Managers sturen hun werknemers teveel de wereld rond, waardoor ze een belangrijke bijdrage leveren tot de milieuverveling en de opwarming van de aarde. Dat blijkt uit een studie van het Britse onderzoeksbureau Interwise. Daarbij bleek dat de werknemer zelf bereid is om minder te reizen en daardoor het milieu te sparen. Meer dan de helft van de werknemers wil dat de werkgever meer doet om het zakelijk verkeer in te perken.

Volgens de ondervraagden kan zeker de helft van de georganiseerde vergaderingen gehouden worden zonder dat de deelnemers zich hoeven te verplaatsen. Ze wijzen daarbij op alternatieve vergadermogelijkheden, zoals video-conferencing. Bovendien kan het woon-werkverkeer volgens hen beperkt worden door vaker thuis te werken. De groeiende aandacht voor het milieu leidt volgen Interwise tot een steeds grotere belangstelling voor telewerken.

Er wordt echter opgemerkt dat het management in veel gevallen nog steeds een gerichte strategie moet ontwikkelen die effectief milieuvriendelijk werken mogelijk maakt, bijvoorbeeld door het aantal zakenreizen terug te dringen. Interwise stelt daarbij dat de techniek die telewerken mogelijk maakt, langer alleen gezien worden als een leuke gadget, maar wel degelijk als een cruciale voorwaarde voor efficiënt zakendoen.

Gamen is voor velen een fanatieke hobby, maar het blijkt ook goed te zijn voor een professionele carrière. Dat blijkt uit een onderzoek van het computerbedrijf IBM en de universiteit van Stanford. Games bieden volgens de onderzoekers een relevant trainingsplatform voor de toekomstige managers van grote bedrijven. Vooral World of Warcraft scoort volgens het rapport op dat vlak bijzonder hoog.

“World of Warcraft is een gesimuleerde fantasiewereld, waarin wereldwijd acht miljoen spelers onderling oorlogen uitvechten en plundertochten coördineren,” aldus het Financieele Dagblad. Er wordt aan toegevoegd dat de legeraanvoerders in het spel een bijzonder hoog aanzien genieten. “Ze geven immers leiding aan tientallen andere spelers,” wordt er opgemerkt.

George Pohle, directeur van het IBM Institute for Business Value, wijst erop dat het spel heel interessant is voor het aanleren van leidingstechnieken. “De leider wordt er immers binnen enkele weken afgerekend op zijn resultaten,” voert hij aan. “Het is een dynamische, complexe omgeving, waarin men razendsnel moet beslissen, veel sneller eigenlijk dan de gemiddelde manager, die meestal negentig dagen krijgt om uit te zoeken waar hij eigenlijk mee bezig is.”

Pohle prijst de flexibiliteit van dit virtueel leiderschap. “Dat komt voor iedereen binnen handbereik,” benadrukt hij. “Zo worden mensen aangemoedigd om risico’s te nemen. Verder stimuleert het spel flexibilisering van communicatievaardigheden. Een aanvoerder moet zijn orders aan tientallen ondergeschikten verdelenvia instant messaging, onlinechats, microcasting en internettelefonie.”

Volgens de IBM-directeur zal dergelijke flexibiliteit in de bedrijfsomgeving van de toekomst onmisbaar zal zijn. “Internationale organisaties worden steeds virtueler,” voert hij aan. “Er wordt vergaderd via conference calls, individuele communicatie verloopt met e-mail, er wordt samengewerkt met collega’s uit verschillende tijdzones en er wordt gerapporteerd aan mensen die men nog nooit hebben ontmoet.”

Pohle stelt dat een kandidaat-werknemer in de toekomst zijn game-ervaring ook op zijn curriculum vitae zal plaatsen. Daar blijkt het nu nog te vroeg voor te zijn. Het is volgens Pohle nog niet algemeen geaccepteerd, maar hij meent dat dit over drie jaar al helemaal anders zal zijn.

Sinds de toetreding tot de Europese Unie heeft Litouwen ongeveer tien procent van zijn bevolking zien vertrekken. Wellicht ligt het aantal emigranten zelfs hoger, want velen vertrekken naar Groot-Brittannië en Ierland voor tijdelijke arbeidscontracten, zonder zich uit te schrijven. Stijgende lonen en meer investeringen moeten de Litouwse emigranten echter doen overreden om terug te keren.

In vele Litouwse gebieden is er van werkloosheid nauwelijks sprake. Volgens het Financieele Dagblad krijgen vele Litouwse bedrijven hun vacatures zelfs niet opgevuld. Daarbij wordt er soms gewag gemaakt van twintig procent leegstaande betrekkingen. “Het zijn de lage lonen die mensen aanzetten tot migratie,” aldus de krant. “In het buitenland kunnen Litouwers soms tien keer meer verdienen dan in eigen land.”

Voor vele Litouwers is het onmogelijk om zich met hun salaris een woning of een auto te kopen. Vooral jonge mensen trekken weg naar het buitenland. Vele Litouwse artsen werken tijdens de week in eigen land, maar stappen op vrijdag in het vliegtuig om tijdens het weekend bij te verdienen in Groot-Brittannië of Ierland. Door het gebrek aan arbeidskrachten kennen de lonen echter een snelle stijging, waardoor de situatie zich lijkt te stabiliseren.

“Er beginnen mensen terug te komen, omdat ze zien dat in Litouwen een toekomst valt op te bouwen,” aldus nog de krant. “De salarissen in de bouw zijn al zo gestegen dat het voor veel Litouwse bouwvakkers niet meer loont naar het buitenland te trekken. Anderen komen terug met spaargeld dat ze tijdens hun verblijf in het buitenland hebben kunnen vergaren en richten in Litouwen een eigen bedrijf op.”

Ook op andere manieren wordt er volop in de Litouwse economie geïnvesteerd. In het stadje Elektrenai wil de locale overheid een pretpark bouwen dat tot het Disneyland van de Baltische regio moet uitgroeien. Het stadje ligt aan een stuwmeer met een werkloze elektriciteitscentrale en wil het nieuwe pretpark dan ook Energoland noemen. Dankzij subsidies van de Europese Unie is daarvoor al een financieel-economische analyse opgesteld.

De midlifecrisis slaat steeds vroeger toe. Tegenwoordig hebben dertigers er steeds vaker last van. Succesvolle carrièremensen blijken vaak al op relatief jonge leeftijd te maken te hebben met een dertigersdilemma, een knagend gevoel van onbehagen. Volgens de Nederlandse psychologe Nienke Wijnants is dat echter een luxeprobleem, terwijl ze er ook zelfs een voordeel in ziet om op die leeftijd met belangrijke vragen te worstelen.

“Steeds meer dertigers krijgen last van de midlifecrisis,” aldus het Financieele Dagblad. “Het zijn vaak hoogopgeleide mensen die beginnen te twijfelen aan hun opleiding, hun carrièreverloop en de schijnbaar onophoudelijke stroom nieuwe keuzes en verwachtingspatronen van hun omgeving.” Sommige bedrijven geven hun managers zelfs speciale trainingen om het dertigersdilemma bij het personeel tijdig te herkennen.

Volgens de Nederlandse psychologe Nienke Wijnants betreft het hier echter een conjunctureel gevoelig verschijnsel. “We hebben hier te maken met een luxeprobleem,” voert ze aan in de krant. “Het is een combinatie van individualisme dat leidt tot een gebrek aan zingeving met een teveel aan keuzemogelijkheden. Door de grotere keuzemogelijkheden ligt de arbeidsidentiteit minder vast, terwijl tegelijkertijd de druk toeneemt om iets te realiseren.”

Wijnants vindt het trouwens positief dat dertigers ontdekken dat de ongebreidelde mogelijkheden slechts een mythe zijn. “Ze leren op jonge leeftijd omgaan met existentiële vragen,” voert ze aan. “Dertigers zijn bovendien jong genoeg om een radicaal andere draai aan hun leven te geven.”

België heeft de jongste tijd enkele ophefmakende zaken gehad waarbij kandidaat-werknemers omwille van hun allochtone afkomst door bedrijven werden geweigerd, maar in Nederland wil slechts de helft van de werkgevers personeel uit een etnische minderheid aannemen. Dat blijkt uit een onderzoek van het Nederlands Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling en het Landelijk Netwerk Diversiteitsmanagement.

Opgemerkt wordt dat vorig jaar nog 68 procent van de Nederlandse werknemers personeel uit een etnische minderheid wenst aan te nemen. Wel worden iets vaker personeel met een Turkse, Marokkaanse, Surinaamse of Antilliaanse achtergrond – de vier grootste allochtone groepen in Nederland – aangeworven. Zestig procent van de Nederlandse werknemers heeft nu minstens één persoon uit één van deze vier groepen in dienst. Dat is een stijging met zeven procent tegenover vorig jaar.

De achterstand van allochtonen heeft volgens de onderzoekers te maken met een mindere taalbeheersing en opleiding, maar er wordt aan toegevoegd dat ook vooroordelen een rol spelen. Vooral op het vlak van klantencontacten en leidinggevende functies hebben werkgevers liever autochtonen. Een kwart van de bedrijven denkt dat klanten liever zaken doen met autochtonen.

Daarnaast stelt een kwart van de Nederlandse werkgevers dat het gemakkelijker is om samen te werken met autochtonen. Vooral kleinere werkgevers stellen dat etnische minderheden zich moeilijk aanpassen aan de bedrijfscultuur. Nochtans blijken vrijwel alle werkgevers met allochtone werknemers tevreden te zijn over het functioneren van deze groepen op de werkvloer.

Werkgevers die geen allochtone werknemers in dienst hebben, voeren aan dat deze groepen niet bij hen komen solliciteren. “Zo zegt 28 procent dat etnische minderheden niet in de omgeving wonen,” aldus de onderzoekers. “Opvallend is echter dat 15 procent van de werkgevers in de Randstad, waar nochtans veel allochtonen wonen, eveneens naar deze reden teruggrijpt.”

Slachtoffers van pestgedrag op de werkvloer hebben vaak niet door dat ze gepest worden. Dat blijkt uit een onderzoek van de Universiteit van New Mexico. De onderzoekers stellen dat pesten op de werkvloer normaal is geworden. Een duidelijke oorzaak daarvoor kan echter niet aangegeven worden. Bovendien merken ze op dat bedrijven pesten vaak niet alleen toelaten, maar dikwijls ook aanmoedigen en zelfs belonen.

“Uit het onderzoek blijkt dat bijna de helft van alle Amerikaanse werknemers minstens één negatieve ervaring per week heeft,” aldus onderzoekleidster Pamela Lutgen-Sanvik. “Minder dan tien procent is zich echter bewust dat het hier om pesten gaan. Men kan concluderen dat pesten normaal is geworden op de werkvloer. Een duidelijke verklaring is daarvoor echter niet aan te geven.”

“Het zou volgens de onderzoekers best kunnen dat sterke concurrentie op de werkvloer tot gevolg heeft dat gepest worden gelijk gesteld wordt aan zwakte,” aldus het magazine Zibb. “Het kan ook zijn dat de respondenten vinden dat ze zichzelf prima weren tegen pesterijen en dus niet vinden dat hun ervaring onder de definitie pesterijen valt, aangezien ze zichzelf geen slachtoffer voelen.”

Verder wijst Pamela Lutgen-Sanvik erop dat bedrijven pesten blijkbaar vaak niet alleen toelaten, maar ook aanmoedigen en zelfs belonen. “Door de macht van de manager te verheerlijken, kunnen personeelsleden ongestraft ondergeschikten pesten,” voert de onderzoekster aan.

Nederlandse werkgevers mogen hun personeel niet meer dan 23 kilogram laten tillen. Dit is een gevolg van een uitspraak van de Nederlandse Hoge Raad over een werknemer die zijn werkgever aansprakelijk stelde voor gezondheidsklachten na het tillen van een oven van 200 kilo met andere collega’s. De Nederlandse vakbond en het Nederland Bureau Beroepsziekten hebben het daarbij over een historische doorbraak.

Tot nu toe was er volgens het Bureau Beroepsziekten in Nederland geen grens opgelegd aan het gewicht dat iemand mag tillen. “Nu blijkt dat werkgevers ervoor moeten zorgen dat werknemers niet meer dan 23 kilogram tillen,” vertelde Jan Warning, directeur van Bureau Beroepszieken, aan het persbureau ANP. “De tilgrens is weliswaar nog niet wettelijk vastgesteld, maar werkgevers lopen het risico aansprakelijk te worden gesteld wanneer zij werknemers een zwaarder gewicht laten tillen.”

Met collectieve arbeidsovereenkomsten waren in bepaalde sectoren al wel maximumnormen opgelegd. Zo werd in de bouw een maximumgewicht van 25 kilogram toegestaan. In de kinderopvang lag de maximumgrens op 23 kilogram. De grens die door de Nederlandse Hoge Raad werd opgelegd, is gebaseerd op de Amerikaanse NIOSH-formule, die gebruikt wordt om te om te kunnen beoordelen of bepaalde tilsituaties risico’s met zich meebrengen voor de veiligheid en gezondheid.

De impact van het arrest van de Hoge Raad is volgens het ANP bijzonder groot, omdat in Nederland naar schatting zo’n 2,6 miljoen werknemers geregeld zonder hulpstukken gewichten moeten tillen die zwaarder wegen dan 23 kilogram.

De geluksbeleving heeft een financiële bovengrens. Dat stelt de Richard Layard, directeur van het Centre for Economic Performance aan de London School of Economics. Volgens Layard – auteur van het boek ‘Happiness’ – werd het hoog tijd dat economen, beleidsmakers en ondernemingen geluk weer hoger op de agenda hebben geplaatst. Hij wil trouwens dat het onderwijs jongeren moet aanleren hoe ze gelukkige mensen kunnen worden.

Volgens Richard Layard werd het hoog tijd dat er weer aandacht wordt besteed aan geluk, want hij stelt dat mensen ongelukkig worden van de stress van het moderne kapitalisme. Hij is er niet mee akkoord dat welvaart de kern van geluk vormt. Volgens hem is er immers een financiële bovengrens aan de geluksbeleving. Daarmee neemt hij stelling tegen een groep economen die ervan uitgaan dat het groeimodel de drijvende kracht van de maatschappij is.

Daarbij wordt door deze laatste groep gesteld dat welvaart, een hogere levensverwachting en lagere kindersterfte alleen mogelijk zijn door economische groei, de motor van vooruitgang. Rijkdom en welvaart zijn volgens hen bovendien nodig om problemen zoals vergrijzing en klimaatveranderingen aan te pakken. Volgens Layard geldt dit echter alleen voor onderontwikkelde landen. In andere landen heeft geluksbeleving volgens hem andere aspecten.

Ook Ruut Veenhoven, hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit, geeft in het Financieele Daglbad aan dat kwaliteit van de overheid, vrijheid en een klimaat van vertrouwen en tolerantie belangrijker zijn dan geld. Politici die het collectieve geluk willen bevorderen, moeten volgens hem daarom investeren in een betere overheid in plaats van het rechttrekken van inkomensongelijkheid of het overeind houden van de verzorgingsstaat.

Het aandeel van de loonkost in het bruto binnenlands product van de meeste landen is de voorbije decennia gevoelig gedaald. Dat blijkt uit cijfers van de Organisation for Economic Cooperation and Development (OESO). Volgens de organisatie is de loonmassa minder snel gegroeid dan de productiviteit. Uit de studie blijkt verder nog dat ook de kloof tussen hoge en lage weddes tijdens die periode is gegroeid.

“Tijdens de voorbije jaar is het aandeel van de lonen in het Japanse bruto binnenlands product volgens cijfers van de OESO met 25 procent gedaald,” meldt het persbureau Reuters. “In de vijftien traditionele lidstaten van de Europese Unie werd er een daling opgemerkt met 13 procent, terwijl het aandeel van de Amerikaanse lonen met 7 procent achteruit ging.” Volgens de OESO heeft dit wellicht gedeeltelijk te maken met een groeiende werkonzekerheid, die op de loongroei heeft gedrukt.

De BRIC-landern Brazilië, Rusland, India en China vertegenwoordigen op dit ogenblik 45 procent van de wereldwijd arbeidsmarkt, tegenover 19 procent voor de Oeso-leden (Japan, Verenigde Staten en Europa). Toch blijkt outsourcing in de Oeso-landen niet de grote jobkiller te zijn als wordt verondersteld. “Maar de perceptie van jobverlies was voldoende om grote onzekerheid, vooral onder de laaggeschoolden, te creëren,” aldus nog het Oeso-rapport.

Callcenters blijven ondermaats presteren. Dat is de conclusie van een rapport van het Amerikaanse onderzoeksbureau CFI Group. Vooral de helpdesk van computerbedrijven leveren volgens de ondervraagde consumenten de slechtste prestaties. Eén op vijf consumenten zou uiteindelijk weer inhaken omdat er onvoldoende gereageerd wordt op zijn vragen.

Helpdesks van computerbedrijven halen een tevredenheidscore van 64 procent. Verzekeringsbedrijven en satelliettelevisie haalden een score van 68 procent, terwijl gsm-bedrijven een tevredenheidsgraad van 69 procent kregen. Banken behaalden met 77 procent de tweede plaats. De grootste tevredenheid ging echter naar helpdesks van catalogues-bedrijven (80 procent).

“Het is niet voldoende om vriendelijk personeel op de helpdesk te zetten,” aldus een CFI-woordvoerder tegenover het magazine Advertising Age. “Dat levert geen punten op. Helpdesks moeten personeel hebben die niet alleen vertrouwd zijn met de producten en diensten van het bedrijf, maar ook in staat zijn om problemen op te lossen. Ze moeten de consument ook leiden naar een locatie waar hun probleem aangepakt kan worden.”

CFI kwam wel tot de vaststelling dat de consument gemiddeld 26 procent minder waardering had wanneer hij dacht dat de helpdesk zich in het buitenland bevond. Verder bleek men in een aantal categorieën, zoals de gsm-sector, aan de ontevreden klant een nieuw en duurder product te verkopen. “Bijna één op drie bellers kregen van een gsm-helpdesk een aankoopvoorstel,” aldus CFI. “Maar dat leidde vooral tot een grotere ontevredenheid.”

Tenslotte voert het CFI aan dat nieuwe over de service van een helpdesk van een bedrijf bijzonder snel verspreid wordt. “Dat kan ertoe leiden dat niet alleen de ontevreden klant, maar ook vrienden en kennissen het bedrijf de rug zullen toekeren,” stippen de onderzoekers nog aan.