard verandert deze ontwikkeling de band tussen merk en consument,” voert het magazine aan.

Onder meer dankzij de media kunnen de consumenten de acties van bedrijven op ethisch vlak steeds beter volgen. Ook vinden ze dat bedrijven nu ook de plicht hebben om problemen zoals overgewicht aan te pakken. Ondernemingen moeten er volgens Admap dan ook voor zorgen dat ze hun ethisch gedrag duidelijk aanbrengen.

Managers zijn bereid om een gedeelte van hun salaris en carrière-mogelijkheden in te leveren in ruil voor een beter privé-leven. Dat blijkt uit een Internationaal onderzoek van de Association of Executive Search Consultants (AESC). Het is volgens de onderzoekers de eerste keer in twintig jaar dat managers zich in die zin uitlaten.

Er is volgens de AESC-studie duidelijk een verschuiving in het denken van topmanagers. “Ze verzetten zich steeds meer tegen de lange werkdagen en de inspanningen die ze moeten leveren om de top te bereiken,” wordt er opgemerkt. “Velen zeggen dat het evenwicht tussen werik en privé van doorslaggevend belang is om voor een bedrijf te kiezen.”

“Meer dan de helft van de ondervraagden merkte op ontevreden te zijn met de balans tussen werk en privé,” aldus het magazine Managers Online. “Bovendien vindt bijna de helft dat die verhouding de voorbije vijf jaar duidelijk is achteruitgegaan en zestig procent klaagt erover dat  technische ontwikkelingen de grens tussen werk en privé nog meer hebben verkleind.”

Bij de huidige generatie managers zegt 56 procent een promotie te zullen weigeren wanneer die een negatieve invloed zou kunnen hebben op hun privé-leven. De helft denkt er ook aan een sabbatical te nemen, maar 80 procent geeft toe dat de werkgever dit wellicht toch nooit zou goedkeuren.

Vrouwelijke ondernemers zijn even succesvol dan hun mannelijke collega’s. Toch kunnen er belangrijke verschillen opgemerkt worden tussen mannelijke en vrouwelijke ondernemers. Dat stelt Brisk Magazine naar aanleiding van de resultaten van de Global Entrepreneurship Monitor, een internationaal onderzoek van het Babson College en de London Business School.

Vrouwelijke ondernemers verschillen volgens de onderzoekers niet van hun mannelijk collega’s. “Ze zoeken evenveel naar kansen, nemen evenveel risico en netwerken evenveel,” stellen ze. “Ze zijn even goed als ondernemende mannen. Maar wel zijn er duidelijke verschillen in de stijl van het ondernemen. Hun ondernemingen hebben evenveel kansen op succes als bedrijven met een mannelijke ondernemer.”

Vrouwelijke starters zijn volgens de onderzoekers meestal goed opgeleid, hebben een baan en een goed inkomen. Bovendien hebben ze vertrouwen in hun eigen capaciteiten en kans op succes. Toch starten mannen twee keer zo vaak een eigen bedrijf dan vrouwen. Bovendien starten vrouwen met bescheidener doelstellingen, meestal om werk en gezin beter te kunnen combineren.

Vrouwen houden hun bedrijf ook bewust klein. Daarmee hopen ze financiele, arbeidsrechterlijke en managementtechnische vraagstukken te vermijden. Ze zouden ook een minder autoritaire managementstijl hanteren, waardoor ze meer goodwill zouden opbouwen. Vrouwen blijken volgens de onderzoekers ook echte netwerkers te zijn, want 82 procent is aangesloten bij één of meerdere netwerken.

Humor heeft grote mogelijkheden als managementtool zijn. Dat stelt het Financieele Dagblad. De krant stelt dat humor in het bedrijfsleven terrein wint. Opgemerkt wordt dat een stugge bedrijfscultuur verandert als medewerkers eens goed kunnen lachen. Bovendien zouden managers met zelfspot betere resultaten kunnen behalen.

Volgens Tim van Elsland, directeur van het Nederlandse ICT-bedrijf Ictopus werpt de inzet van humor duidelijk vruchten af. Het bedrijf zelf huurde onder meer humormakers in om een nieuwjaarsboodschap op de luchten. “Mensen komen naar me toe om te zeggen dat ze het zo leuk vonden, dat ze dit nooit eerder hebben meegemaakt,” vertelde hij aan de Nederlandse krant.

Van Elsland voegde daar aan toe dat die positief gestemde medewerkers de beste vertegenwoordigers zijn van het bedrijf. “Dan meldt nieuw personeel zich vanzelf,” merkte hij op. Nanne Wijma, auteur van het boek ‘Humor als Gereedschap voor Managers’, stelt dan ook ook plezier in het werk belangrijker is dan secundaire arbeidsvoorwaarden.

Wijma voert aan dat managers vaak veel te ernstig zijn. “Zij denken dat dit samengaat met hun functie,” merkte hij op. “Maar resultaat is het enige dat telt. Dus kunnen leidinggevenden beter ook af en toe eens een beetje de clown uithangen.”

Voor werknemers is promotie maken vaak een aantrekkelijke zaak, maar in de praktijk valt het voor nieuwe managers tegen aan de top. Dat stelt de Nederlandse arbeidspsychologe Nicole Eggermont. Ze voert daarbij aan dat een leidinggevende functie een werknemer ook in veel gevallen afhankelijk maakt van anderen, want het succes van een manager wordt afgemeten aan het succes van zijn medewerkers.

“De rol van leidinggevende bestaat er vooral uit anderen te faciliteren en dan kan de manager alleen maar hopen dat zij goed werk leveren,” aldus Eggermont in het magazine Psychologie. “Ook houden veel beginnend leidinggevenden zichzelf voor dat ze hun oude vak best erbij kunnen blijven doen, maar het is een illusie dat een manager een meewerkend voorman kan zijn.”

Eggermont stelt dat leiding geven er vooral in bestaat om mensen te helpen zichzelf verder te ontwikkelen en mensen die daar geen plezier aan beleven, zullen volgens haar de inhoudelijke kant van het werk blijven missen. “Leidinggevenden moeten dan ook generalisten zijn,” stipt ze aan. “Mensen die een stap omhoog zetten houden automatisch op een lid van de vroegere groep te zijn.”

Wanneer een milieu-economisch probleem al bekend is bij het publiek, hoeft een milieugroepering vaak alleen maar te dreigen met een campagne tegen de sector of het bedrijf om effect te sorteren. Dat stelt Pim Heijnen in zijn promotieonderzoek aan de vakgroep Algemene Economie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Wanneer het om onbekende problemen gaat, ligt dreigen al veel moeilijker.

“Wanneer het om nieuwe, voor de consument nog onbekende misstanden gaat, stuit de milieugroepering op het probleem om de consument ervan te overtuigen dat ze de feiten niet opzettelijk verdraait,” aldus de onderzoeker. “Een milieugroepering wordt immers niet zonder meer als een betrouwbare informatieverschaffer bestempeld.”

Wanneer het om situaties gaat die bij de consument al bekend zijn, maar waarvan de ernst wordt onderschat, gaat het volgens de onderzoeker eenvoudiger om te dreigen. De actievoerders moeten dan alleen maar de misstanden benadrukken. De bedrijfstak kan daar echter op reageren door zijn houding of productie aan te passen. “Dreigen met een campagne kan daarom al heel effectief zijn,” concludeert Heijen.