Stress is nefast voor een carrière. Dat blijkt uit een Amerikaans onderzoek van Multi-Health Systems. Daarbij wordt opgemerkt dat het verloop van een carrière bepaald wordt door emotionele intelligentie. Maar stress heeft volgens de onderzoekers een negatieve impact op de emotionele intelligentie en vormt op die manier een mogelijke bedreiging voor verdere carrièrekansen.

“De onderzoekers stellen dat verstandelijke intelligentie iemand aan een baan kunnen helpen, maar dat de verdere carrière bepaald wordt door emotionele intelligentie,” aldus het magazine ManagersOnline. “Emotionele intelligentie leidt namelijk tot goede relaties met collega’s en betere prestaties. Zodra iemand gestresst raakt, blijkt de emotionele intelligentie verstoord te raken.”

“Dat heeft tot gevolg dat men minder goed met anderen overweg kan, zich minder goed aanpassen aan veranderingen en een slechter humeur veroorzaakt,” aldus Multi-Health Systems. Meer dan de helft van de ondervraagde werknemers gaf toe dat stress een negatieve invloed heeft op hun relatie met collega’s en 47 procent merkte op dat ze minder goed beslissingen kunnen nemen als ze onder spanning staan.

Ongeveer 40 procent van de ondervraagden bleek geregeld gestresseerd te zijn op het werk, veelal ten gevolge van slechte ervaringen thuis of op het werk. Ze gaven ook toe dat dit zijn tol eist op het werk, zowel lichamelijk, psychisch als gedragsmatig. Het gaat daarbij om hoofdpijn,spierpijn en maagklachten, vermoeidheid, slapeloosheid, ongeduld, uitstelgedrag, prikkelbaarheid, terugtrekgedrag, verdedigende reacties, woede, stemmingswisselingen en hulpeloosheid.

Meer dan de helft van de ondervraagden bleek echter geen verband te leggen tussen hun emotionele intelligentie en hun succes op het werk en de helft was zich niet bewust van de schadelijke effecten van stress op hun werkmogelijkheden. Een derde van de respondenten gaf echter toe dat ze ten gevolge van stress niet volledig tot bloei konden komen en een kwart dat stress hun carrière daadwerkelijk belemmerd heeft.

Hoewel Japan al meer dan twintig jaar een officieel gelijke kansenbeleid voert, blijken vrouwen het er nog altijd moeilijk te hebben om een succesvolle carrière uit te bouwen. In 2005 bleken vrouwen slechts 10,1 procent van alle Japanse managementbanen in te nemen. Twintig jaar eerder was dat 6,6 procent. Dat blijkt uit cijfers van de International Labor Organization (ILO).

Japan telt 27 miljoen werkende vrouwen. Dat is bijna de helft van de totale Japanse arbeidsbevolking. Toch hebben ze slechts 10,1 procent van alle leidinggevende functies in handen. “In de Verenigde Staten is dat 42,5 procent,” aldus nog de ILO. De oorzaak van dat verschil zou moeten gezocht worden in de Japanse werktradities, die het voor vrouwen bijna onmogelijk maken om een gezinsleven en een professionele carrière te combineren.

Volgens experts is er in Japan niet alleen sprake van vooroordelen tegenover vrouwen, maar is vooral de veeleisende Japanse bedrijfscultuur, waar een constante beschikbaarheid en inzet wordt geëist, een zware hindernis voor vrouwencarrières. “Vrouwen die aan een succesvolle carrière werken, blijken rond hun dertigste geblokkeerd te raken,” aldus de International Herald Tribune. “Dat is het ogenblik waarop ze aan kinderen beginnen.”

Dit kan volgens de Japanse overheid in de toekomst een groot probleem worden. “De Japanse geboortecijfers dalen immers aan een snel tempo en de Japanse populatie verouderd,” wordt er aangevoerd. “Japan kan het zich niet veroorloven dit vrouwelijk potentieel kwijt te raken. Daardoor dreigt het land de helft van zijn talent te verliezen.” De Japanse wet voorziet echter geen sancties voor de discriminatie van vrouwen op de werkvloer.

Japan staat op het vlak van gelijkheid op de werkvloer dan ook het laagste van de rijkste landen van de wereld. Uit een statistiek van vorig jaar stond Japan op een 42ste plaats van 75 onderzochte landen, juist boven Macedonië. Noorwegen voert de lijst aan. “Een aantal Japanse bedrijven is, gedwongen door het tekort aan beschikbare krachten, nu toch begonnen met het aanwerven van vrouwelijke kandidaten voor leidinggevende functies,” aldus de krant.

Eén op de twaalf Amerikaanse werknemers gebruikt drugs. Dat blijkt uit een studie van het Amerikaanse Health & Human Services Department. Van die gebruikers gaf ongeveer 30 procent toe minder geneigd te zijn te werken voor een bedrijf dat geregeld drugtests uitvoert. Volgens de onderzoekers is het druggebruik vooral bij kleinere bedrijven een probleem, omdat daar veel minder drugtests worden uitgevoerd.

“De kosten van drugtests zorgen ervoor dat kleinere bedrijven gemakkelijker geneigd zijn om af te zien van dergelijke steekproeven,” vertelde Nancy Delogu, een juriste die gespecialiseerd is in de problematie van drugsvrije werkomgevingen, aan het magazine Business Week. “Aangezien 60 procent van de druggebruikers niet willen werken voor een bedrijf dat dergelijke tests uitvoert, zijn ze wellicht te vinden bij de kleinere bedrijven.”

Delogu stelt echter dat he took voor kleinere bedrijven aangewezen is om zijn personeel op druggebruik te testen. “Geïntoxiceerd personeel verhoogt immers de kans op vergissingen en ongevallen,” benadrukt ze. “Dat kost het bedrijf verlies aan inkomsten en verhoogde verzekeringspremies. Bovendien moet er ook rekening gehouden worden dat het druggebruik kan leiden tot een stijging van het aantal diefstallen op de werkvloer.”

Vrouwelijk verkooppersoneel van Novartis Pharmaceuticals mogen tegen hun bedrijf een geding aanspannen wegens discriminatie. Dat heeft een Amerikaanse rechtbank beslist. De vrouwen voeren aan dat ze achteruit gesteld werden in hun salaris, bevorderingen en persoonlijke evaluatie, soms omdat ze zwanger waren of recent moeder waren geworden. In totaal zou het om 4.000 tot 5.000 klachten kunnen gaan.

De klacht is afkomstig van negentien huidige en voormalige werknemers uit de verkoopsafdeling van Novartis Pharmaceuticals. De Amerikaanse rechter heeft beslist dat de betrokkenen ook andere vrouwen in het bedrijf mogen vertegenwoordigen. In totaal kan het daarbij gaan om 4.000 tot 5.000 huidige en voormalige medewerkers van Novartis. De klachten kunnen vijf jaar teruggaan.

Volgens een raadsman van de vrouwen werden zijn klanten ongeveer 75 dollar per maand minder betaald dan hun mannelijke collega’s. In die som is bovendien geen rekening gehouden met gemiste promoties. Novartis voert aan dat het loonverschil tussen mannen en vrouwen heel klein is en niets te maken heeft met discriminatie. De rechter bepaalde wel dat Novartis Corporation, het moederbedrijf van Novartis Pharmaceuticals, buiten het geding blijft.

Volgens de raadsman van de betrokkenen kan het geding het tweede grootste discrimatieproces worden van de Verenigde Staten. Het grootste geding vertegenwoordigt ongeveer twee miljoen vrouwen die sinds 1998 in dienst waren van Wal-Mart en naar eigen zeggen gediscrimineerd werden op het gebied van loon van jobkwalificaties. Dat proces is in voorbereiding bij een rechtbank in Californië.

Volgens de medewerksters van Novartis werden zwangere vrouwen door het bedrijf onrechtvaardig behandeld. Daarbij wordt onder meer gewag gemaakt van willekeurige bestraffingen, het weigeren van promoties en ook ontslag. “Eén van de leidinggevende figuren van het bedrijf zou vrouwen zelfs aangezet hebben een abortus te ondergaan,” aldus The International Herald Tribune.

Een kantoorprinter kan net zo veel schade toebrengen aan de longen dan de deeltjes die vrijkomen als iemand rookt. Dit blijkt uit een onderzoek van Australische wetenschappers. Zij kwamen tot de vaststelling dat ruim 30 procent van alle printers gevaarlijke hoeveelheden kleurstof uitstoten in de lucht. De wetenschappers dringen dan ook aan op een verplichte gezondheidswaarschuwing bij bepaalde types printers.

Wetenschappers van de Technologische Universiteit van Queensland stelden tijdens hun onderzoek vast dat bijna één op drie printers een ultrakleine deeltjes kleurstofachtig materiaal uitstoten. Ze vergelijken de gevolgen voor de omgeving met passief roken. De deeltjes zijn zo klein dat ze de longen kunnen binnendringen en diverse gezondheidsproblemen kunnen veroorzaken. Dat kan gaan van ademhalingsmoeilijkheden tot meer chronische aandoeningen.

De wetenschappers hebben de Australische overheid dan ook opgeroepen om deze types uitstoten te reguleren. Ze zijn van oordeel dat bepaalde typen printers een gezondheidswaarschuwing zouden moeten dragen. Tijdens de kantoortijden ligt volgens hen het aantal schadelijke deeltjes vijf keer hoger. Het probleem verergert als er nieuwe cartridges worden gebruikt en wanneer grafieken en beelden grotere hoeveelheden kleurstof vereisen.

Werkzoekenden met tattoos of piercings hebben het wel degelijk moeilijker om een job te vinden. Dat blijkt uit een onderzoek van het Amerikaanse recruteringsmagazine Vault.com. Volgens 85 procent van de ondervraagde personeelsleden verkleinen lichaamsversieringen de kans op het vinden van een nieuwe baan. Nochtans blijkt dat slechts 16 procent van de Amerikaanse bedrijven een uitgestippeld tattoo-beleid heeft.

“Ongeacht de werkelijke persoonlijkheid van een persoon, zullen stereotypes over tattoos en piercings een invloed hebben op anderen,” vertelde een deelnemer aan de enquête. “In het algemeen worden mensen met tattoos en piercings beschouwd als ruwer en minder opgeleid.” Uit het onderzoek bleek trouwens dat meer dan de helft van de werknemers hun tattoos op de werkvloer bedekt houden.

De onderzoekers kwamen tot de vaststelling dat 42 procent van de ondervraagden een tattoo of een piercing hadden laten aanbrengen. Van die groep had 40 procent één of meer tattoos, maar slechts 20 procent had één of meer piercings. Een kwart van alle tattoos werd aangebracht op de armen. Die vormen daarmee de meest favoriete plek voor het laten plaatsen van een lichaamsversiering.

Er scheelt nog heel wat met het telewerken. Dat blijkt uit een rapport van het onderzoeksbureau Pearn Kandola. Onder meer wordt gesteld dat er ongeschikte personen worden aangenomen, dat de telewerkers onvoldoende begeleid worden en ook niet de geschikte communicatiemiddelen krijgen. Vooral mismanagement heeft volgens de onderzoekers grote gevolgen voor het succes van mobiele medewerkers.

De onderzoekers stellen dat zowel een teveel als een tekort aan communicatie een negatieve impact hebben op de prestaties van de telewerkers. “Een gebrek aan regelmatig contact kan leiden tot stresstoename en gevoelens van isolatie, terwijl micromanagement het vertrouwen ondermijnt,” citeert het magazine Computable het onderzoek. Dat is niet onbelangrijk wanneer men weet dat in 2009 een kwart van het wereldwijde werknemersbestand uit mobiele werkers zal bestaan.

Werknemers die goed functioneren en succesvol zijn in een mobiele rol zijn volgens de onderzoekers zelfmotiverend, flexibel, extrovert en onafhankelijk. “Bedrijven moeten bij het werven van nieuw personeel letten op deze eigenschappen,” wordt er opgemerkt. “Met de groei van het aantal mobiele medewerkers moeten organisaties zich bovendien verzekeren van geschikt leiderschap voor hun teams.”

Daarbij wordt opgemerkt dat managers mobiele werknemers niet op dezelfde manier mogen behandelen als hun medewerkers op kantoor. “Ze moeten in staat zijn efficiënt te communiceren en relaties op te bouwen met een flexibele managementstijl, die ze aanpassen naar de verschillende persoonlijkheden binnen het team,” aldus de onderzoekers. “Organisaties moeten zich er daarnaast van verzekeren dat ze de juiste middelen en hulpbronnen beschikbaar hebben voor mobiele medewerkers.”

In Europa groeit telewerken het snelst in noordelijke landen. Nederland is koploper (46 procent), gevolgd door Finland (45 procent). Helemaal onderaan staan Spanje (17 procent) en Portugal (8 procent). Dit grote verschil is deels toe te schrijven aan de network-readiness van een land, maar ook culturele verschillen spelen een belangrijke rol. Culturen die georiënteerd zijn op een fysieke dialoog zijn langzamer in het aanvaarden van mobiel werken.

Nederlandse werknemers gaan nog altijd graag naar vakantiehuizen van hun bedrijf. Dat zegt het Nederlands Economisch Archief. Een dergelijk vakantieaanbod was vooral in de helft van de voorbije eeuw een aantrekkelijke arbeidsvoorwaarde. In de jaren tachtig was er een duidelijke terugval in de interesse, maar nadien volgde een hernieuwde opleving. Sommige bedrijven moeten zelfs een wachtlijst opstellen.

“In de jaren vijftig gold een vakantie tegen een verlaagd tarief als een secundaire arbeidsvoorwaarde,” zegt Jacques van Gerwen van het Nederlands Economisch Historisch Archief in het Financieele Dagblad. “Werknemers hadden toen hoogstens twee weken per jaar vrij en die vakantie werd niet doorbetaald. Doordat werkgevers vakantiehuisjes van de zaak aanboden, konden medewerkers in die onbetaalde weken toch min of meer op kosten van de baas op reis.”

“Die extra voorziening diende ook om personeel vast te houden,” benadrukt Ries Roowaan van de historische afdeling van ABN Amro. “Dat was tot en met de jaren zeventig heel moeilijk.” Het systeem blijkt nog echter nog altijd werknemers aan te spreken. Een aantal bedrijven heeft zelfs een wachtlijst moeten opstellen omdat de belangstelling bijzonder groot blijkt te zijn.

De meeste vakantiehuizen van Nederlandse bedrijven werden wegens een steeds dalende belangstelling in de loop van de jaren tachtig van de hand gedaan. Volgens Pim Krommenhoek van Rochdale zijn vakantiehuisjes van bedrijven duidelijk achterhaald. Andere bedrijven hebben deze vakantiehuizen gedeeltelijk omgebouwd tot congrescentra, zodat ze een dubbele bestemming hebben gekregen.

De Poolse overheid heeft bekend gemaakt zijn visumbeleid te zullen versoepelen voor werknemers uit Oekraïne, Wit-Rusland en Rusland. Daarmee hoopt het land het personeelstekort in onder meer de bouwsector en de agrarische nijverheid op te lossen. Dat heeft Kazimierz Kuberski, de Poolse minister van arbeid, bekend gemaakt. Polen zelf wordt geconfronteerd met een massale uittocht van arbeidskrachten.

Minister Kuberski maakte bekend dat een Pools werkvisum voor arbeiders uit de drie betrokken landen voortaan geen tweehonderd euro meer zal kosten, maar drastisch verlaagd zal worden tot ongeveer twintig euro. Verder voerde de minister aan dat er ook minder bureaucratie gepaard zal gaan met een visumaanvraag. Op die manier wil het land op korte termijn extra arbeidskrachten te kunnen aantrekken.

Polen heeft een werkloosheidspercentage van dertien procent, maar de snel groeiende economie zorgt vooral in de bouw voor vraag naar extra personeel. De toetreding van Polen tot de Europese Unie in 2004 heeft honderdduizenden Poolse arbeiders naar andere Europese landen gelokt. De lonen in West-Europa liggen immers gevoelig hoger en er is een grote vraag naar arbeidskrachten.

Het verschil in salariëring tussen mannen en vrouwen in Europa ligt nog altijd zeer hoog. Dat blijkt uit een onderzoek van de Europese Commissie. Daarbij wordt opgemerkt dat in deze situatie voorlopig ook geen verbetering moet worden verwacht. Gemiddeld krijgen vrouwen in de Europese Unie 15 procent minder dan hun mannelijke collega’s. Tien jaar geleden bedroeg het verschil 17 procent.

De loonkloof heeft volgens de Europese Commissie verschillende oorzaken. Er is volgens het rapport duidelijk sprake van discriminatie, maar vrouwen brengen ook meer tijd met hun kinderen en het huishouden door. Daarin spelen volgens de onderzoekers nog altijd tradities een rol. Vrouwen zijn onder meer geneigd om zelf voor een type opleiding te kiezen dat slechts beperkte carrièrekansen biedt. Bovendien is er ook nog het glazen plafond.

Hoewel vrouwen minder verdienen, blijkt dat vrouwen 60 procent vertegenwoordigen van alle afgestudeerden in de Europese Unie. Deze situatie is volgens de Europese Commissie een onacceptabele verkwisting van arbeidskapitaal. Om het verschil weg te helpen werken wil de Europese Commissie onder meer uitbreiding van kinderopvang en betere zorgverdeling tussen vader en moeder.

Tevens wil de Europese Commissie gelijke betaling als criterium bij de aanbesteding van publieke contracten. Bovendien vindt de Europese Commissie dat de huidige wetten beter moeten worden nageleefd. De situatie druist volgens de Europese Unie in tegen de fundamentele principes van de Europese Unie. Al in 1957 legde men in het Verdrag van Rome vast dat mannen en vrouwen voor gelijk werk gelijk betaald zouden moeten krijgen.

Het verschil in salaris tussen mannen en vrouwen is het hoogst in Cyprus en Estland. Daar werd een loonkloof van 25 procent opgetekend.