Australië heeft de droogste maand juni in meer dan honderd jaar beleefd. Meteen wordt gevreesd of er wel voldoende landbouwopbrengsten zullen zijn om de export van de Australische economie op punt te houden. In sommige regio’s zou de oogst zelfs met tachtig procent dalen. Alleen een snelle weersverandering en stevige regenbuien kunnen volgens analisten nog voor een ommekeer zorgen. 

Oost-Australië heeft in het midden van juni nog een beetje regen gekregen om de planten toch nog van een beetje water te voorzien, maar daarna is er weer een droogteperiode gevallen. Lokale landbouwers moeten nu hopen op nieuwe regenbuien om hun oogsten te kunnen redden. In West-Australië is de situatie nog erger. Gevreesd wordt dat daar tachtig procent van de oogst verloren is. Meteen zou er schaarste kunnen ontstaan voor graan, koolzaad en gerst, belangrijke Australische exportproducten.

Drie weken geleden schroefde het Australian Bureau of Agricultural and Resource Econimics de vooruitzichten voor de jaarproductie van graan al met 9,2 procent terug tot 22,8 miljoen ton. Maar volgens de sectororganisatie Farmarco moet er rekening gehouden worden met een maximum oogst van achttien tot twintig miljoen ton. Ook het vorige plantjaar kende een bijzonder droge start, maar kende toen veel lenteregens. Dat zorgde voor een graanoogst van 25,1 miljoen ton, bijna een record voor de sector. Dit keer zijn de lenteregens echter uitgebleven.

Het analistenbureau ProFarmer stelt dat de situatie nog veel dramatischer is. Daar wordt beweerd dat 58 procent van de Australische teelten in bijzonder slechte toestand verkeren en wellicht ook niet meer door goede regens zal kunnen verbeterd worden. In het zwaar getroffen Queensland zou nu overwogen worden om een oogst over te slaan, zodat in een ander seizoen geoogst zou kunnen worden.

Australië wordt al sinds het begin van deze eeuw geconfronteerd met extreme droogtes. In 2003 werd zelfs de ergste droogte in honderd jaar genoteerd. Ook toen kregen de graanproductie en export zware klappen.

Studenten houden van merken en bedrijven met een groen imago. Dat is althans de conclusie van een rapport van het onderzoeksbureau Harris Interactive. De onderzoekers kwamen daarbij tot de vaststelling dat een groot gedeelte van de Amerikaanse studenten sociaal bewust zijn en bereid zijn om een meerprijs te betalen voor producten van bedrijven die aantonen respect te hebben voor het milieu. 

“Jonge volwassenen verwachten dat bedrijven hun maatschappelijke verantwoordelijkheid opnemen en dat studenten er de voorkeur aan geven om zich te associëren met merken die volgens hen een positieve bijdrage leveren tot de gemeenschap,” aldus de onderzoekers. Die maatschappelijke verbondenheid van bedrijven wordt door die generatie volgens de studie hoger ingeschat dan de band die sommige bedrijven voor promotionele doeleinden aangaan met beroemde figuren.

“Eén op drie Amerikaanse studenten zeggen bij hun koopgedrag de voorkeur te geven aan merken die bekend staan als milieuvriendelijk of zich verbonden hebben aan een sociaal project,” aldus nog de onderzoekers. Eén op vier studenten gaf zelfs toe het voorbije jaar specifiek een product gekocht te hebben omdat het een sociale betrokkenheid aantoonde. Dat is een veel hogere score dan het imago van een merk of het opvoeren van een beroemd personage lieten noteren.

Vooral bedrijven die hun maatschappelijke boodschap duidelijk in hun merkstructuur verwerken, van reclame tot verpakkingen en evenementen, zijn volgens de ondervraagden toegewijd aan hun sociale betrokkenheid.

Nagenoeg de helft van alle Chinese chemische bedrijven vormen een ernstige bedreiging voor het leefmilieu. Dat blijkt uit een rapport van het Chinese ministerie van milieubescherming. Volgens de onderzoekers is de huidige toestand van de Chinese chemische industrie de belangrijkste oorzaak van de stijgende watervervuiling tijdens het voorbije jaar. Ze stellen dan ook dat er een striktere milieuwetgeving moet komen om aan deze situatie een einde te kunnen maken. 

Uit een doorlichting van 7.555 chemische bedrijven bleek dat 81 procent van de sites gesitueerd waren aan de boorden van waterlopen of in de onmiddellijke omgeving van dichtbevolkte centra. Bijna 300 chemische fabrieken bevonden zich binnen een afstand van tien kilometer van een officieel beschermde bron van drinkbaar water. Van alle onderzochte fabrieken bleek 45 procent een ernstige bedreiging te vormen voor het leefmilieu of de volksgezondheid.

Het onderzoek is een gevolg van een ongeval acht maand geleden in een Chinese petrochemische fabriek, waarbij honderd ton benzeen werd geloosd in de Songhua-rivier, 380 kilometer stroomopwaarts van de stad Harbin. De lozing zorgde voor een stroom van ongeveer 80 kilometer vergiftigd water. Dat bedreigde de watervoorziening van miljoenen bewoners, die van de rivier afhankelijk waren voor drinkwater en wasgelegenheid. Het vervuilde water passeerde bereikte ook de Russische Khabarovsk-regio, waar de locale visvoorraden bedreigd werden. China moest zich daarvoor officieel verontschuldigen.

China telt in totaal ongeveer 21.000 chemische bedrijven die langs rivieren of de kust zijn ingeplant, meestal omdat ze water nodig hebben voor de productie of om logistieke redenen.

Een groot gedeelte van de aardebewoners vreest dat het energiebeleid een bedreiging vormt voor het milieu en de stabiliteit van de wereldeconomie. Dat blijkt uit een enquête van de BBC World Service in negentien landen. Daarbij werd bovendien gevreesd dat de strijd om energie tot grote conflicten zou kunnen leiden. Uit de studie kwam ook een duidelijke steun op de voorgrond voor het gebruik van alternatieve energieën. Maar ook kernenergie vindt heel wat steun. 

De grootste vrees betreft de milieugevolgen van het energiebeleid. Dergelijke problemen werden door tachtig procent van de ondervraagden als een mogelijke bedreiging naar voor geschoven. In Australië, Groot-Brittannië en Italië liep dat zelfs op tot negentig procent. De onderzoekers noemen het opmerkelijk dat op een openblik van historisch hoge energieprijzen en geopolitieke spanningen, men op het gebied van energie toch in eerste instantie bekommerd is om de impact op het milieu en het klimaat. Belastingsvoordelen om het gebruik van alternatieve energiebronnen te stimuleren wordt dan ook door tachtig procent van de ondervraagden ondersteund. Maar ook 49 procent was voorstander van de verdere uitbouw van kernenergie.

In achttien van de negentien bestudeerde landen zei meer dan zestig procent van de bevolking te vrezen dat energieschaarste en hoge prijzen de wereldeconomie zouden kunnen destabiliseren. De uitzondering was Rusland, dat over gigantische olie- en gasvoorraden beschikt en profijt haalt uit de hoge energieprijzen. Van de ondervraagden vond Rusland, ondanks recente incidenten, toch een betrouwbaar energieleverancier. Iran werd het minst vertrouwd. Energieschaarste zou volgens 73 procent van de ondervraagden kunnen leiden tot grotere conflicten tussen landen.

Het onderzoek werd uitgevoerd in Australië, Brazilië, Canada, Chili, Duitsland, Egypte, Filippijnen, Frankrijk, Groot-Brittannië, India, Israël, Italië, Kenia, Mexico, Oekraïene, Polen, Rusland, Verenigde Staten en Zuid-Korea.

De Noorse walvisvloot zal dit seizoen slechts de helft van zijn quota halen. De Noorse regering had bepaald dat van april tot augustus 1.052 dieren zouden mogen gevangen worden, maar op dit ogenblik heeft men slechts 444 dieren kunnen doden. Tegen eind augustus zou dat volgens woordvoerders van de sector wellicht oplopen tot 500 exemplaren. De kleine vangst is volgens hen vooral te wijten aan het slechte weer in het begin van het seizoen, waardoor de walvisjacht onmogelijk was. 

Volgens de milieubeweging verkeert de walvisindustrie echter in een crisis. “Winkels liggen vol met onverkocht vlees door een gebrek aan vraag bij het Noorse publiek,” aldus de Whale and Dolphin Conservation Society (WDCS). “De Noorse regering heeft een politiek standpunt willen innemen door de quota op te drijven, maar dat komt nu als een boomerang terug,” wordt er gesteld. “Groothandelaars krijgen het vlees niet meer verkocht en hebben geen ruimte meer om nog extra voorraden op te slaan.”

Vorig jaar bedroegen de Noorse walvisquota 797 dieren, maar dat werd dit jaar opgedreven tot 1.052 exemplaren. Noorwegen weigert een wereldwijd verbod op walvisvangst te erkennen en blijft bij de commerciële vangst rond de Lofoten-eilanden in het noord-westen van het land. Maar de High North Alliance, die de walvisvaarders en vissers uit Skandinavië vertegenwoordigt, zegt dat de magere oogst vooral te maken heeft met de slechte weersomstandigheden, waardoor de vloot slechts zelden kon uitvaren. Bovendien zou er langs de kust ook weinig capelin, de belangrijkste prooi van de walvissen, aanwezig zijn geweest. Daardoor zouden ook de walvissen weggebleven zijn.

Er wordt niet verwacht dat de situatie zich zal herstellen, want naarmate het seizoen vordert, gaat volgens de locale vissers ook de kwaliteit van het walvisvlees achteruit. “Van bij het begin van de zomer eten de walvissen vooral haring,” wordt er opgemerkt. “Ze blijven eten en worden steeds vetter, wat slecht is voor de kwaliteit van het vlees. Meestal begint de consument in mei walvisvlees te eten. In juli is het niet meer mogelijk om nog pas gevangen walvis op de markt te brengen.”

Naast Noorwegen doen ook Japan en IJsland nog aan walvisvangst, maar deze laatste twee landen zeggen dat louter te doen uit het oogpunt van wetenschappelijk onderzoek.

De Zweedse zakenman Johan Eliasch, de man achter het kledingmerk Head, heeft aan de verzekeringswereld voorgesteld om het Amazonewoud te kopen. Volgens zijn berekeningen moet daar een prijs van ongeveer 18 miljard dollar tegengeplakt kunnen worden. De 43-jarige miljardair zegt dat een dergelijke aankoop een peuleschil is in vergelijking met de kosten van natuurrampen als de tsunami of de orkaan Katrina. Eliasch bezit al een gedeelte van het Amazonegebied. 

De Zweedse milieubeschermer benadrukte dat de tsunami en de orkaan Katrina samen voor minstens 83 miljard dollar schade hebben aangericht die door de verzekeringssector moest gedragen worden. Een investering van 18 miljard dollar in het Amazonegebied is volgens Eliasch dan ook een peuleschil als daarvoor de klimaatverandering, die voor een aantal milieurampen verantwoordelijk wordt geacht, vermeden kan worden.

Enkele maanden geleden kocht Eliasch al een gebied van 160.000 vierkante kilometer over van een houtbedrijf, ongeveer 2.600 kilometer ten noorden van Rio de Janeiro. Daarbij zou hij een som van 14,7 miljoen dollar hebben gekocht. Daardoor wil hij vermijden dat de kaalkap van de Amozone verder gaat. “Het Amazonegebied is de long van de wereld,” merkt hij op. “De regenwouden produceren twintig procent van alle zuurstof ter wereld en dertig procent van alle zoetwater.” Eliasch heeft het gebied opengesteld voor wetenschappers die de geneeskrachtige mogelijkheden van planten willen onderzoeken.

Bijna drie op vier consumenten is bereid om vijf procent meer te betalen voor klimaatvriendelijke producten. Dat blijkt uit een rapport van het onderzoeksbureau Intomart Gfk. Dat toont volgens de onderzoekers aan dat de eerste tekenen van een duurzame toekomst al kunnen opgemerkt worden. Intomart Gfk stelt dat immers steeds meer mensen geïnteresseerd raken in duurzame levenswijzes. 

Uit het onderzoek bleek dat 91 procent van de ondervraagden de wereldwijde klimaatverandering een probleem is. “Veertig procent noemt het zelfs een ernstig probleem,” benadrukt Intomart Gfk. “Van de ondervraagden gaf 83 procent aan te zullen kiezen voor een klimaatneutraal product indien dat zou worden aangeboden en 73 procent is bereid om daar vijf procent meer voor te betalen.”

Mensen met een interesse in een duurzame levenswijze worden door Gfk social innovators genoemd. “Het zijn mensen die door hun levenshouding een bijdrage leveren aan het promoten van een positievere toekomst,” voeren de onderzoekers aan. “Dat luidt het begin in van een nieuwe tijdperk, waarin mensen meer betrokken zijn bij het creëren van duurzame oplossingen, passend in levensstijlen van vandaag en morgen.”

Er zijn volgens Gfk verschillende maten van betrokkenheid. “Sommigen zijn heel betrokken en creatief, anderen mensen willen graag wat van de duurzamere levensstijlen overnemen,” wordt er opgemerkt. “Er zijn ook drie grote redenen om duurzame levensstijlen te promoten. “Sommigen willen verbonden zijn met anderen in de gemeenschap, anderen voelen de noodzaak om verder te komen in het leven en nog anderen maken zich zorgen om milieu en maatschappij.”

De Verenigde Naties hebben besloten om een embargo op de Liberiaanse export van hout op te heffen. Daardoor zou het Afrikaanse land inkomsten kunnen verwerven uit een duurzame houtproductie. Maar gevreesd wordt dat de oude houtlobby nog altijd bijzonder veel macht heeft.

De Verenigde Naties waren in 2003 overgegaan tot een embargo op de uitvoer van Liberiaans hout. De inkomsten uit die handel werd het voorbije decennium immers grotendeels gebruikt voor de aankoop van wapens die gebruikt werden in de bloedige Liberiaanse burgeroorlog.

De Liberiaanse president Ellen Johnson-Sirleaf had eerder al opgeroepen om het embargo op te heffen. Dat zou Liberia immers extra inkomsten kunnen bezorgen. Die zouden volgens Johnson-Sirleaf gebruikt worden om de armoede in het land te bestrijden. De regering krijgt nu negentig dagen tijd om te bewijzen dat het bosbeheer in Liberia wettelijk goed wordt geregeld.

De concessies die tijdens de regering van Charles Taylor aan houtproducenten werden verstrekt, zouden inmiddels zijn ingetrokken. Bovendien zouden een aantal gebieden aangestipt zijn voor commerciële houtwinning, maar zou ook ruim één miljoen hectare, ongeveer twaalf procent van de totale oppervlakte van het land, beschermd worden.

Liberia zou jaarlijks 80 miljoen euro kunnen verwerven uit de commerciële houtbouw. Daarvan zou twintig procent naar de staat gaan. Het persbureau Associated Press voert echter aan dat de machtige figuren in de houtproductie vrienden zijn van de gewezen president Taylor. Zij blijven volgens het bureau een gevaar voor het nieuwe, jonge Liberiaanse regime.

In Schotland gaat jaarlijks meer dan één miljard liter drinkwater verloren door lekken en druipende kranen. Dat volume is voldoende om meer dan twee miljoen mensen van water te voorzien. Het is bovendien ongeveer de helft van alle drinkwater dat door de maatschappij Scottish Water wordt verdeeld.

Een groot gedeelte van het probleem wordt verweten aan de ouderdom van de ondergrondse waterleidingen. In Edinburgh is het waterleidingnet gemiddeld 120 jaar oud. Daarnaast zijn er ook problemen met de leidingen in de woningen en druipende kranen, terwijl de bevolking ook meer water laat lopen dan nodig is.

“Scottish Water heeft beloofd om op een periode van vier jaar 2,4 miljard pond te investeren in de herstelling van het netwerk,” meldt de krant The Scotsman. “Eerder al werd 1,8 miljard geïnvesteerd, zonder dat dit veel aarde aan de dijk bracht.” Toen Scottish Water het netwerk in 2001 overnam van drie regionale verdelers overnam, lag het waterverlies op 1,02 miljard liter.

Volgens een woordvoerster van Scottish Water heeft het probleem vooral te maken aan onderinvesteringen uit het verleden. De situatie in Schotland staat volgens The Scotsman in schril contrast met de situatie in Engeland, waar waterbedrijven slechts 22 procent van hun water verliezen.

In het zuidoosten van Groot-Brittannië wordt men tegelijkertijd met de grootste droogte sinds 1933 geconfronteerd. Daar wordt de watervoorziening voor bijna dertien miljoen gerantsoeneerd. Het gebied heeft per hoofd van de bevolking nu minder drinkbaar water dan Syrië

De voorbije honderd jaar is driekwart van de voedingsgewassen verdwenen. Dat benadrukt Jacques Diouf, directeur-generaal van de Food and Agriculture Organisation (FAO). De grote schuldige daarvan is volgens hem de moderne landbouw. Het afnemen van de biodiversiteit kan volgens hem de strijd tegen de honger in de wereld bemoeilijken.

Op dit ogenblik vertegenwoordigen nog slechts een dozijn plantensoorten – zoals tarwe, rijst en maïs – ongeveer zeventig procent van de voedselvoorziening van de wereldbevolking. Driekwart van de voedingsplanten is volgens de FAO de voorbije honderd jaar verdwenen. De grote schuldige van deze soorterosie is de moderne landbouw. Die is immers enkel nog geïnteresseerd in enkele winstgevende soorten.

Jacques Diouf waarschuwt dat het verdwijnen van soorten tot een verlies leidt van belangrijke erfelijke aanleg. “Dat maakt gewassen kwetsbaarder voor schadelijke dieren, ziektes of droogte,” voerder hij aan. “Dat kan hongersnood tot gevolg hebben. Dat kunnen we echter niet toelaten, want gezonde voeding is een mensenrecht.”

Eerder al heeft ook de Europese Commissie aangedrongen op bijkomende maatregelen om het verlies aan biodiversiteit in Europa te stoppen. De Europese Unie wil het verlies aan soorten en ecosystemen in 2010 tot staan gebracht hebben, maar zonder extra inspanningen zal Europa die doelstelling volgens de Europese Commissie niet halen.