China is het voorbije jaar uitgegroeid tot de derde grootste donor van voedselhulp. Dat blijkt uit cijfers van het International Food Aid Information System (Interfais). De wereldwijde voedselhulp steeg dat jaar met tien procent tot 8,2 miljoen ton. China vertegenwoordigde meer dan de helft van die toename, waarbij zijn voedselhulp meer dan verdubbelde tegenover het jaar voordien. 

China verstrekt het voorbije jaar 577.000 ton voedselhulp, meestal met Noord-Korea als bestemming. Chinese voedselhulp kwam verder ook terecht in Liberia, Guinea Bissau, Sri Lanka en een tiental andere landen. Canada dreef zijn voedselhulp met 42 procent op tot 275.000 ton. Relatief nieuwe donoren, zoals Tsjechië, Griekenland en Polen hebben hun voedselhulp op een jaar tijd verdubbeld of verdrievoudigd. Donaties door niet-gouvernementele organisaties, zoals het Rode Kruis, kenden een toename met 64 procent.

De Verenigde Staten blijven de grootste bron van voedselhulp. Het voorbije jaar zorgde het land voor vier miljoen ton voedselhulp, ongeveer 49 procent van alle voedselhulp die wereldwijd wordt uitgedeeld. De Europese Unie komt aan 1,5 miljoen ton. Daarbij valt vooral een verhoging op vanwege de Europese Commissie, Oostenrijk, Denemarken, Nederland en Zweden.

“Maar er is nog altijd niet voldoende voedselhulp om alle nood te lenigen,” vertelde James T. Morris, directeur van het World Food Programme. “De hulp van nationale overheden heeft zijn hoogste niveau uit de geschiedenis gehaald en het is dan ook moeilijk te vatten dat er nog altijd niet voldoende voedsel is om iedereen te voeden. Ondanks de groeiende welvaart stijgt het aantal ondervoede mensen met vier miljoen per jaar. Er is absoluut nodig aan een prioritair voedingsprogramma.”

Het is de eerste keer dat meer dan de helft van alle voedselhulp bestemd was voor Zwart-Afrika, dat ongeveer 4,6 miljoen ton voeding kreeg. Ethiopië kreeg de meeste hulp met 1,1 miljoen ton voeding. Andere belangrijke Afrikaanse bestemmingen waren Soedan, Oeganda, Eritrea en Kenia. De voedselhulp voor Azië steeg met veertien procent, vooral voor Noord-Korea (1,1 miljoen ton), maar ook Bangladesh, Indonesië en Sri Lanka. De hulp aan Latijns-Amerika steeg met acht procent. Hulp aan het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Oost-Europa en de gewezen Sovjet-republieken kende een daling.

Rusland is er voorstander van dat China, India en Brazilië zouden toetreden tot de G8. Dat heeft de Russische president Wladimir Putin gezegd naar aanleiding van de G8-ontmoeting in Sint-Petersburg. Volgens Putin is het moeilijk voor te stellen dat wereldproblemen kunnen opgelost worden zonder dat snelgroeiende economieën zoals China en India daarbij worden betrokken. 

De G8 omvat de zeven grootste industriële landen – de Verenigde Staten, Frankrijk, Italië, Groot-Brittannië, Duitsland, Japan en Canada – van de wereld, aangevuld met Rusland. Maar Putin vindt dat de opkomende economieën van India en China daarin ook hun plaats verdienen. Dat geldt volgens hem ook voor Brazilië, naar Putins zeggen het meest veelbelovende land van het Amerikaanse continent.

De landen van de G8 willen werken aan een open en transparante energiemarkt. Die is nodig om de risico’s het hoofd te bieden die de hoge olieprijs en de toenemende vraag naar energie met zich meebrengen. Dat staat in een verklaring die zondag is gepubliceerd tijdens het topoverleg in de Russische stad Sint-Petersburg.

De landen van de G8 zeggen trouwens te willen werken aan een open en transparante energiemarkt. “Die is nodig om de risico’s het hoofd te bieden die de hoge olieprijs en de toenemende vraag naar energie met zich meebrengen,” voeren ze aan. “Een open wereldwijde energiemarkt zal ervoor zorgen dat alle landen erop kunnen vertrouwen dat hun energietoevoer gewaarborgd blijft. Daarom moeten de barrières voor investeringen in energie zoveel mogelijk worden afgebroken.”

Australië heeft de droogste maand juni in meer dan honderd jaar beleefd. Meteen wordt gevreesd of er wel voldoende landbouwopbrengsten zullen zijn om de export van de Australische economie op punt te houden. In sommige regio’s zou de oogst zelfs met tachtig procent dalen. Alleen een snelle weersverandering en stevige regenbuien kunnen volgens analisten nog voor een ommekeer zorgen. 

Oost-Australië heeft in het midden van juni nog een beetje regen gekregen om de planten toch nog van een beetje water te voorzien, maar daarna is er weer een droogteperiode gevallen. Lokale landbouwers moeten nu hopen op nieuwe regenbuien om hun oogsten te kunnen redden. In West-Australië is de situatie nog erger. Gevreesd wordt dat daar tachtig procent van de oogst verloren is. Meteen zou er schaarste kunnen ontstaan voor graan, koolzaad en gerst, belangrijke Australische exportproducten.

Drie weken geleden schroefde het Australian Bureau of Agricultural and Resource Econimics de vooruitzichten voor de jaarproductie van graan al met 9,2 procent terug tot 22,8 miljoen ton. Maar volgens de sectororganisatie Farmarco moet er rekening gehouden worden met een maximum oogst van achttien tot twintig miljoen ton. Ook het vorige plantjaar kende een bijzonder droge start, maar kende toen veel lenteregens. Dat zorgde voor een graanoogst van 25,1 miljoen ton, bijna een record voor de sector. Dit keer zijn de lenteregens echter uitgebleven.

Het analistenbureau ProFarmer stelt dat de situatie nog veel dramatischer is. Daar wordt beweerd dat 58 procent van de Australische teelten in bijzonder slechte toestand verkeren en wellicht ook niet meer door goede regens zal kunnen verbeterd worden. In het zwaar getroffen Queensland zou nu overwogen worden om een oogst over te slaan, zodat in een ander seizoen geoogst zou kunnen worden.

Australië wordt al sinds het begin van deze eeuw geconfronteerd met extreme droogtes. In 2003 werd zelfs de ergste droogte in honderd jaar genoteerd. Ook toen kregen de graanproductie en export zware klappen.

De begrafenis van paus Johannes Paulus II en de verkiezing van zijn opvolger Benedictus XVI heeft het Vatikaan vorig jaar ongeveer zeven miljoen euro gekost. Die cijfers werden bekend gemaakt door het departement economische zaken van de Heilige Stoel. Maar anderzijds maakte het Vatikaan datzelfde jaar 9,7 miljoen euro winst. Dat is het beste resultaat dat het Vatikaan sinds acht jaar kan voorleggen. 

“Kardinaal Sergio Sebastiani, hoofd van het departement economische zaken van het Vatikaan, noemde de financiële resultaten goed nieuws,” meldt de Britse omroep BBC. “De kosten van de pauswisseling werden grotendeels goedgemaakt door het massale bezoek van pelgrims aan het museum van het Vatikaan tijdens die periode. Toen paus Johannes Paulus II in april van vorig jaar op 84-jarige leeftijd overleed, stroomden miljoenen mensen samen in Rome om hun sympathie te betuigen en het conclaaf te volgen dat de opvolger van de overleden paus moest kiezen.”

De meerkosten tijdens die periode werden vooral veroorzaakt door extra lonen voor het personeel voor de periode dat de pauselijke zetel onbezet bleef. Maar aan de inkomstenzijde was er niet alleen het bezoek aan de Vatikaanse musea, maar ook een extra verkoop van boeken. De budgetten van het Vatikaan gaan naar de centrale administratie, de lonen van het personeel en de clerikale staf en zijn diplomatieke vertegenwoordiging over de hele wereld. Bovendien moet het Vatikaan ook zijn eigen media financieren.

De inkomsten van het Vatikaan zijn afkomstig van donaties van gelovigen, maar ook van aandelen, immobiliën en andere investeringen. Na vier verliesjaren, maakte het Vatikaan in 2004 opnieuw een winst van drie miljoen euro. De media van de Heilige Stoel – Radio Vatikaan en de krant L’Osservatore Romano – blijven echter verlieslatend.

Het Britse havenbedrijf Peninsula and Oriental Steam Navigation Company (P&O Ports) wil opnieuw naar de Londense beurs, minder dan een jaar nadat de groep werd overgenomen door Dubai Ports World. Het havenbedrijf zou twintig procent van zijn aandelen op de beurs willen aanbieden. Dat pakket zou volgens de krant The Telegraph een waarde hebben van ongeveer 1,5 miljard euro. 

Begin dit jaar kocht Dubai Ports World, dat gecontroleerd wordt door de regering van de Verenigde Arabische Emiraten, P&O Ports voor een bedrag van 5,7 miljard euro. De Arabische groep haalde het daarbij van PSA International uit Singapore. De overname door Dubai Ports World stuitte vanwege veiligheidsrisico’s echter op felle kritiek van het Amerikaanse Congres, waardoor de groep moest toestaan dat de Amerikaanse activiteiten van P&O onder de hoede werden gegeven van een Amerikaanse dochter.

P&O was 168 jaar lang een onafhankelijke groep die bekend was voor zijn transport door het voormalige British Empire. P&O heeft activiteiten in 29 verschillende havens in de wereld en is ook aanwezig in de Antwerpse haven. De nieuwe beursgang zou voorzien zijn voor november dit jaar en begeleid worden door Deutsche Bank en Merrill Lynch. De aandelen zouden genoteerd worden op de London Stock Exchange en in het Dubai International Financial Centre.

De geruchten over een beursgang werden aangewakkerd door een verklaring van sultan Ahmad Bin Sulayem, voorzitter van DP World. Die kondigde onlangs aan dat het bedrijf van plan was om de volgende drie tot vier jaar ongeveer 2,5 miljard euro te investeren in havenuitrusting om de containertrafiek in zijn havens met ongeveer veertig procent te kunnen opdrijven. Hij voegde daar aan toe een beursgang niet uit te sluiten om aan de nodige financiële middelen te komen om die investeringen te bekostigen.

België heeft een matige merknaam. Het land doet volgens specialisten niet voldoende om zich als een eenheid in het buitenland te promoten. Wallonië en Vlaanderen zijn volgens experts in het buitenland onbekende begrippen en ze voegen er aan toe dat afzonderlijke campagnes van de verschillende landsgedeelten dan ook weinig aarde aan de dijk brengen. Op dat vlak heeft België volgens hen nog een hele achterstand op te halen tegenover andere middelgrote West-Europese landen, zoals Nederland of Zwitserland. 

“De Belgische merknaam wordt constant benadeeld door de kloof tussen Wallonië en Vlaanderen,” merkt Brand Channel op. “De taalproblemen hebben niet alleen diverse regeringen doen vallen, maar maken het dikwijls onmogelijk om gezamenlijke promotieprojecten voor het land op te zetten.” Bij Amcham Belgium, de Belgische tak van de Amerikaanse Chamber of Commerce, stelt Marcel Claes dat België geen goed werk aflevert bij het verkopen van zichzelf in het buitenland.

Claes wijst daarbij op het negatieve effect van de afzonderlijke buitenlandse handelsmissies van de drie Belgische regio’s en de onderlinge gevechten om buitenlandse investeerders aan te trekken. “Door afzonderlijk op te treden, zwakken ze het imago van België af,” aldus de topman van Amcham Belgium. “Vorig jaar werd een federale missie naar China onmiddellijk gevolgd door een Vlaamse delegatie. Dat brengt de mensen in verwarring.” Omdat de regionale overheden verantwoordelijk zijn voor de promotie van buitenlandse investeringen, is het voor de federale overheid volgens hem steeds moeilijker om geld te besteden aan grote Belgische promotiecampagnes.

Peter Janssen, directeur van het Vlerick Brand Management Center, heeft een positiever beeld. “België heeft een hogere merkwaarde dan Coca-Cola,” voerde hij aan. “Maar we moeten wel zoeken naar meer synergieën en een meer geïntegreerde merkbenadering nastreven.” Maar hij geeft wel toe dat België het met zijn verschillende talen, regio’s en identiteiten moeilijker heeft dan andere landen.

Jean-Pierre Baeyens, docent aan de Solvay Business School, stelt dat Brussel dankzij de Europese Unie en de Nato een grotere identiteit heeft dan België. Maar hij voegt er aan toe dat België ook niet als een merknaam wordt gehanteerd. “Er is een steeds verdere trend naar federalisering, waardoor België steeds minder en minder betekent,” aldus Baeyens. “De federale overheid heeft minder geld ter beschikking voor nationale marketingcampagnes. België heeft een duidelijke en financieel sterke merkstrategie nodig. Daar moeten alle partijen van overtuigd worden.”

Simon Anholt, auteur van ‘Brand America: The mother of all brands’ zegt echter dat het Belgisch merk een wereldwijd schandaal is. Volgens hem is de Belgische merknaam 456 miljard dollar waard of ongeveer 43.864 dollar per inwoner. Andere middelgrote West-Europese landen komen volgens hem aan merkelijk hogere bedragen. Zo heeft Nederland volgens Anholt een waarde van 792 miljard dollar of 48.762 dollar per inwoner. Zwitserland heeft een waarde van 558 miljard dollar of 75.621 dollar per inwoner.

Anholt is van mening dat België wel degelijk een merknaam heeft, terwijl Vlaanderen en Wallonië dat niet hebben. “De toeristische industrie wordt verplicht om de naam België te vermijden en in plaats daarvan onbekende namen te gebruiken,” voerde hij nog aan. “Op die manier wordt de Belgische merknaam weggegooid.”

De stijgende welvaart levert landen als India niet alleen voordelen op. Het blijkt dat niet alleen Duitse auto’s en Franse handtassen er de markt veroveren, maar dat ook cocaïne er aan een opmerkelijke opmars bezig is. Dat heeft volgens Indische drugsbestrijders vooral te maken met de groeiende koopkracht van de Indische bevolking, die daardoor westerse producten en gewoontes kan overnemen. 

“Men moet al behoorlijk wat geld hebben om cocaïne te kunnen kopen,” vertelde Kiran Bedi, die een opvangtehuis voor verslaafden leidt, aan het persbureau Associated Press. “In Indië beschikken steeds meer mensen over extra geld. Dat betekent dat ze steeds meer geïnteresseerd raken in westerse kledij, muziek en normen van het westen. Sommigen nemen daarvan ook de minder gezonde gewoonten van over.”

Associated Press stelt dat tijdens de weekends in een aantal trendy clubs en bars in New Delhi al drugs verkrijgbaar zijn en soms ook openlijk worden gebruikt. Voorlopig wordt geschat dat nog slechts een minieme minderheid van de Indiërs cocaïne heeft gebruikt. “De drug kost ongeveer honderd dollar voor een gram en meer dan veertig procent van de bevolking verdient nog altijd minder dan één dollar per dag,” aldus het persbureau.

Het goedkope heroïne wordt beschouwd als een veel groter gevaar omdat het in vele Indische regio’s verkrijgbaar is en verantwoordelijk wordt gesteld voor een aids-crisis in het noord-oosten van het land. Maar de Indische overheid vreest dat ook cocaïne onder de rijkere bevolking aan populariteit aan het winnen is. Enkele weken geleden werd op een schip in de haven van Bombay een voorraad van 220 kilogram cocaïne aangetroffen. Dat is de grootste cocaïnevangst uit de geschiedenis van het land. Voordien ging het om enkele grammen.

De cocaïne die in India wordt ingevoerd, is afkomstig uit Zuid-Amerika en wordt per koerier per vliegtuig of per schip ingevoerd. Volgens de Indische politie zijn de drugshandelaars vooral buitenlanders, maar er wordt toegegeven dat er ook Indiërs bij zijn betrokken. Volgens een anonieme bron was er in het verleden in New Delhi één enkele dealer, maar zouden er ondertussen al tientallen zijn neergestreken.

De Japanse overheid moet de corruptie in zijn bedrijfsleven dringend aanpakken. Dat stelt de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO). In een rapport stelt de organisatie ernstige twijfels te hebben aan de gedrevenheid van de Japanse overheid om het probleem aan te pakken. Ook andere landen, zoals Denemarken en Nederland, kregen een veeg uit de pan. 

Japan trad in 1999 toe tot een conventie om corruptie tegen te gaan, maar heeft daar volgens de OESO sindsdien in praktijk weinig aan gedaan. Er werden bijzonder weinig corrupte zakenlui voor de Japanse rechters gedaagd. Volgens een rapport van Transparency International schiet twee derde van de 36 landen die de conventie hebben ondertekend, tekort in de strijd tegen corruptie.

De conventie wil een halt toeroepen aan het omkopen van ambtenaren door bedrijven, meestal in minder ontwikkelde landen. De OESO stelt verrast te zijn door het feit dat Japan zo weinig rechtszaken wegens corruptie heeft gekend, rekening houdend met het feit dat het de tweede grootste economie van de wereld is en een belangrijke donor van buitenlandse financiële hulp.

De OESO stelt dat Japan bijzonder passief is gebleven, tot het land daarvoor vorig jaar op de vingers werd getikt. “Sinds januari 2005 zijn er meer inspanningen geleverd,” geeft de organisatie toe. “Maar men is daar nog niet voldoende ver in gegaan.” De OESO stelde dat ook Denemarken en Nederland grotere inspanningen moeten doen om hun bedrijven ervan te weerhouden buitenlandse wetten te overtreden.

De Russische overheid wil komaf maken met de tsjelnoki, pendelaars die goedkope producten inkopen in landen als Turkije en China en met winst doorverkopen op de Russische markten. De pendelaars mogen voortaan immers maximaal nog slechts 35 kilogram bagage meezeulen. Daardoor wordt hun omzet beperkt en wordt het hen moeilijker gemaakt om van hun handeltje te leven.

De Nederlandse krant Trouw stelt dat de bloeiperiode van de tsjelnoki begon na de val van het Ijzeren Gordijn. “Het waren de pendelaars die de felbegeerde westerse goederen introduceerden bij de Russische massa,” merkt de krant op. Ze hadden daarvoor dagenlange treinreizen voor over.

Omdat de pendelhandel moeilijk te controleren of te belasten valt, probeert de Russische overheid de praktijken op een andere manier te beperken. Daarom werd het maximum invoergewicht terug te brengen van 50 kilogram naar 35 kilogram. Daardoor zullen een aantal tsjelnoki er de brui aan geven.

Sommigen proberen die beperking te omzeilen door koeriers in te huren die elk met 35 kilogram de grens over trekken, waarna de tsjelniki ze weer in ontvangst nemen en de koeriers naar hun eigen land terugkeren. Maar ook dat vreet aan de winst van de pendelhandel. Volgend jaar wordt de maximumwaarde van de invoer zonder heffing teruggebracht van 1.800 euro naar 420 euro.

De Club van Parijs, die de rijkste landen van de wereld verzamelt, viert vandaag zijn vijftigste verjaardag. De organisatie staat echter onder steeds grotere druk. Er gaan immers steeds meer stemmen op om de schuldenlast van arme landen te schrappen, terwijl steeds meer debiteuren hun schulden vervroegd aflossen.

De Club van Parijs werd in 1956 opgericht door negentien landen die crediteur waren van Argentinië. Sindsdien hebben zij ongeveer 400 akkoorden afgesloten voor een totaalbedrag van ruim 500 miljard dollar. “Maar de organisatie wordt nu geconfronteerd met een groeiende macht van nieuwe landen en een trend om de schulden van de armste landen te schrappen,” stelt het persbureau AFP.

In plaats van aan te kloppen bij de Club van Parijs, vragen steeds meer landen leningen aan nieuwe economische grootmachten, zoals Brazilië en China. Bovendien betaalt een aantal landen, zoals Algerije en Rusland, zijn schulden aan de Club van Parijs vervroegt terug. Daardoor derven de crediteurlanden inkomsten uit intresten.

Die evolutie doet volgens Jerome Sgard, onderzoeker aan het Center for Prospective Studies and International Information (CEPII), vragen rijzen over het verdere nut van de Club van Parijs. Maar Xavier Musca, huidig voorzitter van de Club van Parijs, stelt dat de organisatie nog altijd een belangrijke rol te spelen heeft in het garanderen van transparantie en eerlijke leningpraktijken.

De Club van Parijs werkt samen met de World Bank en het International Monetary Fund. De drie organisaties zijn al onder vuur komen te liggen. “Critici stellen dat ze een te grote macht hebben en dat hun beslissingen te politiek zijn gestuurd,” aldus het persbureau. “Zo werd tachtig procent van de Iraakse schulden geschrapt, terwijl de schuld van Aziatische landen die door de tsunami werden getroffen, alleen maar herschikt.”

De Club van Parijs bestaat uit Australië, België, Canada, Denemarken, Spanje, Finland, Ierland, Italië, Noorwegen, Groot-Brittannië, Rusland, Zweden, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Japan en de Verenigde Staten.